Edukira salto egin | Salto egin nabigazioara

Tresna pertsonalak

Eibarko peoria, San Blasa baino hobia
Hemen zaude: Hasiera / Blogak / Dantzing

Eibarren ez dugu Ospitalerik behar, Mendarokoa dugu

Oier Araolaza 2011/11/24 15:45
Atzo Eibarko alkatearekin eztabaida izan nuen twitter bidez Eibarko Ospitalaren proiektua dela eta. Twitter tresna bikaina da, baina gaiak sakonago landu eta defendatzeko motz geratzen denez, blogera ekarriko ditut gai horren inguruan ditudan iritziak, eta baita, Mikel Larrañaga alkate izandakoak, gai berari buruz bere garaian bizi izandakoaren kronika oso interesgarria eta Eibar aldizkarian argitaratu duena.

Pozgarria da nork bere herriko alkatearekin horrelako komunikazio zuzena eta publikoa mantendu ahal izatea. Twitter-ek posible egin du hori, baina batez ere, oraingo honetan, Miguel de los Toyos alkatearen jarrerak, twitterlarion iritziak entzun eta erantzuteko disposizioak.

Eibarren ospitale bat egiteko asmoaren kontra idatzi nuen <eibartarrak> zerrendan, eta bertan esandakoak errepikatu ditut gaur goizean alkatearekin izandako twitter elkarrizketan. Josu Mendicuteren tweet bat izan da abiapuntua, eta gero hirurok aritu gara tweet trukean. Hemen Miguel eta Josuren artekoa, bettween tresnak biren artekoak bakarrik jasotzen baititu.

Alderdi politikoak eta ospitalea

Jakina, PSEk hauteskunde kanpainan esan zuen Ospitalea Eibarren jarriko zuela eta horren alde dihardu. Baina zer diote beste alderdiek? Prentsako artikulu batean EAJko Eva Juez-ek zera dio "alderdi politiko guztiak Eibarrek ospitale bat izatearen alde gaude". Ez dakit hala den, baina momentuz kontrakorik ez dut aurkitu. EAJk ez du egoki ikusten Torrekuan kokatzea, eta Matsaria proposatzen du. Aralarrek eta Bilduk Torrekuako lurrak poluituta daudela eta erosketa egiterakoan gauzak ez direla ongi egin salatu dute. Horrez gain, ospitalari nortasun juridiko pribatu-publiko ematearen aurka agertu dira, baina azpimarratu beharrean aurkitu dira Bildu eta Aralar ez daudela Eibarko ospitalearen aurka, baizik eta prozesua Udala nola kudeatzen ari den salatzen dutela. Ezker Batuak-ek ere garbi dio, zalantzarik gabe babesten duela ospitale berria Eibarren egitea.

Ba ni ez, ni ospitalea Eibarren egitearen kontra eta Mendarokoa handitzearen alde nago. Hona hemen nire arrazoiak.

Ospitalaren ingurunea

Mendaroko ospitalea toki egokian dago, bailararen erdigunean, ondo komunikatuta (errepide nagusitik gertu eta aparte aldi berean, autobusa bertaraino), ingurune lasai, osasuntsu eta ederrean, eta zabaltzeko nahikoa eremurekin ondoan. Txiki geratu dela aspaldi dakite bertako erabiltzaile eta langileek, eta handitzeko proiektua zegoen, eraikin berri bat eginez bertan. 

Ospitalea Eibarren egiteko hautatutako kokalekua (Torrekuan, Mendiguren y Zarraua enpresa egondako tokia) bi errepideren artean harrapatuta, errepideetako poluzioa arnasten, ingurune ospela (Ipurua eta Amañaren arteko erreka zuloan) desegokia da, baina Eibarren egin nahi izanez gero nekez aurkituko da kokaleku onik. Matsarian egitea tamaina bereko hanka sartzea litzateke nire ustez, bai ingurunearen ikuspuntutik, eta baita ere ondoren aipatuko ditudan diru-kontu eta lurraldetasunaren ikuspuntutik  ere.

Alkateak esan du Torrekuako kokalekuak Osakidetzaren babes teknikoa jaso duela. Baina eskatu al zaie Osakidetzako teknikoei bi aukera (edo gehiago) konparatu eta egokiena hautatzeko? Badirudi, irizpide politikoz hautatu dela kokapena eta ondoren eskatu direla informe teknikoak. Erabakia politikoa izan behar da, horretan ez dut zalantzarik, baina nik nahiago nukeen lehenengo informe teknikoak eskatu izan balira, bailaran ospitale bat eraiki edo handitzeko zein ote litzatekeen toki egokia, eta ondoren horren arabera hartu izan balira erabaki politikoak.

Diru-kontuak

Mendaroko ospitalea txikia geratu da, eta horren aurrean, lojikoena zirudien ospitale hori handitzea. Baina Eibarrek, bailarako hiriburu papera jokatuta, ospitale berri bat Eibarren jartzeko konpromezua lortu du Jaurlaritzaren aldetik. Eibarko Ospitale berriaren aurrekontua 30 eta 35 miloi euro bitartekoa (!¡ marjen politarekin funtzionatzen dute, eh!) izango omen da.

Krisia gora eta krisia behera, besterik ez dugun garaiotan, eta Osakidetzan ere baliabideak urritzen hasi direnean, harrigarria da ospitale berri bat eraikitzeko horrelako dirutza bideratzea. Orain gutxi, Kultura alorrean Jaurlaritzako Kultura Saileko ordezkariak honakoa esan zigun: "Ez dugu zentro fisiko berririk eraikiko, ez kulturan ez industrian. Joera guztiz kontrakoa da, konpaktaziokoa". Oker zegoen Kultura saileko ordezkaria, Osasun sailean expansio aroan jarraitzen dute.

Mendaroko ospitalea handitzeko aurrekontua 1,5 miliokoa zen (Eibarkoa baino 20 aldiz txikiagoa), eta horrekin 30 ohe gehiago eta konsulta gehiago eskaini ahal izango lirateke. Gainera, eta ondoko urteetan ere merkeago litzateke horri eustea, besteak beste oinarrizko zerbitzuak (administrazioa, harrera, telefonia, kudeaketa, ostalaritza, e.a.) konpartituak liratekeelako.

Eibarren ospitalea egitea erabaki da (30-35 miloi), eta ondorioz, Mendarokoa handitzeko proiektua (1,5 miloi) bertan behera geratu da.

Lurraldetasuna, bailara, Debabarrena

Osasunaren ikuspuntutik erabaki okerra iruditzen zait eta ekonomiaren ikuspuntutik inmorala, baina horiez gain herrialdearen garapen eta planifikazio ikuspuntutik kastastrofe bat. Herrietan bizi garenak nazkatuta gaude administrazioak zerbitzuak hiriburuetan pilatzeko duen joeraz. Horrelako lurralde txikian, dena hain gertu izanik, ez du zentzurik edozein tramite edo zerbitzu publikorako denok hiriburura joatera behartzea. Baina ondoren, bailaran, joera zentralista bera errepikatzen dugu.

Eibartik Mendarora 12 km daude. 20 minutu eskas autobusean edo kotxean. Amaña eta Ipurua auzoetako bizilagunak akaso joan ahal izango dira oinez ospitalera, baina hortik aurrera esango nuke gainontzeko guztiak garraio motaren bat erabili beharko dute ospitalera joateko. Eta behin garraioa (publikoa zein pribatua) hartuta, 10, 15 edo 20 minutu behar, ez da alde handia.

Ospitalea Eibarren jartzea erabakitzerakoan ez da aintzat hartu bailara mailako ikuspegirik, bakoitzak bere herrian nahi ditu zerbitzu guztiak, eta besteak hor konpon, kosta ala kosta. Proiektu egokiak eta jasangarriak? Ez, eskerrik asko, nik neurea!

"Agravio histórico"

Badirudi erabaki honen atzean Eibarren jasandako bidegabekeria historiko bat dagoela. Alegia, Mendaroko ospitalea eraiki behar zen garaian Eibarren jarri behar zela, eta Eibarrekin gaizki portatu zirela garaiko agintariek eta jukutria bat eginez horrelako oparirik merezi ez zuen herritxoan, Mendaron, jarri zutela ospitalea. Beraz, orain, 30 urte ondoren, zor historiko hori kitatzera datoz.

Bidegabekeria historiko hori nola gertatu zen jakiteko, primeran dator Eibar aldizkariaren azken alea. Bertan, Mikel Larrañagak, Eibarko alkate izan zenak (1979-1983) ospitala Eibarren jarri nahi eta azkenean Mendaron jarri izanaren kontua nola izan zen kontatzen du. Uste dut merezi duela osorik irakurtzea, eta sarean pdf-a bakarrik dagoenez, artikulua "aldatu" dut hona. Horra:


Hospital en Mendaro: ¿culpable o inocente?


Me propongo en este artículo saldar una cuenta pendiente con una parte de la población eibarresa que, a lo largo de estas dos últimas décadas, ha creado un estado de opinión en el que no salgo muy bien parado, al considerársenos a mí y a EAJ/PNV culpables de que el Hospital Comarcal del Bajo Deba no esté en Eibar, al haber permitido que el Gobierno Vasco, en base a intereses que nadie ha sido capaz de explicarme, lo ubicase en Mendaro. Transcurridos tantos años, sigue apareciendo el asunto de forma recurrente; por lo que éste puede ser un buen momento para marcar mi posición y explicar algunos aspectos que espero arrojen luz sobre lo que ocurrió. Y es que hay cosas que duelen. Mucho tiempo después de inaugurado el Hospital, tuve que escuchar del antiguo portavoz socialista en aquella primera legislatura que mis posteriores cargos en política fueron un pago del PNV por mi apoyo a la ubicación en Mendaro (en perjuicio de Eibar); de nada me sirvió intentar explicar que, en esos cargos que ocupé en Diputación, Juntas Generales y Gobierno, representaba a EA y no al PNV. Antes de entrar en materia, hago ya una declaración de principios, al afirmar rotundamente que, con la perspectiva que ofrece el tiempo, no tengo ninguna duda de que se tomó la decisión adecuada y que, si ahora me enfrentase a aquella situación, volvería a actuar de la misma manera.

