Hemen zaude: Hasiera Blogak Amatiño Artxiboa 2007 Iraila

Artxiboa Iraila 2007

Deabru guztiak

Donostiako Zinemaldian aurkeztu da Angel Amigoren El año de todos los demonios. 1976, Eduardo Moreno "Pertur" desagertu zen urtea eta Herri honek politikaren erronkari ekin zionekoa. Horixe nahi zuen Perturrek, armak utzi eta politikari ekin.

Giro hartan Xabier Arzalluz elkarrizketatu nuen Argian. Jeltzaleak bazekien abertzaletasunak aukera biren artean erabaki behar zuena. Batetik ETAren armabidea eta Estatuaren kontrako enfrentamendua. Bestetik, EAJren herri-erakundetzea, legearen ildoa eta kultura, teknologia zein ekonomiaren garapena.

Joan zen astean Pako Aristik haustura aldarrikatu zuen Euskadi Irratian. Aristik ez du ulertzen zergatik Atutxak, Knörrek, Ibarretxek edo Otegik men egiten dioten espainiar legeriari. Jaramonik ere egin ez eta kitto. Aristi idazlea da, ez du erantzukizun sozialik eta, behar bada, koherentea da... berari tokatzen zaionean besterik egiten ez duen artean. Egun berean, Begoña Erraztik desobedientzia zibila aldarrikatu zuen. Errazti politikoa da, erantzukizunen bat behar luke eta ez da koherentea.

Erraztik abertzaleen Espainiarekiko obedientziarik eza nahi du. Eta, trukean, abertzaleak ez direnek euskal erakundeei muzin egingo baliete? Behin metodoa onartuz gero, zergatik lirateke bete beharrekoak EAren ardurapeko Justizia Sailaren edota Gipuzkoako Ogasunaren aginduak?

Jira eta buelta, bide bi baino ez daude. Indarrean dagoen legeria bete ala ez. Jakina legeak aldatu daitezkeena, baina legez. Horretarako behar diren gizarte-itun, lege-betekizun eta gehiengo politiko zabalekin batera, 1979an bezalaxe. Eta gizarte-itun, lege-betekizun eta gehiengo politiko zabalik gabeko bideek 1976ko deabruetara atzeratzen gaituzte berriro ere.

amat 2007/09/30

Sarkozyren pastorala

Hona non Frantziako presidenteak proposatu duen jubilazio bereziak kentzea, funtzionarioen kopurua murriztea eta, lan-eskaintzak izan arren paroa kobratzen jarraitu nahi dutenei, laguntzak ukatzea. Frantziak erabateko iraultza behar omen du.

Kristoren iraultza da, bai, nonahi, funtzionarioen eskubideak eztabaidatzen hastea baina, zer esanik ez gero Frantzian, bertako administrazio publikoaren zutabeak XVII. mendeko kolbertismoan oinarritzen baitira. Nolabait esateko, hego Euskal Herriko funtzionarioen ajeak eta eskubideak orain 30 urtekoak baino ez diren artean, Parisko funtzionarioenak, aldiz, orain 350 urtekoak dira. Atera, atera kontuak.

Berehala etorri dira sindikatuen kritikak eta greba-mehatxuak, Sarkozy presidente kontserbadoreak langileek historian zehar irabazitako eskubideak nahi dituela-eta auzitan jarri. Seguru asko arrazoi dute Sarkozyren aldatu nahia salatzerakoan, baina ezin izango diote behintzat kontserbadorea denik leporatu, ez baitu hain zuzen ere funtzionarioen eskubideak kontserbatu nahi.

Hasi ere, ez gara orain hasiko Frantziako sindikatuen progresismoa ukatzen baina... zenbateraino da aurrerakoia lau beharginetatik bat funtzionarioa den sistemari eutsi gura izatea?

Bistan da gero mundua zailtzen ari zaiguna. Zuberoako pastoraletan denok genekien nortzuk ziren urdinak eta zeintzuk, berriz, gorriak. Orain, ostera, antzezlariak oholtza gainean agertu aurretik gidoia irakurri beharra dago, nor zein den eta zer nahi duen ulertzeko.

amat 2007/09/24

Zeledoia

Aurreko astean hil zen Jose Luis Isasi, 1957tik 1979ra bitarteko Zeledoia. Berrogei urtetik gorakook "betidanik" ezagutu izan dugun Zeledoia, aurrena, benetakoa, mitoa indarrean jarri zuena.

