Hildakoek ez dute mamurik ikusten

Fatih Akin zuzendariaren Geister (Mamuak) filmaz ekin dio, bart, 74. Donostiako Zinemaldiak aurtengo sail ofizialari. Film apala, behar bada, baina Hitchcock maisuak batere lotsarik gabe sinatuko lituzkeen sekuentziekin. Ezinaren ezinez sinesgaitz suertatzen den istorioa.

Berlingo migratzaile-giroan (turkiarrak, siriarrak eta beste), Farasha (Mariam Dawoud) eta Faris (Eren M. Güvercin) hogei urteko bi gaztek elkar ezagutzen dute zenbait ikastetxeren arteko jaian. Baita bapatean maitemindu ere. Etxera bidean auto-istripua izango dute eta, Farasha zendu arren, bikoteak aurkituko du bizitza eta herioatzen arteko mugaren gainetik, berrogei egunez (Moisesen garizuma ote?)  elkarrekin jarraitzeko modua.

Hortik aurrera, bizirik dirauen mutilaren nahiak, ondoezak, ametsak eta mamuak erabat zentzuzkoak dira; ez horren ulergarriak, ostera, hildako neskarenak. Bai, bakarrik geratu nahi ez duen Farisek amain eman diezaioke irudimenik mindu eta mingarrienari eta, behar bada, joko berorretan Farashak ere parte hartzen duela sinetsi, baina neskak ezin duena da bizitza eta ekimen propioa izan. Bizirik denak mamuak izan ditzake eta mamu horietan zendua partaidetzat jo. Baina hildakoak berak ez du ezer, ez mamurik eta ez ezer. Joan da, ez dago.

Filmaren oinarria ez da sinesgarria, eta sinesgaiztasun horrek hankaz gora jartzen ditu filmaren erromantizismoa, aktore bien lan txukuna, berriketa gabeko musika liluragarria eta Berlingo “ibilgailuen” (autoa, autobusa, tranbia, ferrya…) estetika.