Vayamos al asunto. Espero que, en primer lugar, se nos reconozca a los que en aquél momento gestionábamos los intereses del Bajo Deba haber conseguido para nuestra comarca el compromiso de la construcción del Hospital. Una vez logrado ello, se entró en el análisis de su mejor ubicación, para lo que el Gobierno Vasco inició una serie de estudios, al objeto de explorar las distintas opciones que podían existir. Para ello, estableció contacto con todos los municipios del Bajo Deba, ofreciéndoles la posibilidad de postularse como posibles receptores del Hospital, en base a terrenos disponibles que reuniesen unas determinadas condiciones de salubridad, ubicación, accesibilidad, centralidad, etc. En el Ayuntamiento de Eibar iniciamos inmediatamente los trabajos correspondientes, con el objetivo de encontrar ese terreno que se pudiese convertir en la futura sede del Hospital, en competencia con los terrenos ofertados por los demás municipios. Tras analizar las distintas alternativas, Eibar sólo podía presentar dos posibles ubicaciones: a) la escombrera de Azitain; b) la Residencia de Pensionistas, ubicada frente a la fundición de Alfa, tras el scalectric de Amaña, al comienzo de la subida a Arrate.

Transcurrido un tiempo, el debate se polarizó entre dos op ciones: Eibar y Mendaro. Puedo asegurar que yo personalmente, los concejales de mi partido y EAJ/PNV de Eibar defendimos, en el Gobierno Vasco y en el seno del partido, la opción de Eibar como futura ubicación del hospital -hasta la extenuación-. Yo mismo llegué a presentar mi dimisión de la Alcaldía y la entrega de mi carnet de afiliado si no se atendía nuestra solicitud de ubicar el Hospital en Eibar, actitud que fue secundada por el resto de concejales y por la Junta Municipal de EAJ/PNV de Eibar. Ilustraré la fuerza de nuestra defensa con una anécdota que me ocurrió en la sede del Gobierno en Lakua. Acudía a una reunión con Gotzon Olarte, viceconsejero de Hacienda -de la que, por cierto, regresé con un talón por una cantidad importante que puso fin al calvario que padecíamos con la obra paralizada del Polideportivo de Ipurua-. Pues bien, al salir del ascensor, me encontré con Jesus M. Akizu, alcalde de Placencia. Tras el saludo, quedó sorprendido al saber que yo iba a una reunión con Olarte; pues, al verme, dio por hecho que acudiría con él a una reunión con el consejero de Sanidad, a la que asistiríamos, en su creencia, todos los alcaldes del Bajo Deba, para tratar de la ubicación del Hospital -reunión cuya existencia yo desconocía-. Investigado el asunto, descubrimos que la reunión se ceebraba a iniciativa de Eleazar Arrasate, alcalde de Mutriku, que, intencionadamente, evitó mi presencia ocultándome la reunión, sabedor de mi defensa a ultranza de la ubicación de Eibar frente a la de Mendaro, que en aquél momento era asumida por el resto de alcaldes, salvo -obviamente- el de Ermua (por cercanía física a Eibar), que tampoco había sido invitado. Entenderán ahora el motivo de mi enfado y de mi carta de dimisión. Declaro pues, con la mayor seriedad, que tanto yo, como los concejales de EAJ/PNV, así como la organización local de ese partido en Eibar, defendimos la construcción del Hospital en Eibar con la misma energía, como mínimo, que los demás partidos. Avala cuanto digo un viaje  realizado a Madrid, en compañía de Jose Fernández Lara (cabeza de lista del PSOE), para entrevistarnos con Enrique Múgica Herzog, con el objeto de estudiar la viabilidad de reconvertir la Residencia de Pensionistas en Hospital Comarcal. Cierro, con ello, una primera parte que quería dejar clara y rechazo, enérgicamente, las acusaciones que en este sentido se me han hecho.

Entremos ahora en la segunda parte de aquél proceso de toma de decisión, planteándonos la pregunta que, a estas alturas, estará tomando cuerpo en la mente de los lectores. ¿Por qué, en un momento determinado, abandonamos esa beligerancia en la defensa de Eibar y aceptamos la oferta de Mendaro? Antes de entrar en la respuesta, aclaro que lo narrado hasta ahora está compuesto por hechos objetivos que han ocurrido realmente y su única lejanía con respecto a la verdad puede ser la fragilidad de mi memoria -que puede afectar únicamente a aspectos menores, nunca a lo conceptual-. En esta segunda parte que ahora acometemos, como podrán observar, quedarán espacios para la subjetividad, para la opinión y para el debate y doy por hecho que muchos seguirán pensando que Eibar era la mejor oferta. Vamos con ello.

Tras nuestra carta de dimisión del Ayuntamiento y el anuncio de la entrega de los carnets de afiliados del alcalde, concejales y Junta Municipal, se montó el correspondiente revuelo, que tuvo como colofón una reunión que se celebró en la sede de Lakua, entre el consejero Agirre y su equipo y yo mismo, acompañado, entre otros, por Jose M. Azkarate. Tras una tremenda enganchada con el viceconsejero Jose Andres Gorritxo (actual Director del I.M.Q., con el que mantengo una magnífica relación, a pesar del virulento encontronazo que protagonizamos y que todavía hoy recordamos cada vez que nos juntamos), nos emplazamos a una reunión más
técnica, totalmente desprovista de matices políticos, en la que se nos facilitarían las razones que llevaban al Gobierno a apostar por el emplazamiento de Mendaro. Se celebró la reunión, entre cuyos miembros recuerdo a Iñaki Azkuna (actual alcalde de Bilbao y entonces Director de Sanidad en el Gobierno) y, al final de ella, debo reconocer que los motivos que nos pusieron delante, avalando la elección de Mendaro, eran incontestables desde el punto de vista técnico-sanitario, desde la razón y desde el sentido común. Además, esa decisión iba acompañada de una serie de mejoras en las prestaciones sanitarias de Eibar. Tras conocer su  planteamiento, a mí me quedó la sensación de que, solamente desde un localismo desaforado e infantil, podíamos seguir defendiendo el emplazamiento eibarrés. Si de verdad buscábamos el mejor emplazamiento para el Hospital, la postura del Gobierno era la  adecuada: la oferta de Mendaro era la mejor.

Intento recordar a continuación algunas de las argumentaciones que se nos pusieron delante. La ubicación de un centro sanitario sobre lo que hasta unos días antes había sido una escombrera generadora de una nube de contaminación -que seguro que todavía recuerdan los vecinos de Azitain y calle del Carmen- y habitada por las ratas no era muy defendible, por lo que la opción de Azitain cayó a las primeras de cambio en lo que respecta al Gobierno. No así en lo que hacía referencia al PSOE, que defendió esta opción hasta el final, apoyando su argumentación en un folleto que llegó a publicar: le asistía el derecho a hacerlo. Es más, entiendo que cumplía con su obligación al defender el emplazamiento que más le gustaba (derecho y obligación que también me hubiese gustado ver reconocidos para mí y EAJ/PNV). Por otra parte, si somos capaces de visualizar un mapa del Bajo Deba, llegaremos a la conclusión de que Eibar ocupa uno de los extremos del valle. Además, todos sabemos que la Residencia de Pensionistas, de difícil accesibilidad, está en el extremo más próximo a Bizkaia, por lo que cualquier enfermo que tuviese que acceder al futuro Hospital y que viviese aguas abajo del río Deba se vería obligado a atravesar, además del valle, el centro urbano de Eibar que, en aquellos tiempos, sin la variante y las mejoras introducidas a posteriori, era como acometer un safari o un viaje en diligencia. Daba pánico pensar en las ambulancias atravesando Eibar con sus sirenas en horas punta. Y no debemos olvidar que, aunque Eibar y Ermua aportaban una importante masa de población, podría ser desesperante, para una persona de la calle del Carmen en apuros, llegar a la residencia a determinadas horas. Pero no era la falta de centralidad con respecto a la zona a atender (inicialmente se incluían también Ondarroa y Lea-Artibai) el único de los motivos. Los técnicos aconsejaban buscar un emplazamiento en el que primara la tranquilidad del paisaje y el alejamiento del casco urbano, para mayor confort de los enfermos, y parece razonable pensar que las vistas de la forja y la fundición de Alfa (ahora sustituidas por El Corte Inglés) no aportaban mucho en ese sentido. Hay otros aspectos a considerar, como la complejidad burocrática de la reconversión de la Residencia en Hospital que nos transmitió el ministro Mugica, y que dejo de enumerar por no alargar el escrito. En definitiva, los puntos -a favor y en contra- que éramos capaces de aportar desde Eibar debían ser confrontados con los que presentaban los demás posibles emplazamientos. Y, sencillamente, hubo uno que fue mejor que el nuestro.

Una vez tomada la decisión de ubicar el Hospital en Mendaro, se trataba de explicar esa decisión en los pueblos afectados. A este efecto, se celebró una charla informativa en el Salón de Plenos del Ayuntamiento de Eibar, en la que los miembros del Gobierno (nuevamente, Azkuna) presentaron los motivos de su decisión y en la que se pudo conocer, de primera mano, todo el proceso de toma de decisión y plantear libremente las dudas y preguntas que pudiesen surgir. Al final de la exposición, cenamos en el Artola los ponentes con alguna persona que pude pillar al vuelo; entre ellas estaba Juan Sánchez Vallejo, persona poco sospechosa de nacionalista y con un nivel de conocimientos en materia de sanidad muy superiores a la media. Debo reconocer que me tranquilizó conocer su opinión y su posición favorable al emplazamiento de Mendaro y, para mí, fue enriquecedor ser testigo de la crítica, feroz pero constructiva, que Juan aplicó al trabajo de la Consejería, en general, y al Mapa Sanitario que se estaba elaborando, en particular. Puede que también haya quien esté de acuerdo conmigo en que, a veces, en política, nos puede el localismo, y queremos el Hospital en nuestro pueblo y, a poder ser, debajo de nuestra casa, y el vertedero de basuras no en el pueblo vecino, sino en el más alejado posible. Por eso, también a veces, las instancias superiores ayudan a dar sentido común y poner orden en estos temas que
afectan a intereses contrapuestos de distintos municipios.