Hamabost urte zeramatzan Isasik Zeledoiarenak egiten nik informazio orokorra idazteari ekin nionean (Z. Argia, 1972), eta aitortu behar dut orduko euskal mundu underground hartan arlotetzat gutxiesten genuela frankismoaren gau ilunean sortutako pertsonaia. Herri-erakundetzeak eta nolabaiteko euskal normalkuntzak etorri behar izan zuten, Euskal Herri guztia ez dela Ataun konturatzeko. Geroztik, Zeledoiak bide luzea urratu du eta gaur egun nekez ukatuko ditu inork Zalduondoko baserritarraren jatortasuna, herri-atxikimendua eta Gasteizko jaien euskal sinboloa.

Isasiren heriotzak hausnarketa xume bi egiteko beta eskaintzen digu. Batetik, zein berriak diren gero gure zenbait tradizio "zahar". Eta ñabardura hau ez dagokio berrogeita hamar urte zahar den Zeledoiari soilik, hogeitaka baino ez dituzten Bilboko Marijaiari, Arrasateko Maritxu Kajoitxuri eta beste hainbati ere baino. Bestetik, Jose Luis hil bezain laster, Gasteizko Udalak bertako Seme Kutun izendatu zuen presaka eta harrapataka. Jose Luisek aspaldi merezia zuen aitorpen hori eta inork ez du zor ez zitzaionik esango. Zergatik, orduan, hil arte itxaron?

Ulergarri litzateke gazte samarra izanez gero edo bat-batean hil izan balitz. Baina Jose Luisek 77 urte zituen, hiru hilabete zeramatzan buru-isuriak jota eta, hain zuzen ere, horregatik ez zuen abuztuko jaietako programa ofizialean parte hartzerik izan.

Hilda gero salda bero. Hobe omen da, bai, berandu sekula baino. Baina berandu... berandu da.

amat 2007/09/23

Olandresen ibarra

Julio Caro Baroja historilariak esana da: "Euskal Herriak garai oparoak bizi izan ditu itsasora begira jarri denetan eta krisialdi latzak, aldiz, bizkar eman dionean". Zalantzarik ez gero Don Juliok pozarren hartuko lukeela datorren astetik aurrera irekiko den Bilbo eta Brujasen arteko itsas-autopista.

Flandria eta Euskal Herriaren arteko harremanak ez dira bart gauekoak. Euskal merkataritzak Bilboko Kontsulatua izan zuen zabalik hainbat mendetan. Baita Bizkaiko Etxea ireki ere. Oraindik ere Bizkayers Plaatz izeneko enparantza dago gaur egungo Brujasen bertan, munduan zehar euskaldun guztiak bizkaitartzat hartzen gintuzten garai haien gogoangarri.

Kanta zaharrak ere Euskal Herriko eta Flandriako itsas-harreman haien lekuko dira. Nork ez du gero noizbait kantatu:

Jeiki, jeiki etxekoak,
argia da zabala,
argia da zabala!
Itsasotik mintzatzen da
zilarrezko tronpeta.
Baita ere ikaratzen
olandresen ibarra,
olandresen ibarra!

Olandresak... holandarrak eta flandriarrak aldi berean adierazteko euskal hitz hibridoa, Holanda eta Flandria XVI. mendean elkarrengandik banatu baino lehenagokoa. Segurutik, euskaldunok ez dugu gehiago balearik hartuko. Behar bada, ez gara gehiago korsario edo pirata izango. Auskalo arrantzale soil izaten ere jarraitzerik izango ote dugun... Baina, edozein modutan, itsasoak hor aurrean dirau. Eta Julio Caro Barojak sumatu bezala... ez nonbait alferrik¡

amat 2007/09/17

Zapatero, harri eta zur

Zapatero harri eta zur dugu. Ez omen du ulertzen zer arraio gertatzen ari den bere erreinuan. Luis Maria Anson espainiar sutsuak azaldu behar izan dio politikagintzan ez dela aski itxurak betetzea; horrez gainera, egin ere egin egin behar dela.

Talante sozialistaren argimutilari argitu behar izan diote zail samarra dela mugaldeko abertzaleekin konpondu nahi izatea eta, tartean, Katalunian hauteskundeak irabazi zituena oposiziora bidali eta Nafarroako gobernua erabakitzerakoan andaluziarrei hitza eman.

