Edukira salto egin | Salto egin nabigazioara

Tresna pertsonalak

Eibarko peoria, San Blasa baino hobia
Hemen zaude: Hasiera / Blogak / Amatiño / Maria van Rysselbergheren maitasun-istorio ezkutua

Maria van Rysselbergheren maitasun-istorio ezkutua

Amatiño 2012/11/13 22:00
Ahaztu egin zait noiz irakurri nuen azken aldiz nobela bat birritan. Oraingoan bai, ostera, eta asteburu berean. Gustatu zaidala esan beharrik ez. Luzeegia ezin dela izan ere, esan gabe doa. Batek daki, ordea, nobela ote den. Ipuina ez, behintzat. Amodio-istorioa bai, hori bai. Hemeretzigarren mendearen azken hamarkadan (1894) gertatua nonbait eta, 1934an. estreinako argitara emana, berrogei urtean isilpean gorde ondoren.

Mariak eta Hubertek –bi-biak ezkonduak eta zoriontsu ezkonduak, gainera— elkarrekin topo egin zuten, bakarrik, hilabetez, Ipar Itsasoko hondartza-etxeren batean. Eta Maria van Rysselberghek berak kontatuko du, berrogei urte geroago, elkarrekin bizi izan zuten maitasun-istorioa.

Ez da ezer pasatzen, gizon-emakume arteko zorabio sasi-sexuala baizik. Gertakari gozoa, leuna, eztitsua, amultsua, maitakorra, intelektuala, erromantikoa, sentibera... Elkar ukitu, elkarri begiratu, elkarrekin hitzegin, elkarren laguntzaz gozatu eta elkartezinaz jabetu.

Dena da polita, ederra eta gutizia jende-esparru aberats samarrean. Dena da dotorea, jantzia eta goi mailakoa, literatura eta artea betidanik ezagutu izan dituztenen kultura-giroan, Flaubert, Laforgue eta Baudelaire tarteko.

Beste kontu bat da, gero, historia  zenbateraino den egia eta zenbaterainokoa, ez. Non ote dagoen egiaren eta fikzioaren arteko marra "arrosa". Maria idazlea eta Maria protagonista pertsona berbera direnik ez dago zalantzan. Hubert ez zela Hubert garbi dago, ostera. Baina, ezta, behar bada, Émile Verhaeren poeta (Darío de Regoyos-en laguna) ere. Eta egiazko Hubert... André Gide izan izan balitz?

André Gide? Auskalo, baina lehenago irakurri, eta gozatu.

---oOo---

El corazón sobre el que tan hondo marcaste tus pasos, amplia sombra, consiguió reverdecer de nuevo; sin duda, tanto o más que antes. Pero nadie logró ocupar el espacio del que tú te adueñaste. Nadie estuvo a la altura; nadie tenía ni la exigencia ni la generosidad necesarias.

Puesto que sólo yo sobrevivo; puesto que, después de tantos años, mis recuerdos pueden ver la luz sin herir ya a nadie a mi alrededor, te los regalo, querida sombra. Es lo más hermoso que he cosechado para regalarte, y la sed que me dejaste sigue siendo tuya.

1894ko uztailak 29 - 1934ko uztailak 29

asier
asier dio:
2012/11/14 08:51
Azkenengo astietan 3 iruzkin irakorri dittut liburu honen inguruan. Eta hirurak oso onak. Tira ba, zerrendan apuntauta!
Iruzkina gehitu

Erantzuna formulario hau betez utzi dezakezu. Formatua testu arruntarena da. Web eta e-posta helbideak automatikoki klikagarri agertuko dira.

Galdera: Zenbat dira hogei ken bi? (idatzi zenbakiz)
Erantzuna:
Aurkezpena

Amatiño

Luis Aranberri Mendizabal