Antes de terminar, una última reflexión: los socialistas afirmaban que EAJ/PNV impulsó Mendaro por razones electoralistas. Y yo me pregunto: Si el móvil era ése, habida cuenta de la tradición socialista de nuestro pueblo, ¿no hubiese sido más conveniente para los intereses de EAJ/PNV hacer el Hospital en Eibar, un pueblo donde la llegada del nacionalismo a la Alcaldía fue una sorpresa y era, por lo tanto, un sitio donde convenía fortalecer y consolidar el nacionalismo, antes que favorecer a Mendaro donde tenía mayoría absoluta?

Termino y resumo, destacando los tres aspectos que a mí me importan:
1o. No se puede acusar a Mikel Larrañaga y a los concejales de su partido, ni a EAJ/PNV, de no haber defendido el emplazamiento de Eibar frente al de Mendaro, más allá del límite de lo razonable. Hecho objetivo y no sometido por ello a opinión ni a polémica.
2o. Rechazo rotundamente que yo recibiese favores de EAJ/PNV por ceder en mi postura sobre el Hospital, entre otras razones porque ya no estaba en EAJ/PNV cuando accedí a mis responsabilidades posteriores en política. Hecho también objetivo.
3o. Desde el punto de vista técnico-sanitario, el mejor emplazamiento posible que en aquellas circunstancias se presentó ante el Gobierno Vasco fue el de Mendaro. Hecho subjetivo y, por lo tanto, opinable y discutible.

En cualquier caso, a mí no me van a encontrar en esa discusión porque, ufff... Después de veintitantos años, ¡no saben qué tranquilo me he quedado! Con este artículo cierro el capítulo, en lo que a mí respecta. Lamento que haya salido un poco largo y, quizás, un tanto denso, pero las circunstancias así lo requerían.

Por cierto, no se puede terminar este escrito sin reconocer la calidad del Hospital de Mendaro, el excelente trato que recibimos sus “clientes” y el buen hacer de sus profesionales, que creo que es reconocido por la mayoría de sus usuarios.
Ondo ibili.

Mikel Larrañaga Mandiola
Eibar Aldizkaria, 104 zkia, 2011ko azaroa.

 

 

Dantza sustatzeko egitasmoak eztabaidatzen

Oier Araolaza 2011/11/23 16:38
Pasa den azaroaren 4an Eusko Jaurlaritzaren Kultura Sailak bultzatutako Kulturen Aldeko Herritartasun Kontratuaren baitan, dantzako talde eragilearen bigarren bilera burutu zen. Bost ordu t'erdi, 9.30ean hasi eta 15:00ak arte iraun zituen bilerak, atsedenik gabe, eztabaida bizi-bizi izan baikenuen. Hona hemen bertan bizitakoaren laburpen pertsonal bat (ezin guztia jaso!) eta nire ondorioak.

Aurrekariak

Aurreko bilera maiatzaren 5ean egin genuen , eta bertan parte  hartu genuenok dantza sustatzeko hainbat ekimen eta jarduera lerro proposatu genituen. Zortzi puntu atera ziren:

  • Formazio reglatua
  • Dantzaren baliabide guneak
  • Dantzaren dokumentazio zentroa
  • Ikerketa, sorkuntza eta ekoizpena sustatzeko dauden formulak berraztertu eta berriak sortzea.
  • Erakusketa eta difusiorako dauden babes formulak berraztertu eta berriak sortzea.
  • Dantza balioan jarri eta dantzaren sentsibilizazioa, ezagutza eta hurbilketa sustatzeko formulak berraztertu eta berriak sortzea.
  • Etengabeko formakuntza eta profesionalei laguntza.
  • Sektoreko elkarte eta bestelako ekimenak sustatu eta babestea.

 

Kultura Sailetik eskatu ziguten guztien artean hiru lehenesteko. Ez gogo onez (denak iruditzen baitzitzaizkigun premiazkoak) eta hori egiteko planteatu zitzaigun formularekin haserre (azken batean, bozketa moduko bat izan zen, baina bozkatzaileen zentsoa desorekatua zen, tradizionaleko gutxi baikeunden) baina azkenean bakoitzak lehentasunak markatu genituen, eta adostasun handiena eskuratu zuten hiru puntu jaso zituen prozesua kudeatzeaz arduratzen den Kualitate Lantaldeak.

  • Erakusketa eta difusiorako dauden babes formulak berraztertu eta berriak sortzea.
  • Dantzaren dokumentazio zentroa
  • Dantzaren baliabide guneak

 

Hiru puntuko lehentasunen proposamen hau Kultura Sailak jaso, eta horien inguruan egin litekeena aztertuz, bere proposamena prestatu zuen. Proposamen hori jarri zen mahai gainean pasa den azaroaren 4an egindako bileran.

Ordezkaritza

Honakook elkartu ginen Donostiako Astoria hotelean.

  • Iratxe de Arantzibia (dantza kazetari eta kritikaria)
  • Jon Ugarriza (sortzaile independientea)
  • Sofia Alforja (Dantzaz konpainia)
  • Carmen Tercero (Gasteizko Jesus Uruñuela dantza kontserbatorioa)
  • Arantza Balentziaga (Ertza konpainia, eta ADDE)
  • Laura Etxebarria (La Fundicion)
  • Patxi Laborda (Aiko Taldea eta Bilbao Musika)
  • Estibalitz Iturria (EDB)
  • Alicia Gomez (ADDE)
  • Idoia Zabaleta (Azala)
  • Imanol Arana (EJ, Kultura saileko teknikaria)
  • Pello Gutierrez (EJ, Kultura saileko aholkularia)
  • Itziar Camara (Kualitate Lantaldea)
  • Oier Araolaza (dantzan.com)

 

Aurkezpenak eginda, Pello Gutierrezek barkamena eskatu zuen aurreko bileran ez zelako gobernuko ordezkaririk izan, eta Itziar Camarak aurretik egindako ibilbidea, eta prozesua zein puntutan zegoen azaldu zuen.

Sektorearen kezketan formazioari dagokiona sistematikoa da, baina hezkuntzari dagokion konpetentzia izanik, Hezkuntza Saileri bideratu dela jakinarazi zitzaigun.

Gainontzeko puntuei zegokienez, Kultura Sailak bere bere lehentasunak markatu, eta datorren urterako egin daitezkeenak jaso dituela azalduz ziguten, hiru lehen jarduera-lerroetan oinarrituta.

Sentsazio orokorrak

Pello Gutierrez-en esanetan, sektore kulturalak gehiegi sektorializatuta daude, eta disziplinartekoa sustatu eta artea-gizartea kontaktu zuzena bultzatu nahi dute.

Hiru puntu lehenetsietan sartu aurretik balorazio orokor bat egin nahi nuela esan eta hitza hartu nuen. Nahiko gogor aritu nintzen, haserrea kanporatu nahirik, ondoren puntuetan hotzago jardun ahal izateko. Azken txostena, nire  iritziz, balioz hustuta ageri zela salatu nuen. Txosten hori irakurrita pentsa  liteke dantzaren sektoreak ez duela premia larririk, ematen diren diru-laguntzak errebisatu, digitalizazio lan batzuk egin, eta izaera polibalenteko eremuetan dantzako jarduera batzuk sustatuta dena eginda dagoela. Proposatu ziren puntuen erredakzio-formulazioan emandako giro linguistikoekin, helburuak difuminatu eta egin beharrekoak diluitu egin zirela aipatu nuen. Adibidez:

"Desarrollo de un estudio orientado a conocer, analizar y valorar posibilidades para la         reformulación, diversificación y ampliación de las fórmulas existentes y/o la articulación de     nuevos modelos para el apoyo a la exhibición y difusión"

Transbertsalitatearen aldeko diskurtsoa oso interesgarria, baina dantzak premia propio eta espezifikoak dituela, beste alor gehienek duten egituratze mailarik ez duela, eta kultur eta sustapen politika propioa behar duela esan nuen, laguntza eta akzio espezifikoak behar dituela.

Sektoreko beste zenbait kidek ere hitzegin zuten, ez horren sutsu, baina bai antzeko kezkak agertuz, prozesua operatiboa ez zela azpimarratuz (Laura Etxebarria), beti puntu berean, beti hasten ari garela esanez (Patxi Laborda), eta sektorea erakundeak baino helduago dagoela adieraziz (Idoia Zabaleta).

Pello Gutierrez-ek erantzun zuen orokorrean hitzegiteak ez gintuela inora eramaten, hobe genuela puntuz-puntu aztertu txostena, eta hor ikusiko genuela benetan non dauden desadostasunak. Imanol Aranak erantzun zion gauza zehatzetaz hitzegin beharra zegoela, baina orokorraz ere bai, bestela frustrazioa eragiten zela. Baliabide urriak daudela, erakundeen arteko deskoordinazioa, eta abar... baina talde hauek, foro hauek beharrezkoak direla, eta urteotan gauzatxoak egiten ari direla.

Beraz, kezka orokorrei bidea emanez Esti Iturriak esan zuen ez dela aurrerapenik ikusten.  Alicia Gomez-ek azpimarratu zuen dantzaren alorrekoak praktikan bizitzera ohituta gaudela, eta erakundeekin harremanean badugula sentsazioa praktikoak ez izatearena.

Pello Gutierrez-ek esan zuen gaur egun dagoen difusio mailari eusteko publikoarekin dagoela erronka handiena, orokorrean aurrekontuen jaitsiera handia izaten ari dela, baina kulturan, orain arte, eutsi zaiola.