Larunbatean, Josu Jon Imaz, Artur Mas eta Anxo Quintana buruzagiek gogoratu zioten Zapatero harrituari, espainiar estatua egituratzeko beste modurik badela eta, hain zuzen ere, Galeuscat osatzen duten hiru alderdi abertzaleak gertu daudela estatuaren hizkuntza-, kultura- eta nazio-aniztasuna gogoan izango lukeen egitasmoa elkarrekin adosteko, Bartzelonako Adierazpenaren (1998) ildotik.

Hemen, gure artean, zenbait harrituko da pentsatzen zertara ote datorren orain Galeuscat eta Bartzelonako Adierazpena bezalako txikikerien defentsa egitea, euskaldunok kontsulta, erabaki ahalmena eta horrelako aldarri handi-mandietan murgilduta gauden honetan.

Horrelakoei gogoratu beharko zaie: 1. Galeuscat 1933an sortu zela. 2. Bartzelonako Adierazpena ez zutela Imaz, Mas eta Quintana kaskarinek sinatu, Arzalluz, Beiras eta Pujol superguayek baino. 3. EBBk hurrengo lau urteetarako adostu berri duen txosten politikoak bere egiten dituela Galeuscat eta Bartzelonako Adierazpena.

Segurutik bide luzea ez da azkarrena baina, garai onetako Arzalluzek esan bezala, edozein mendigoizalek daki gailurrera heltzeko aldatzik zuzenena ez dela sekula aukerakoena.

amat 2007/09/16

Diada

Gaur Diada eguna ospatzen da hemen, Katalunian. Hau da, Kataluniako Aberri Eguna edo. Ospatu esan dut baina, ospatu esan beharrean, gogoratu esan beharko nuke, jatorriz egun tristea da-eta katalanentzat. Gaur bezalako egunean, 1714 urtean, errege borboien armada Bartzelonan sartu eta Kataluniako Konstituzioa, Generalitatea eta Legebiltzarra indargabetu zituen.

Euskal Herriaren eta Kataluniaren arteko eskumen ezberdinak aipatzerakoan jende askok ez daki zergatik, adibidez, Hegoaldeko lau euskal lurraldeetan burujabetza fiskala dugun eta Katalunian, ordea, Madrilgo gobernua arduratzen den zergak biltzeaz. Ba... erantzuna, orain berrehun urteko gerra hartan dago.

Dinastia biren arteko gerra izan zen. Batetik Austriako habsburgarrak eta bestetik Frantziako borboiak. Katalanek habsburgarren alde egin zuten eta euskaldunok, berriz, borboien zale. Gerra borboiek irabazi zuten eta, hartara, katalanek gerra galdu eta euskaldunek irabazi. Behar bada, euskaldunok irabazten asmatu dugun gerrarik bakarrenetakoa. Eta, nonbait, merezi izan zuena, gerra haren errentaz jarraitzen dugu-eta oraindik ere.

Inor ez da gaur gogoratzen Kataluniak lege zaharrik izan zuenik ere. Euskal lege historikoak, ostera, Espainiako Konstituzioan aipatzen dira. Euskal foruak ez dira antzinako kontuak, oraindik ere indarrean dauden herri-eskubideak baizik. Eta ez dira eskubide sinboliko hutsak, gure eguneroko ahalmen eta bizimoduaren atzekaldean dauden oinarriak baino.

Bartzelonatik, agur t'erdi.

amat 2007/09/12

Trabeska

Joxe Migel Barandiaran zenak esana da izenik duen guztia izan badela. Hau da, sorginak, laminak eta Anbotoko Mari badirela, jakina, ez baitira alferrik izenaren jabe. Honelako zerbait esan beharko genieke hiztegia eskuan hartu eta “trabeska” aritzerik ba ote dagoen ala ez galdetzen dutenei.

Hala ere, ez naiz ni erdal hiztegitan bila hasiko eta bai, ostera, euskal altxorrean murgilduko. Hasteko, eta atzo bertan Oriok irabazi zuenez gero Kontxako Bandera, hona Patxi Lazkanok 1941an botatako bertsoa, nahiz eta orduan Hondarribiak irabazi... gutxienik interesa.

Oriotarra aurrena baietz
doblian zegon trabesa
Hondarribiak irabazi du
makina bat interesa:
premio ona, bandera ederra,
Kantabriako grandeza;
oraingo hontan bukatua da
hoien ikusi nahi-eza.

