Itsasoak ez du esperantzarik (Luis Haranburu-altuna. Lur, 1973)

Luis Haranburu-Altunaren (Alegia, 1947) lehenengo eleberria. Euskal literaturaren hastapenetan idatzi ziren aurreneko eleberrien artean aipagarrienetakoa, kalitatea gora-behera, berrikuntza izan zelako euskal letretan eta garai hartan sortu zuen oihartzunagatik. Best-sellerra izan zen bere sasoian. Euskal irakurle gazteen artean asko irakurri zen (Frankismoko libururik salduenen artean dago).

Gaurko begiekin begiratuta liburua xinpletxoa ere izan daiteke, baina oraindik ere erraz irakurtzen da eta ez du galdu bere ukitu modernoa. Ulergarria da orain dela 40 urte sortu zuen ikusmira, ordura arteko euskal literaturan gutxi landutako gaiak azaltzen direlako: maitasuna, bakardadea, bikote-harremanak, desamodioa eta sexu pittin bat (amiñi bat, e?), dena ere existentzialismo frantses tantez zipriztindua.

Eleberri laburrean zehar (130 orrialde eskas, letra-tipo handiz) Xabierren eta Inesen arteko harremana kontatzen digu, Xabierrek berak lehenengo pertsonan kontatuta.

Egia esateko, ti-ta irakurri dut, gustura, Inesen sareetan harrapatuta.