Erakusketa eta difusioa

Behin barruak piskat hustuta (gerorako ere zerbait geratu zen) puntu zehatzei heldu genien, eta erakusketa eta difusioa sustatzeko gaiari heldu genion. Pello Gutierrez-ek bi ekimenen berri eman zigun, batetik Sarea eta Eskenaren arteko elkarlan bat, publikoen plan bat. Bestetik, Kulturklub, ikusle klub bat autonomia erkidegoaren eremukoa. Ikuskizunen eta kulturaren promoziorako bulego bat ere martxan jarriko dela iragarri zuen. Sarean dantzako programazioak presentzia handiagoa izatea gai konplexua dela, sarearen izaera anitza eta askea baita.

Difusioa-erakusketa alor  honetan, nire iritziz, kontuan hartzeko hitza "ireki" zela aipatu nuen nik. Katalogoak ireki, guneak ireki, estiloak ireki, baldintzak ireki, eta diru-poltsak ireki! Alegia, dantzaren katalogoa proposamen guztietara ireki dadila (tradizionala barne!), dantza zirkuitua ez dadila bakarrik antzokietara begira babestu (plazak eta frontoiak ere bai!), dantza estilo guztietara ireki, profesionala izatea moduko baldintzak ezabatu, eta batez ere, diru gehiago jarri difusio laguntza horiek dantzaren alor guztietan eraginkor izan daitezen, eta ez bakarrik garaikidean.

Dokumentazio zentroa

Bigarren puntua Dantzaren dokumentazio zentroari buruzkoa zen. Sektoreak urte asko daramatza honen beharra aldarrikatzen, eta aurretik Kulturaren Euskal Planean ere jaso zen, nahiz eta azken orduan ere, azken unean balioz hustu eta zentro bat bultzatu beharrean dokumentazioaren egoeraz azterketa bat bideratu zen. Oraingoan, berriz ere talde eragileak lehentasunen artean jarri genuen premia hori, zehazki horrela jaso zen: "Diseñar y poner en marcha un archivo documental de la danza tradicional (Centro de danza o cultura, escena tradicional)".

Kultura Sailak horretarako batere asmorik ez duela argi erantzun zuen. Pello Gutierrez-en hitzetan, "Ez dugu zentro fisiko berririk eraikiko, ez kulturan ez industrian. Joera guztiz kontrakoa da, konpaktaziokoa."

Dantzaren dokumentazioari dagokionez, hauxe da Jaurlaritzaren Kultura Sailak egindako proposamena: "generar y alimentar un recurso digital, integrado en espacios ya puestos en marcha como la Biblioteca Digital de Euskadi". Horretarako 40.000 euroko aurrekontua aurreikusten zuen Kultura Sailak.

Berriz ere nahiko gogor hitzegin nuen gai honen kontura. Sektoreak lehentasuna zein duen argi markatu du eta horren aurrean adarra jo nahi zaiola iruditzen zait. Eusko Ikaskuntzak Jaurlaritzaren enkarguz egindako ikerketa lan bat dago euskal dantzaren dokumentazioa non eta zein egoeratan dagoen deskribatzen duena. Bilduma pribatu, txiki eta itxietan erabat barreiatuta, katalogatu gabe, artatzeko baliabide gabe, kontsultatzeko aukerarik gabe... 2009an, Eresbil (euskal musikaren dokumentazio zentroa) dantza dokumentazio fondo bat sortzen hasi zen Jaurlaritzarekin adostuta (lata handia emanda lortu genuen hori). Helburua zen, fondo bat sortzen joatea eta noizbait dantzaren dokumentazio zentro bat sortzeko aukerarik izanez gero, fondo hori bertara bideratzea. Alegia, Eresbil, erabat eskuzabal jokatuz, balizko dantzaren dokumentazio zentro baten "haztegi" lanak egingo lituzke. Fondo hori martxan jartzen 6.000 jaso zituen Eresbilek 2009an EJ-tik. 2010ean ere bai. Eta 2011an ukatu egin zaio laguntza hori.

Hori salatu eta digitalizaziorako aurreikusten zituzten 40.000 euroak Eresbilera bideratzeko eskatu genuen. Dantzaren alorrean, lehentasuna bilketan baitago orain, eta digitalizazioa aurrerago ere egin ahal izango baita.

Kultura Saileko ordezkariak jaso zuen eskaera, baina ez dakigu zer erabaki hartuko duten horren gainean.

Dantzaren baliabide guneak

KEP-ean proposatu ziren Dantza Etxeak daude ekimen honen abiapuntuan. Gipuzkoan, hari horri tiraka sortu zen Dantzagunea Artelekun (baina Diputazioa bakarrik geratu da horrekin, Jaurlaritzak ez baitu babestu) eta Bizkaian, Bizkaiko Foru Aldundiaren ekimenez Dantza Gune izeneko zerbait sortzekotan dira.

Jaurlaritzaren Kultura Sailaren esanetan, erakundeen arteko adostasuna zaila da alor honetan, eta ezer egin baino lehen azterketa bat, diagnostiko bat eta proposamen zehatz bat egin beharko litzateke. Gainera, sailak ez du bere gain  hartu nahi ezer eraiki eta antolatzeko, baizik eta ekimen pribatuak izan daitezela.

Pello Gutierrez-en iritziz Sormen Fabriketan badago informazio-gunea eta sorkuntzarako eremua. Imanol Aranaren iritziz ordea, dantzak behar espezifikoak dituen sektorea da.

Eztabaida nahasia izan genuen, baliabide gunea zer den eta zer ez, ikuspegi desberdinak baigenituen. Pello Gutierrez-en iritziz gai hau ondo pentsatu beharra dago, eta norbaiti enkargatu behar zaio horri buruzko azterketa eta gogoeta egitea.

Alegia, hirugarren puntu honetan ere ezer gutxi.

Dantza ez da lehentasuna

Bost ordu-terdiko bilera izan zen, eta azken sentsazioa, nire aldetik, etsipen handikoa izan zen. Nire ondorioa da Eusko Jaurlaritzaren Kultura Sailarentzat dantza ez dela lehentasunezko alorra, ez duela kezkatzen askorik, eta orain bertan dauden sustapen lanak nahikoa eta sobera iruditzen zaizkiola.

Sektorea ez dago batuta, errealitatea eta iritzi desberdinak bizi ditugu, eta gure artean ez gara ados jartzen diagnostikoan eta soluzioetan. Adibidez, dantza sustatzeko (sorkuntza, ekoizpena, birak eta formazioa) diru-laguntzak handitu behar direla esaten badu norbaitek, dantza garaikideko kideek erantzuten dute lehenengo orain ematen diren diru-laguntzak berraztertu behar direla, disfuntzio batzuk gertatzen ari direlako. Arrazoi izango dute, baina dantza tradizionala erabat baztertuta dago laguntza horietatik, eta ondorioz, ez badira handitzen reformulazio horretan ez dute onartuko beste estilorik sartzea, diru-poltsa bera askoz talde gehiagorekin konpartitzea ekarriko bailuke. Beraz, gure arteko eztabaidaten sartzen gara, eta administrazioa lasai, tenis partidari begira.

Dantzaren sektoreak interlokuzio bakarra ez izatea aitzaki ederra bihurtu da Eusko Jaurlaritzarentzat azken urteotan. Gure artean ados jartzen ez garenez, ez du ezer egiten eta listo. Nire ustez, justu kontrakoa izan beharko litzateke. Elkarrekin ados ez jartzea eta proiektuak adostu eta bultzatzeko gaitasunik ez izateak, dantzaren alorra zein desegituratuta dagoen erakusten du. Alegia, premia larriak dituela, eta horren aurrean, sektorea gai ez dela ikusita, administrazioak arreta berezia eskaini beharko lioke.

 

Euskal dantza: beste enigma europar bat

Oier Araolaza 2011/11/14 11:15
Zergatik ez dago euskal dantzak aztergai dituen institutu bat? Zergatik ez dago EHUn euskal dantza ikergai duen sail bakar bat ere ez? Nola da posible, gure nortasunaren sinbolo bihurtu dugun horri buruz ezertxo ere ez jakitea eta ezta jakiteko asmorik ez izatea? Hori bai dela Euskal dantzaren enigma...

Euskara: enigma europarra izeneko izeneko dokumentala grabatzen ari dira egunotan. ETBn eskainiko da abenduaren 3an, Euskararen Eguna dela eta. Hasier Etxeberriak eman du horren berri Zuzeu albistarian eta grabatutako irudietako batzuk jarri ditu bertan: Lekeitioko Kaxarranka Bilbon, Guggenheimen, armiarmaren ondoan. (Bide batez, Asier Uskola bera ageri da kaxa gainean dantzan eta Arkaitz Pascuas kaxa eusten .)

KAXARRANKA Guggenheim Museoan from H. Etxeberria on Vimeo.

Honetara ere  ohituta gaude, alegia, euskararen jatorria aztergai duen dokumentalean dantza irudi batzuk ikustera. Ez dakit zein erabilera sinboliko eman nahiko dioten dantzari dokumental horretan, baina maiz, horrelakoen bidez iradoki nahi izaten da gure dantzak hain desberdinak eta bereziak izanik, euskararen izaera bakana irudikatzen dutela.

Batzuk enigmak, besteok topikoak

Hamaika aldiz erabili izan dira euskal dantzak euskararen eta euskaldunon izaera berezi horrekin lotuta. Ondorioa da, euskal dantzen jatorriaz mitoa eraiki eta mito hori topiko bihurtu dugula. Beraz, oraingo dokumental honetan bezala, estereotipo eraginkorra da dantza irudiak jartzea euskararen jatorria aztertzen duen dokumental batean.

Dantzaren alorrean apurtxo bat sakontzeko ahalegina egin duen edonor konturatzen da topiko horrek errealitatea erabat desitxuratu duela, baina hain dago errotua estereotipoa ez dagoela amaren semerik horri buelta emango dionik.