Ehun urte lehenagoko bertsolariek ere erruz erabili ohi zuten “trabes” hitza, Udarregiren bertsoak eta Txirritarenak gogoratu besterik ez dago. Trabesa postura da, jakina, baina ez joko-postura, tratu-postura baino. Hori da-eta, funtsean, ganorazko trabesa: parte biren arteko ituna, berba, hitzarmena.

Hiztegitara jo eta trabesa langa ere bada, zubigintza, lotura. Trenbidearen errail biek nekez jarraituko lukete etengabe elkarren ondoan bien arteko trabesik ez balute. Poesian, berriz, jarrera eta jokabide ere bada trabesa. Bitoriano Gandiagaren olerkiak dioen bezala: lurreko pobreen aldeko... trabesa.

Trabeska... Hiztegitara jo nahi duenak ez du aurkitzeko arazorik izango, zaharrenetatik (Lhande. Paris, 1926) berrienetara (Elhuyar. Usurbil, 1996). Bakoitzak jakingo du zein den aberriaren aldeko trabesik onena. Baina, iritzia iritzi, ez da hiztegi kontua.

amat 2007/09/09

La bella Lola y el león de Amberes

El 30 de octubre de 1924, en la iglesia parroquial de San Andrés, la eibarresa Dolores Zuloaga Arrate se casó con un joven de Bilbao, oriundo de Llodio, llamado José María Belaustegigoitia Landaluze. La boda hubiera sido una más entre tantas, de no ser porque Lola era sobrina del pintor Ignacio Zuloaga y José Mari no otro que “Belauste”, el internacional del Athletic Club de Bilbao que, cuatro años antes, había marcado el gol que propició la medalla de plata de la selección española en los Juegos Olímpicos de Amberes. Ofició la ceremonia el párroco Eugenio Urroz, en la iglesia había más flores que nunca, los novios fueron aclamados a la salida al son del txistu y el tamboril, y el banquete nupcial se celebró en las instalaciones del Fomento Industrial. Todos los ecos de sociedad de la época destacan la belleza de la novia. Si la novia era toda una belleza, el novio no le iba a la zaga. Con 1,93 metros de altura y 95 kilos de peso, el morrosko de Llodio era un “dandi” que vestía a la ultima moda, sombrero incluido. De constitución atlética, además de ser uno de los mejores futbolistas de su tiempo y gran montañero, practicó con éxito el lanzamiento de palanca (modalidad vasca de jabalina de hierro), sirvió de modelo al escultor Higinio de Basterra e inspiró a pintores como Arteta y García Erguin.

El abuelo, Benigno Belaustegigoitia, aparece ya en el siglo XVIII como alumno de escritor Juan Pablo Ullibarri y el padre, Federico, de gran formación cultural y humanista, hablaba siete idiomas (euskera, español, francés, inglés, alemán, latín y griego). La madre, Dolores Landaluce, era monolingüe de Orduña y monárquica acérrima. Tuvieron catorce hijos, cinco chicas y nueve chicos (de estos, cinco futbolistas).

El noveno, José Mari Belaustegigoitia, fue cualquier cosa menos un chico estirado y “bon vivant”. Como ya lo habían demostrado sus antecesores, José Mari fue un hombre comprometido con su país y de profundas convicciones religiosas. En la línea de su hermano mayor, Federiko (compañero de Sabino Arana en Deusto, impulsor del euskera en Tierra Ayala, autor de dieciocho obras, académico correspondiente de Euskaltzaindia y miembro del Bizkai Buru Batzar del PNV), José Mari aprendió euskera en su adolescencia, mientras cursaba estudios de Derecho, y se implicó en la política nacionalista hasta el punto que terminó exiliado en México, donde falleció.

El amor se demuestra andando

Por su parte, la bella Lola era de los Zuloaga de Eibar de toda la vida. Hermana de don Fernando el médico, sobrina de Ignacio el pintor, nieta de Plácido el damasquinador y biznieta de Eusebio el arcabucero del Rey, que a su vez había aprendido de su padre, Blas, Armero Mayor de Su Majestad… El linaje armero de los Zuloaga mostraba una trayectoria secular de innovación y carácter emprendedor difícilmente superable.

Es un valor entendido dentro de los mentideros eibarreses que José Mari se enamoró de la bella Lola en el mismo instante en que la vio. Era un hombre entusiasmado de su esposa, convencido de que era la mujer más hermosa del mundo y enamorado de ella hasta el infinito. Y el amor, como el movimiento, se demuestra andando.