Non daude ikertzaileak ?

Jakin nahiko nuke zenbat hizkuntzalarik daukan euskararen jatorria profesionalki ikertzen aritzeko aukera. Zenbat milaka lagunek egin dituzten euskal filologia ikasketak eta zenbat lanpostu dauden euskararen ikerketarekin lotuta. Horren aurrean, argi eta garbi esan beharra dago, mundu osoan ez dagoela ikertzaile bakar bat ere dantza ikasketak egin (koreologia, etnokoreologia,...) eta profesionalki euskal dantza aztergai duena. Urbeltz, Irigoien eta abarren lana ikaragarria izaten ari da, beren burua beren kasa prestatu eta beren ogibide eta familiei lapurtutako denboran egina. Fdez. Larrinoa, Sanchez Ekiza, Itzaina eta enparauek, beren unibertsitate ibilbideetan (antropologia, musikologia, gizarte zientziak...) saiatu dira tarte bat eskaintzen dantzari. Baina ezin koska egin bete-betean gaiari, beti pasadan. Horietako batzuk lan ikaragarriak egin badituzte ere, euskal dantzaren alorrean ez daukagu formazioz eta dedikazioz horretan aritzen den ikertzaile profesionalik.

Euskal dantzaren jatorria, bilakera, historia, jasotako eraginak,... dena dago aztertzeko eta ikertzeko. Dantza klasikoaren jatorrian euskal dantza dagoela esaten dugu harro-harro, eta ez dago ikerketa alu bat bera ere hori frogatzen duenik. Horren inguruan dagoen lan bakarrak (Urbeltz-ek, 1994an Bailar el Caos-en argitaratutakoak) oso bestelako ikuspegia eskaintzen du, baina inork ez du bide hori sakontzeko prestaketa eta denborarik. 1661an Parisen, lehen ballet konpainia sortu zenean bertan 20 euskal dantzari zeudela dakigu, baina ez dakigu ezer gehiago horretaz, ez delako ikertu.

Euskal dantzaren enigma  

Baldintza horietan, amorragarria ere gertatzen da Euskararen enigma europarra moduko dokumentaletan dantzak jokatzen duen papera ikusi eta dantzak berak atentzio propiorik ez izatea. Dantza enigma horren parte bada, zergatik ez daukagu hori aztertzen duen ikertzaile bat bera ere? Zergatik ez dago euskal dantzak aztergai dituen institutu bat? Zergatik ez dago EHUn euskal dantza ikergai duen sail bakar bat ere ez (eta hori errektorea dantzaria dugula!)? Nola da posible, gure nortasunaren sinbolo bihurtu dugun horri buruz ezertxo ere ez jakitea eta ezta jakiteko asmorik ez izatea? Hori bai dela Euskal dantzaren enigma...

Ezpata-dantzek erotuta

Oier Araolaza 2011/09/21 15:37
Ezpata-dantzekin liluratuta, ez zeukan besterik buruan gizonak. Frantisek Pospisilek Brnoko museoan egiten zuen lan, baina ezpata-dantzekiko zuen zaletasunak bere lan-eremua gainditzen zuen, eta bere kasa hasi zen batera eta bestera haiek ikusten eta aztertzen.

Diotenez, emaztearen ondasunak xahutu zituen bere obsesio horren eraginez. Jakinmina 1907an piztu zitzaion, lehen ezpata-dantzak ikusi zituenean. Ondoko hamarkadetan ez zuen deskantsurik izan, beti hara eta hona, ezpata-dantzak ikusten eta ikertzen. Argazkiak egiten zituen, baina ezin haien bidez dantza osorik jaso. Halako batean, zinearen berri izan zuen, eta 35mmko kamera, bere garairako aitzindaria erosi zuen. Moraviako ezpata-dantzak filmatu zituen, baina bazekien Txekiatik kanpo ere bazirela, eta tresnak hartu eta batera eta bestera hasi zen: Kroazia, Ingalaterra, Euskal Herria...

Euskal Jaiak ospatzen ziren 1927an Baionan. Ingalaterratik, Violet Alford buru zela, Londresko English Folk Dance Society elkarteko ordezkaritza bat iritsi zen. Txekiatik, Frantisek Pospisil, zine kamera besapean zuela. 80 urte ondoren, Juan Antonio Urbeltzi esker ikusi ahal izan ditugu irudi horiek. Gipuzkoako, Nafarroa Behereko, Zuberoako eta Ingalaterrako dantzariak ageri dira irudietan. Hunkigarria da Zuberoako zamaltzaina kamera aurrean antrixatak maisuki dantzatzen ikustea. Pospisil Donostian eta Lekarozen ere izan zen, eta Aita Donostia eta Telesforo Aranzadiren laguntzarekin Gipuzkoako brokel-dantza eta Durangaldeko dantzari-dantza grabatu zituen. Ez dakigu ezpata-dantzekiko obsesioren ondorioz izan ote zen, baina Pospisilek gaizki bukatu zuen. Etxeko ondasunak ahituta, nazien aldeko jarrera leporatu zioten eta museoko lana galdu zuen. Burua nahastuta, eroetxe batean hil zen 1958an.

Jeremy Carter-Gordonek ere ezpata-dantzak ditu zaletasun. Ingalaterrako ezpata-dantzak ikasi ditu bere herrian, Bostonen, eta etnokoreologia ikasketak burututa, Europako ezpata-dantzak ikertu  nahi dituela erabaki du. Motxila eta banjoa hartu eta Europara etorri da, ezpata-dantzak ikusi eta ikastera. Beka txiki bat du, baina estu dabil batera eta bestera iristeko, eta patrika erabat hutsik duenean banjoa atera, emanaldia egin eta txapela pasatzen du. Frantzian, Bacchu-ber-en ezpata-dantza eta Italian, Fenestrelle eta Bagnasco-ko ezpata-dantzak aztertu ditu azken asteotan. Besterik esana zioten arren, Europan oraindik auto-stop eginez ondo bidaiatzen dela dio Jeremyk. Euskal Herrira ere iritsi da, eta asteotan euskal ezpata-dantzak ezagutu nahi ditu. Nork daki, akaso datorren mendean, zoro erromnatikoren batek euskal ezpata-dantzak berpiztu nahiko ditu, eta orduan, banjoa jo eta txapela pasatzen zuen amerikarraren grabazioak Pospisilenak moduko altxorra izango dira.

Argia, 2011-09-18

Mutil-dantzak eta nesken parte-hartzea

Oier Araolaza 2011/07/29 09:52
Elizondon, Santiago egunean neskak atera ziren mutil-dantzetan eta ondorioz urtero dantzatzen duten hainbat dantzarik plaza utzi zuten. Horren inguruan eztabaida dago Baztan-en, azken urteotako eztabaidak jarraitzen du, eta Baztandik kanpo ere izaten ari da oihartzuna.

 

Atzo ETBtik deitu zidaten udako arratsaldeko programaren batean horren inguruan aritu nahi dutelako. Emakumeen parte hartzearen aldekoa ala aurkakoa naizen galdetu zidaten atzo telefonoz. Aldekoa naizela esan nien, baina ez dudala uste kontrakoa kriminalizatu daitekeenik komunikabide batzuk egiten ari diren moduan. Atzo Berriak ateratako artikulu bat pasa zigun Josu Garatek. "Ez al da larregitxo "sexu erasoak festetan" izenburupean Elizondoko mutildantzen gaineko afera sartzea?" galdetzen zuen Josuk, eta arrazoi guztia du. Berriaren artikulu hori bai dela eraso sexista bat. "Sexu erasoak festetan" du izena, eta Iruñeko San Ferminetako sexu erasoen ondoan Elizondon mutil-dantzetako auzia jartzen du, maila bereko kontuak balira bezala.

Elizondon Udalak erabaki du emakumeek eskubidea dutela mutil-dantzetan parte hartzeko, eta alkatesak berak dantzatu ditu Santiago egunean mutil-dantzak, beste gizon eta emakume batzuekin batera. Horren aurrean, zenbait gizonezkok plaza utzi eta ez dute dantzatu. Ez dut uste hori eraso sexista bezala katalogatu daitekeenik. Gizon horiek festa eta dantza hori modu batera ulertzen dute, emakumerik gabe, eta ikusi dutenean emakumeek ere parte hartuko dutela, beraiek beren burua erretiratu dute bertatik. Berdintasunaren ikuspuntutik ez da jarrera positiboa izango, baina uste dut ezin daitekeela hori eraso sexistatzat jo, ezta horrelakoekin nahastu.

Horrekin batera, ETBko kazetariari aipatu nion komunikabideen gai honekin jokatzen duten papera erabat makurra dela, atentzioa liskarra dagoen tokian bakarrik jartzen dutelako (eta liskarra ez badago, eztabaida bakarrik badago liskarra pizteko ahaleginak egiten dituzte) eta aldiz, emakumeek parte hartzea festetan normaltasunez txertatzeko ematen diren urratsei ez zaie inolako arretarik eskaintzen. Ondorioz, badirudi festa eta tradizioen mundu hau erabat atzerakoia eta matxista dela, eta neurri batean halaxe da, baina gizartea bera den oso antzeko neurrian, eta ez komunikabideek erakusten duten proportzioan.

Gai honen inguruan sarrera idatzi du AraksuEhe-k bere blogean , eta hor ere iritzi trukean ari gara. Nire ustez, dantza taldeotan emakumeen berdintasuna aztertzeko, hitzegiteko, eztabaidatzeko, ausnartzeko eta noruntz jo nahi dugun pentsatzeko beharra  dugu, eta ni behintzat, nire taldean gai hori argitzen ez dugun bitartean, ez naiz inor sentitzen beste taldeetan eta beste tradizioetan egiten dutena epaitzeko.