Según cuenta el periodista Alberto Bacigalupe (Belauste. El caballero de la furia. Bilbao, 2005 *), hacia 1926 Lola enfermó hasta límites preocupantes. José Mari no se conformó, como era entonces más o menos habitual, con hacer una promesa a la Virgen de Begoña si su mujer sanaba, sino que cumplió con lo prometido previamente a la curación.

La promesa no fue otra que ir descalzo desde Begoña hasta Lourdes, a través de los Pirineos. Dicho y hecho, nuestro ejemplar marido emprendió el trayecto acompañado de un amigo y la ayuda de un burro de carga. Como fuere que antes de que llegaran a la muga los pies de José Mari estaban ya destrozados y en llaga viva, no se le ocurrió otra cosa que acercarse a la iglesia más cercana donde solicitó al cura del lugar que le dispensara no de la promesa, sino del compromiso de cumplirla descalzo. Conseguido el oportuno permiso por parte del alucinado sacerdote, Belauste llegó a Lourdes con las botas puestas y se lo puso tan difícil a la amatxu de Begoña que Lola vivió casi cincuenta años más.

El león de Amberes

José Mari Belaustegigoitia apenas tenía 16 años cuando, en 1905, se inició en las filas del Athletic. Nunca pudo imaginar que le esperaban hitos realmente históricos. Compartió equipo con el legendario “Pichichi”; le tocó inaugurar tanto el mítico campo de San Mames como la que sería con el tiempo la tradicional camisola rojiblanca; consiguió seis campeonatos de Copa (no había competición de liga), así como la Copa de Alfonso XIII en propiedad; y formó parte de la primera selección olímpica española, además de meter el gol que posibilitó el pase de España a la final y la consecución de la medalla de plata de los Juegos Olímpicos de Amberes (1920).

El famoso gol lo metió Belauste a pase de su compañero del Athletic, Sabino Bilbao, en la eliminatoria contra Suecia. Cuenta la leyenda futbolera que el gol fue precedido por el grito “a mí Sabino, que los arrollo”, lo cual le mereció el título de león de Amberes, pero el propio Bilbao reconoció más tarde que Belauste tan sólo le dijo “Sabino, aurrera”. Algo quizá más cercano a la realidad pero insuficiente para enardecer a la afición española.

Precisamente la idea de “furia española” fue acuñada por la prensa a la vista del ardor y entrega del propio león Belauste en Amberes. Bien es verdad que el copy right se debe a los enviados especiales de la prensa italiana que, dado el color rojo de las camisolas, hablaron de “furia rossa”. Pero la prensa española lo tradujo a su mejor conveniencia, no se sabe si para subrayar el carácter español de los 11 jugadores (9 vascos y 2 catalanes) del equipo que capitaneaba el propio Belauste o para obviar las posibles connotaciones coloristas de su furia. Con todo, no deja de ser curioso que el supuesto representante de la “furia española” fuera el responsable de área deportiva de las juventudes nacionalistas y que, en cierta ocasión, había sido incluso encarcelado por haber participado en una manifestación de Llodio al grito de “fuera España” e indultado por Alfonso XIII, quien más tarde entregaría la Copa del Rey al propio Belauste, como capitán del Athletic.

La afición eibarresa

Lo que no es leyenda es la moda impuesta por José Mari de jugar al fútbol con pañuelo blanco sobre la cabeza, sujeto con cuatro nudos en otras tantas puntas. Una moda que se nos antoja ahora muy “paleta” y que al parecer él la utilizaba para defender su incipiente calva, pero que fue imitada por numerosos futbolistas de nivel internacional sin problemas de alopecia (entre ellos el baracaldés Jacinto Quincoces, infatigable compañero de nuestro Ciriaco Errasti en la línea defensiva del Real Madrid) y que alcanzó gran popularidad entre los aficionados de la época.

En cualquier caso, lo cierto es que Belauste fue uno de los máximos representantes de los años heroicos del Athletic. Primer miembro de la plantilla en llegar a jugar cien partidos, recibió la insignia de oro y brillantes de su club de toda la vida. Asimismo, fue el primer capitán de la selección española y distinguido con la Medalla al Merito de la Real Federación Española de Fútbol. Sus botas están expuestas en el museo del Athletic.