Dantzaren alorreko bilera bat Jaurlaritzan

Oier Araolaza 2011/05/12 14:47
Pasa den maiatzaren 5ean Bilbon elkartu ginen, Eusko Jaurlaritzaren egoitzan, Kultura Herritarren Aldeko Kontratuaren baitan antolatutako dantzaren alorreko lehen bileran.
Taldearen osaketa

Dantzako sektorearen aldetik honako hauek izan ginen bertan: Iratxe de Arantzibia, Jon Ugarriza, Idoia Zabaleta, Laura Etxebarria, Arantza Balentziaga, Jon Maya, Emilio Xabier Dueñas eta Oier Araolaza. Jaurlaritzatik, Musika eta dantza alorreko teknikaria, Imanol Arana izan zen bertan, eta bileraren gidaritza Kualitate Lantaldea enpresako Itziar Camara eta Izaro Diez-ek eraman zuten. Deituta zeuden beste zenbait ez ziren etorri, besteak beste Filgi Claverie, Ion Munduate, Andoni Aresti, Fernando Perez, eta EDBko ordezkaria.

Eusko Jaurlaritzako ordezkaririk "politikorik", alegia, teknikariez gain, erabaki eskumena duenik ez agertu izana bilerara harrigarri eta mingarri  gertatu zitzaigun gehionei. Dantzaren alorrarekiko duten kezka eta jakin minaren erakusgarri. Horrez gain, beste erakundeetako (Diputazioak eta Udalak) eta Sareako ordezkaririk ez egotea ere desegokitzat jo genuen, dantza sustatzeko politikak horiek guztiekin eztabaidatu eta adostu beharrekoak iruditzen baitzaizkigu.

Taldearen osaketa osatzeko irizpideak ere eztabaidatu genituen, eta zenbaitek, dantza tradizionalaren alorreko ordezkaritza oso urria zela azpimarratu genuen.

Zereginak

Taldearen zeregina eta lan-egitasmoa zein izango den aurkeztu zigun Itziar Camarak, eta sektorearen ordezkarion iritziz dantza alorrean zein lehentasun ditugun zehaztea izan behar dela gure egitekoa. Hiru bilera aurreikusten dira urte honetarako.

Kulturen Aldeko Herritar Kontratuan jasotakoak eta horri egindako emendakinak kontuan hartuta, 27 proiektu zehaztu ditu Kualitate Lantaldeak, eta horietatik abiatuta, zehaztu, garbitu, definitu, osatu eta birformulatzen aritu ginen bileran.

Kultura sailak lau proiektu izendatu ditu lehentasunezko:

  • Dantza Bultzatuz: Dantza-sektorean kontsumoak eta eskariak areagotzea ahalbidetuko duten laguntzen lerro espezifikoak abian jarri, esate baterako, krisialdi-uneetan ezartzeko aldian behingo eragin-politikak.
  • Sektorearen egituratzea indartu, elkarte eta jarduera finkatuenetan lagunduz: Sektore-programa jakin batzuk sektorean ordezkaritza handia duten elkarteetara bideratu, dantza-sektorea indartzeko eta zenbait jarduera –esate baterako, etengabeko prestakuntza, sentsibilizazioa, hedapena, eta abar–  diruz laguntzeko xedez.
  • Sektoreen egituratzea indartu (dantza, musika…), sendotuen dauden elkarte eta jarduerak lagundu: Sektore horietako elkarteen eta jardueren garapena ahalbidetuko duten laguntza-neurriak sortu.
  • Sektorekako laguntza-sistemak berrikusi eta eguneratu: Sektorekako laguntza-sistemak berrikusi eta eguneratu, espezifikoki, teknologia berriekin lotutako formatu eta aplikazio berrien sustapena jasoz (ikusizko arteak, dantza, antzerkia, literatura/argitalpena, musika, eta abar).

Asmo-lerro horiek oso orokorrak direla, ez direla proiektu zehatzak erantzun dugu, eta kasu askotan dagoeneko martxan dauden ekimenak baino ez direla. Bilera legealdia hasi eta bi urtera egin izan ere salatu dugu, dagoeneko gobernuak egin nahi dituen proiektuak martxan jarrita izango dituenean.

Olentzerori gutuna idazten

Dena den, lehentasunen zerrenda bat adosten saiatu gara. Formazioa izan da lehen puntua eta horren inguruko zenbait behar zehatz (goi eta erdi mailako gradua herrialde guztietan ezartzea, dantza tradizionaleko ikasketa batzuk martxan jartzea, etengabeko formakuntza sustatzea...) zerrendatu ditugu.

Dantzaren etxeak abian jartzea ere eskatu dute zenbaitek, dantzaren sustapenerako baliabide gune bezala funtziona dezaketenak. Aurreko kultura planean jasotako proiektua zen hau, eta haren ondorioz sortu zuen Gipuzkoako Foru Aldundiak Dantzagunea, baina proiektu zabalagoa eta herrialde guztietara iritsiko dena eskatzen dute batipat dantza garaikidearen alorrean diharduten ordezkariek.

Dantza tradizionalaren dokumentazio zentroa behingoz martxan jartzea eskatu dugu, eta horrekin batera, Euskal Kultura Tradizionaren Gune bat ere sortzeko urratsak eman daitezela.

Dantzaren zabalkundea eta programazioa sustatzeko ekimenak eskatu ditugu, eta alor horretan egiten diren ekimenetan dantza tradizionala ere kontuan hartu dadila. Horren aurrean Imanol Aranak erantzun digu orain indarrean daude diru-laguntza lerroak dantza garaikidea sustatzeko sortu zirela, nahiz eta gero zabaltzen joan den hori, eta dantza tradizionala sustatzeko egokiena diru-laguntza lerro berriak eskatzea izan daitekeela. Horixe egingo dugu, sor dadila diru-laguntza lerro berri bat dantza tradizionalaren ikerketa, sorkuntza, ekoizpena eta hedapena sustatzeko.

Jarraituko dugu...

Lehentasunen zerrenda zirriborro moduan utzi genuen, orain Kualitate Lantaldeko idazkaritza teknikoak bidaliko baitigu horren formulazio idatzia, eta horren gainean lanean jarraituko dugu, osatuz eta zuzenduz, gure Olentzerori gutuna prest izan arte. Noski, badakigu Gasteizko olentzeroak orain arte dantzarekin ez duela aparteko interesik izan, eta orain gainera zakua zulatuta duela auskalo gure gutunak ezertarako balioko duen. Baina guri aurrera jarraitzea besterik ez zaigu geratzen. Eguneroko lanean, eta aldian behingo beste hauetan ere...

Euskal dantza irakasleen meeting bat Gardnervillen

Oier Araolaza 2011/04/15 18:06
Pasa den apirilaren 2an Estatu Batuetan, Nevadan, Ipar-Ameriketako Mendebaldeko euskal dantza taldeen zuzendarien bilkura burutu da. Hamar dantza taldetako hamasei ordezkari bildu dira Gardnervillen, eta euskal dantzaren inguruko hainbat kontu izan dituzte aztergai eta mintzagai. Saio horietako batzuk zuzentzera joan naiz ni bertara Euskal Herritik, eta ez dakit ezer aportatu diedan, baina neu behintzat, harrituta eta hunkituta etorri naiz.

Mendian eta mendiz inguratuta dago Carson Valley. 1500 metroko altueran, elurtutako mendiz eta  belardi handiz inguratutako harana da Nevadako goi-lautada hau, eta bertan, bi herri txiki, bata bestearen ondoan, eta biak artzaintzaren inguruan sortu eta hazitakoak: Minden eta Gardnerville, biak ala biak, 3.000 biztanle inguru dituzte, eta bietan, antzematen da euskal artzainen arrastoa. Gardnerville 2011 Carson Valley

Gardnervillen bi euskal taberna daude. J.T. Basque eta Overland. Ostiral arratsaldean lehenengoan, Mary Louise Lekumberry-ren harrera beroaz gozatuz, hasi Gardnerville 2011 J.T.Basque barginen elkartzen handik eta hemendik iritsitako euskal dantzari eta irakasleak, eta ondoren, Elvira Cenoz Saturrarandarraren Overland restaurantean  afaldu  genuen. Elkar-agurtu, elkar-ezagutu, eta elkarren berri izaten hasteko lehen bilera informala izan zen. Jarduera formala larunbatez burutu genuen, Carson Valley Inn hotelean.

Jardunaldi formala

Goizeko 9:00etan daukagu jarrita hasiera ordua, eta parte-hartzaileak garaiz hasi dira bertaratzen. Egun luzea daukagu auretik, arratsaldeko 17.00ak arte aurreikusita baitago jardunaldia. Bilera gelako mahaiaren bueltan Ameriketako mendebaldeko hainbat dantza taldetako arduradunak elkartu dira.

Gardnerville 2011 bilera 001 - 500p

Nick Bicandi (Boise), Izar Iribarren-Gorrindo (Boise), Becky Sarratea-Murphy (Gardnerville) eta Lisa Etchepare (San Francisco).

 

Gardnerville 2011 bilera 002 - 500p

Cirbie Lee (Salt Lake City) Teresa Franzoia (Elko), John Goyenetche (Bakersfield), Valerie Arrechea (San Francisco).

 

Gardnerville 2011 bilera 003 - 500p 

Valerie Arrechea (San Francisco), John Ysursa (Chino), Lisa Corcostegui (Reno & Ontario), Enrique Corcostegui (Reno).

 

Gardnerville 2011 bilera 004 - 500p

Lisa Corcostegui (Reno & Ontario), Enrique Corcostegui (Reno), Gloria Lejardi (Homedale), Ann Erreca (Los Banos). Gardnerville 2011 bilera 005 - 700p

 

Enrique Corcostegui (Reno), Gloria Lejardi (Homedale), Ann Erreca (Los Banos), Janet Iribarne (Elko), Josette Iribarne (Elko)

 

Gardnerville 2011 John YsursaJohn Ysursa, Chinoko Gauden Bat taldekoa izateaz gain, NABO-ko (National American Basque Organization) kultura dinamizatzailea da, eta bileraren antolatzailea. Berak eman digu lehen ongi-etorria eta berak egin ditu lehen aurkezpenak. Ondoren, Valerie Arrecheak jarraitu du aurkezpen eta bileraren helburuen azalpenarekin, bera baita gaur egun NABOren lehendakaria. John Ysursak hartu du berriz hitza, eta jardunaldiari jarritako izenburua "Erregelak" azaldu du. Nick Bicandi-ren esaldi bat aipatu du, "If you're going to break the rules, at least know the rules". Alegia, "arauak hautsi nahi badituzu, gutxienez ezagutu arauok".