No falta quien considera que la tradicional afición eibarresa a los colores del Athletic se debe, además de razones de cercanía geográfica, a la presencia en Eibar del famoso Belauste con motivo de las visitas que Jose Mari y Lola hacía habitualmente a la familia de ella. Además, cualquiera que conozca los inicios del fútbol en Eibar sabe que la afición a este deporte llegó a nuestra ciudad directamente de Inglaterra, vía Bilbao. Son buena muestra de ello los términos utilizados en euskera eibarrés entre los nacidos a principios de siglo como foballa, kipa, baka y erreferia para designar a “foot-ball” (fútbol), “keeper” (portero), “back” (defensa) y “referee” (árbitro).

La pulsera de Esperanza

La guerra civil (1936-1939) truncó la vida de la familia Belaustegigoitia-Zuloaga. Jose Mari y Lola, junto con sus hijas Lorea Argia (1925), Miren Edurne (1930) y Amaia Nekane (1932), cerraron su casa de Llodio donde quedaban cuadros del tío Ignacio, y llegaron a México capital en otoño de 1937. Tras vivir con apreturas económicas, José Mari falleció en 1964, victima de un cáncer de pulmón, y Lola en 1973, por complicaciones derivadas de su diabetes. Los dos comparten tumba bajo un mismo epitafio: Goian bego.

Poco antes de su fallecimiento Belauste legó la insignia de oro y brillantes del Athletic a su sobrina de Durango, Jone Belaustegigoitia, y la medalla de plata de los Juegos Olímpicos la conservó durante años su cuñada Esperanza, hermana de Lola, engarzada en una pulsera. Hasta que un día falló el enganche y se perdió. Seguro que el artista joyero que la engarzó no era eibarrés. Y, menos aún, un Zuloaga. No todo el mundo es perfecto.

  • Mi agradecimiento por sus informaciones a Amaia Zuloaga, sobrina de Lola, y a Gentza Belaustegigoitia, sobrino de José Mari.
  • Colección "Bilbaínos recuperados". Publicación de Fundación Bilbao – III Milenium Fundazioa.
amat 2007/09/04

Fidel Castro

Kubako Alderdi Komunistak gonbidatua, Euzko Alderdi Jeltzalearen ordezkaritza Habanan izan zen 1998ko udan, orduan gertatzear omen zen trantsizio demokratikoa bertatik bertara aztertzeko. Xabier Albistur, Iñaki Anasagasti, Rikardo Ansotegi, Joseba Egibar eta Josu Jon Imaz jelkideek hainbat bilera izan zuten eta, besteak beste, Fidel Castrok Erreboluzioaren Jauregian hartu zituen bostak gau erdiko ordu txikietan.

Komandanteak ez zuen aukera galdu euskal egoeraz hitzegiteko, ezta ETAz iritzia azaltzeko ere. Espainiako prentsa eskuindarrak besterik salatu arren, Fidelek garbi utzi nahi zuen Kuban ez zela ETAko bat bera ere ezkutuan eta bertan ziren guztiak Madrilgo gobernuaren eskariz zeudela eta, jakina, zeharo kontrolpean.

Horrez gainera, zenbait hilabete lehenago Miguel Angel Blancoren erailketa gertatua zenez, Castrok ez zuen erdipurdika jardun. Bere ustez “zibila eskulotu eta belauniko atzetik tirokatzeko gai dena ez da iraultzailea”. Eta euskal kaleetan zehar atera zen herritar-uholdeari buruz, berriz: “un verdadero revolucionario no tiene a las masas en contra, sino que las lidera”.

Segurutik ETAri bost axola zaio jendeak zer dioen, eta egia da Castrok ez dituela oraindik bete 1957an agindu zituen hauteskundeak baina, zer pentsa ere, ETA ez da Granma yatean Kubara heldu zen komando askatzailea baino abertzaleagoa, eta asteburutan Landetara edo Pirinioetara joaten diren Batasuna-zaleak ez dira azken mende erdi honetan Kubako erregimenari eutsi diotenak baino sozialistagoak.

Gure euskal gizarte honetan inor gezurretan, engainu bizian eta koherentziarik ezean bizi baldin bada, bere burua ezker abertzale ofizialtzat daukan mundu sasi-iraultzaile hori da.

amat 2007/09/02

Amatiño

Luis Aranberri Mendizabal

Azken erantzunak
Ez duzu ezer ulertu Amatiño, 2012/05/20
enpresaririk eza Joxemi, 2012/05/19
Edade kontua ez Tre., 2012/05/18
tilin oier g, 2012/04/30
Arabako euskara Jaime, 2012/04/27