Bakoitzak bere burua aurkeztu ondoren, nire txanda iritsi da.  5-6 ordu dauzkagu aurretik, eta horietatik 4 nik gidatuko ditut. Eskerrak eman ditut gonbidapenagatik, eta ezer baino lehen zera esan diet, ni kontatzera noan gauza gehienak badakizkitela beraietako batzuk, baina beti kanpotar bati, eta gainera EHkoa bada zer esanik ez, kasu gehiago egiten zaiola etxekoari baino. Eta hori esanda, denak altxarazi eta dantzan hasi gara. Egunean zehar 3-4 aldiz dantzatu dugu, hitzaldi batetik bestera, altxatu eta gorputza piskat astintzen joan gara. Azkaindarrak egin dugu lehenengo, mutil-dantzak gero, foxtrota, baztango zortzikoa, fandango eta arin-arina,...

 

Zergatik egiten dugu dantza?

Behin apur bat dantza egin eta nagiak askatuta lehen gaiari heldu diogu. Bost bloketan antolatu ditut nire hitzaldiak. Euskal dantza zer den, zergatik dantzatzen dugun, zergatik euskal dantza, zergatik euskal dantza tradizionala, eta horrelako galderak jarri ditut mahai gainean, eta bakoitzak bere erantzunak plazaratzen joan da. Dantzak komunikazio lengoaia bezala duen balioa defendatu dut, eta euskal dantza tradizionalaren kasuan identitateaz eta gure sustraien ezagutzaz hitz egiteko aukera izan dugu. Tradizioaz ere aritu gara noski, tradizioa ulertzeko moduez eta definizioez.

Euskal dantza tradizionalaren inguruan dauden hainbat topiko eta mito aztertu ditugu bigarren blokean, Estrabon, Voltaire, primitibismoa, euskal dantza eta dantza klasikoa, eta abar. Iztueta aitzindaria ala Gardnerville 2011 Oier Araolaza 350pazkendaria izan ote zen jorratu dugu, eta euskal dantzen testuinguruei ikusmira bat eskaini diegu, neguko festak eta udakoak bereiztuz. Hirugarren blokean euskal dantzaren XX. mendeko ibilbidearen begirada bat eskaini diogu, erromantizismoa eta nazionalismoaren eragina, gerra-osteko urte ilunak, 60ko hamarkadako loraldia, eta azken 40 urteotako gora-beherak. Bazkaltzeko etena egin dugu ondoren.

Bazkalostean dantzari ekin diogu berriz, odola sabeletik askatu eta berriz burmuinetara bideratzeko, eta  azken bi gai-multzoak jorratu ditugu. Euskal Herriko gaur egungo dantzaren panorama aztertu dugu, zer gertatzen ari den, zein joera dauden, zein aukera dauden. Eta azkenik, diasporan jarri dugu atentzioa. Zer egiten ari den euskal dantzarekin diasporan, eta horrez gain, nondik nora jo daitekeen. Ikuskizunak egiterakoan errepertorioaren hautaketa nola egin, komunitatearekin loturak mantentzearen interesa, bidea egin dute erritualak, bidea egin dezaketenak, protokoloetan dantzaren erabilera, komunitatea dantzan jartzeko ahaleginak, eta abar.

Ekarpenak, kezkak eta gogoetak

Bakoitzak bere kezkak eta gogoetak agertzeko aukera izan du. Valerie Arrecheak dantza jatorrizko estiloari eusteko kezka agertu du. Lisa Corcosteguik lanerako darabiltzaten hainbat irizpide azaldu eta iturriak ondo hautatzeko zorroztasun beharra aldarrikatu du. Oro har, antzematen da gazteen engaiamendu urriak kezka handia eragiten duela. Mutil gazteak dantzara erakartzeko arazoak dituzte. Boise da horretan salbuespena, eta denentzat harrigarria eta enbidiagarria da Oinkarik dantzariak biltzeko duen gaitasuna. Nick-ek aitortu du euskaldun kontzentrazio handia, Basque Club eta dantza taldean parte hartzeko tradizio handia eta zenbait belaunalditan, hainbat mutil “popular” eta kirolari apartek dantza egitea erabaki izanak asko lagundu duela gaur egungo egoerara iristen. Gaur egun, Boisen, gazteentzat Oinkariko kide izatea oso cool da eta beraz, horri esker talde ederra dute. 60 dantzari, 25 mutil eta 35 neska dituzte gaur egun Oinkariko helduen dantza taldean. Euskal Herrian gutxi izango dira horrelako taldea dutenak gaur egun!

Mota honetako bilera bat aspaldi egin gabe zeudela aipatu dute zenbaitek eta oso interesgarria dela, dantza talde desberdinetako kideak elkartu, eta elkarrekin ikasi, gogoeta egin eta konpartitzea. Ikastaroekin jarraitzeaz gain (Euskal Herritik dantza irakasleak ekartzen ari dira azken urteotan) aldian behin horrelako bilkura bat egitea komenigarri iritzi diote.

Gardnerville 2011 J-T-dantza

Hain urruti, hain gertu

Azken dantza sorta batekin bukatu dugu jardunaldia. Gauzak jaso eta J.T. Tabernan bildu gara denok berriz. Garagardo batzuk edan eta “jokaldi onenak” komentatzeko ordua da. Banan-banan joan dira hurbiltzen eta beraien inpresioak eta gogoetak konpartitzen. Zerbait harrigarria bizitzen ari naizen sentsazioa daukat denbora osoan zehar.

Tokitan dago Gardnerville Euskal Herritik. Eta hemen bildutako bakoitzak makina bat ordu egin ditu autoz zein hegazkinez hona iristeko. Baina hain urrutiko lurralde arrotz eta zabalak izanda ere, euskal kultura eta euskal dantza bultzatzen eta gozatzen jarraitzen duten hainbat lagun aurkitu ditut hemen.  Euskal Herrian baleude miresgarria litzateke egiten ari diren lana (hainbat taldek han egiten duten modukoa, alegia). Baina Euskal Herritik hain urruti egonda, eta mundua "domeinatzen" duen kultura erraldoienaren aberrian, euskal kulturaren suari eusten dioten hauek heroiak dira. Eta zein ondo egiten duten gainera! Zerbait eskaintzeko asmotan etorri naiz, baina a zer nolako lezioa dakarten nik neuk bihotzean. Mila esker, eutsi goiari eta laster arte!

Gardnerville 2011 taldeko argazkia

 

Argazkiak: Lisa Corcostegui, Oier Araolaza.

Aurrezki kutxek euskal kulturaren alde egindakoa

Oier Araolaza 2011/04/15 17:51
“Medikura noa” esan, bulegotik irten, kotxea hartu eta Bilbotik Iruñeara, dantzarien elkarteko bilerara bata. Lantokiko telefonoa eta agendarekin kultur aste osoa antolatzen bestea. Aurrezki kutxan bata, eta bankuan bestea, eta ordu erdiko telefono elkarrizketa bien artean, hurrengo astean egingo duten jaialdiko xehetasunak lotzen.


Ez dira ez bat, ez bi, dantza taldearen emanaldiak, elkarteko gora-beherak, udalekin harremanak, festen programaketak, hitzaldi, erakusketa eta beste mila kultur jarduera beraien lantokietatik antolatu izan dituztenak. Tallerretan batzuk, bulegoetan gehienak, eta aurrezki kutxa eta bankuetan aritutakoak mordoa. Milaka lan-ordu izango dira lantegiko zereginei ebatsitakoak, eta ikastola, auzoko festa, musika, dantza, antzerki eta bertso jaialdien antolaketa lanetara desbideratutakoak.

Orain, kafe eta komunerako minutuak neurtuta ditugu, eta lan-segundu bakoitzaren erabilera zehatza, errendimendu eta kostoa zehaztuta daude. Lankideak itxura batean behintzat, txintxo-txintxo jarduten dira beraien zereginetan edo facebook-en “atsegin dut” jartzen, eta “militantea” lotsatu egiten da lantokira deitzen dutenean. Telefonista ere pipertuta antzematen du inprentatik goiz berean hiru aldiz deitu dutelako: “Ez, ez, ni ez naiz dantza taldeko idazkaria, eta niri bost ajola udaleko logoa falta bazaizue!”.

Kultura ekitaldiak antolatzeko lehen baino bolondres eta disposizio gutxiago dagoela aipatzen denean, ezin ahaztu lan-munduan azken urteotan izan diren aldaketak. Poliki poliki joan dira japonizatzen lantokiak eta beraz, ezin diogu ez aurrezki kutxen fusioari, ez eta Fukushimari leporatu hain emankorra gertatu zaigun jarioa itxi izana. Bakar batzuk jarraitzen dute beraien lan-orduak kultura eta festetara desbideratzen, baina badakigu kudeatzaile berri bakoitzak gehiago zorrozten dituela lan-orduen kontrol mekanismoak eta hauenak ere bide motza izango duela.

Beraz, besteak beste, eraikuntza enpresek, aseguratzaileek, mota guztietatako tallerrek, hornitzaileek eta banaketa enpresek, denda handi eta txikiek, aurrezki kutxek eta bankuek euskal kulturaren alde egindakoa aitortu eta eskertzeko ordua iritsi da. Mila esker, zuen ekarpenik gabe ezinezkoa izango zen. Ea orain nola moldatzen garen.

Argia, 2011-04-10

Txapelketaren kontra

Oier Araolaza 2011/03/10 18:10
Bertsozale elkartearen ikerketa taldeak "Bertsolamintza" jardunaldiak antolatu ditu, eta "inertziak" detektatu eta eranzteko ahaleginak bildu ditu.

Aurretik Trikitixa elkartetik eskatu zidaten bezala , oraingoan Bertsozale elkartetik eskatu didate txapelketen kontrako nire argudioak aurkezteko.  Andoni Egaña, Amaia Vazquez, Eric Dicharry, Egoitz Aizpuru, Ibon Arrizabalaga, Jon Martin, Estitxu Eizagirre, Jon Ansa, Fredi Paia eta neu gonbidatu gaituzte, gure gogoetak landu eta konpartitzera.

Martxoaren 1ean Gasteizen egindako ekitaldian parte hartu nuen. Fredi Paiak bertsolaritzan txapelketek izan duten historia eta ibilbidea aztertu zituen, eta txapelketa eta epaitze sistemek bertsokeran duten ondorioak aztertu zituen. Benetan interesgarri gertatu zitzaidan, bai alor historikoa eta baita  gaur egun txapelketetan bertsolariek erabiltzen dituzten zenbait estrategiaren azalpena ere.

Nik txapelketak antolatzerakoan aurreikusten diren onurak zerrendatu ondoren, normalean aztertzen ez diren albo-kalteetan jarri nuen begirada. Teknika hobekuntza, motibazioa, oihartzun mediatikoa, tranpolin efektua eta alorrarentzat pizgarri funtzioak aipatzen dira maiz txapelketak babesteko, baina eragiten dituzten kalteetan jarri nuen arreta.

Txapelketaren disfuntzioak

Neure ustez txapelketa antolatze hutsak dagoeneko sistema desegoki baten onarpena dakar. Alegia, onartzen dugu artearen alorrean proposamen desberdinak jerarkikoki sailkatu eta ordenatu ditzakegula. Badagoela bertsotan edo dantzan egiteko modu bat "onena" dena, eta gero besteak ere onetik okerrenera ordenatu ditzakegula.

Txapelketaren arrakasta handiena gure kultura eta artearen errealitatea modu jerarkiko horretan antolatuta egon behar dela sinesteraztean datza. Hortik aurrera, onena, bigarrena edo hamalaugarrena zein den edo izan behar den, eta zeren arabera sailkatu behar ditugun eztabaidatzen galtzen gara, baina sistema onartuta eta barneratuta dugu, eta beraz, gerra galduta.

Ereduak sortzeko makinak

Behin sistema jerarkikoa barneratuta, txapelketak "ereduak sortzeko, hedatzeko eta ezartzeko makinak" direla  salatzen dut nire gogoetan. Txapelketak definitzen du zer den "ondo" dantzatzea edo bertsotan egitea, eta hortik aurrera, horixe bihurtzen da eredu sektore osoarentzat.

Eredu horiek hezur-muineraino ditugu barneratuta eta ez gara konsziente eredu horiek gure jarduera erabat baldintzatzen dutela. Horretaz ohartzea eta zepo horretatik askatzea aurrerapauso ikaragarria da.

Azken hitzaldiak Villabonan

Larunbatean, martxoaren 12an, goizeko 9:00etatik 14:00etara, Villabonako Gurea antzokian egingo ditugu azken aurkezpenak. Hizlari guztiak arituko garenez labur-labur arituko gara, eta ea horrela, elkarrizketarako astia hartzen dugu. Gasteizen behintzat mamitsua gertatu zen eta entzuleen galdera eta ekarpenek bertsolaritza alorrean gai hauek nola bizi diren ezagutzen hasteko aukera esakini zidaten.

Gasteizen erabili nuen prezi aurkezpena apur bat laburtu dut Villabonara. Hauxe da:

Bestalde, Bertsolamintza eta txapelketaren inguruko gogoeten inguruan beste zenbait material argitaratu dira asteotan:

Kulturen Aldeko Herritartasun Kontratuari iruzkinak eta ekarpenak

Oier Araolaza 2011/02/03 18:30
Pasa den abenduaren 13an Kulturaren Euskal Kontseiluaren bilera burutu zen Bilbon, Guggemheim museoan. Jaurlaritzan gobernu berria zegoenetik egindako lehen bilera izan zen, eta aurretik zegoen kontseilua ia-erabat aldatu zuen Kultura Sailak. Kide gehienak berriak ziren, eta tartean neu ere izan nintzen, dantzak erakundeen laguntza handiagoa behar duela defendatzeko prest.

Aurkezpenak eta sailburuaren sarrera hitzaldiaren ondoren, Kontseiluaren lehen lanak zeintzuk izango diren azaldu ziguten. Kulturen Aldeko Herritartasun Kontratua aurkeztu ziguten, eta kultur politika gidatu beharko duen planari gure kritikak, iruzkinak eta ekarpenak egiteko enkargua egin ziguten.

Kulturen Aldeko Herritartasun Kontratuaren zirriborroa honako wiki honetan

irakur daiteke. Diputazioek, Udalek eta beste hainbat eragile eta kontseilukide bere ekarpenak egiten ari da azken hilabeteetan, eta pentsatzekoa da horiek guztiak aintzat hartuta borobilduko duela Jaurlaritzak bere azken dokumentua.

Nire iruzkinak eta ekarpenak bildu eta bidali nituen (wiki baten bidez egiteko aukera zegoen, baina nahiago izan nuen testu bakar batean biltzea dena, koherentzia emateko) eta lerro horiek blogera dakartzat orain. Nahi izanez gero pdf honetanere dago testu osoa.

Kulturen Aldeko Herritartasun Kontratua: Iruzkinak eta ekarpenak
Oier Araolaza
dantzan.com

Dantzari, dantzan.com elkarteko kudeatzaile eta Kulturaren Euskal Kontseiluko kide moduan Eusko Jaurlaritzaren Kultura Sailak 2011-2012 eperako proposatu duen Kulturen Aldeko Herritatartasun Kontratuaren inguruan zenbait iruzkin eta ekarpen egitera nator. Partehartzea bideratzeko galdetegi eta wikiguneak sarean eskura izan arren, nahiago izan dut nire ekarria dokumentu batean bilduta eskaini, diskurtso nagusi baten arabera antolatuta baitaude ekarpenak eta segida horretan gorpuzten baitute beren esanahi osoa.

Uko egiten diot administrazio publikoan kudeatzaile politiko talde berria sartzen den bakoitzean aurreko ibilbidearekin eten eta hutsetik hasteari. Kudeatzaileak aldatu dira, baina alor horretako teknikariak eta kultura alorrean dihardugunak ez gara egun batetik bestera aldatu, eta ondorioz, ezin dugu aurretik egindako lana, eta aurreratutako bidea tupustean baztertu. Argi dago esku-artean dugun txosten hau, aurreko legealdietan Jaurlaritzaren Kultura Sailak berak bultzatutako Kulturaren Euskal Planaren oinordekoa dela. Plan horren azken formulazioa Jaurlaritzaren Kultura Saileko administrarien eta egitasmo horren kudeaketaz arduratu zen bulego teknikoak —oraingo enpresa bera, hain zuzen— erditutako zen. Baina horiekin batera, Udal eta Foru erakundeen ordezkaritzaren, eta kultura alorreko sektoreetako ordezkarion proposamenak, ekarpenak eta iritziak ere jasota zeuden. Ez zeuden sektoreetan agertutako kezka eta proposamen guztiak jasota, eta lehentasun eta baliabide banaketa ere ez zen sektoreen ardurakoa izan, baina proposamen gehienak kultura elorreko eragileen ekarpenetatik bildutakoak ziren.

Kulturaren Euskal Plana bukatutzat eman eta Kulturen Aldeko Herritartasun Kontratuarekin ordezkatzeko fase honetan harrigarria gertatzen zait aurreko planaren ebaluaketa zehatz bat ez aurkeztu izana. Etapa berria hasi ahal izateko beharrezkoa litzateke aurreko planak egindako ekarpenak baloratu, planaren betetze, arrakasta eta frakaso mailak zehaztu, eta ondoko urratsetarako ondorioak argi izatea. Edozein jardueratan oinarrizkoa litzatekeen urratsa da hori, eta zaila gertatzen da ulertzea zergatik ez den egiten (eta egin bada, ezagutzera eman) kulturaren kudeaketa publikoan.

Aurreko planaren ebaluaketa ezak, kontratu berriarekiko jarrerari eragiten diola iruditzen zait. Izan ere, zenbait sektoretan —dantza alorrean, hain zuzen ere—, planean jasotako akzio egitasmoak eta praktikan gauzatutakoen arteko aldeak kontratu berriaren aurrean izan dezakegun espektatiba baldintzatzen du, eta ondorioz, inplikazio maila. Probintzia bakoitzean Dantza-Etxe bat abian jarriko zela iragarri zen aurreko planean, eta momentuz Dantza-etxe bakarra dago martxan, eta ez Jaurlaritzaren ekimenez, Gipuzkoako Diputazioaren ekimenez baizik.

Eta ebaluaketarik ez aurkeztu izana bezain harrigarria gertatzen da diagnostikorik ez eskaintzea Kulturaren Euskal Planaren abiapuntua diagnostiko orokor baten lanketa izan zen. Sektoreko 300 ordezkarik parte hartu genuen bertan, eta hor ere, informazioa bildu, interpretatu eta kudeatzeko modua kritikatu bagenuen ere, gutxienez errealitate kulturala ezagutu eta premiak, gabeziak, aukerak eta arriskuak identifikatzeko ahalegina egin zen. Orain ez dakigu aurreko diagnostiko horri segitzen dio kontratu berriak edo berria darabilen. Izan ere, denbora pasa da eta gauzak aldatu egin dira ordutik —testuinguru berria bai aipatzen dela kontratuan—, baina ez dago argi zein den diagnostiko berria. Eta noski, diagnostikoa behar-beharrezkoa dugu kultura politikak norabide egokian bideratzeko.

Kulturen Aldeko Herritartasun Kontratuaren zirriborroa aurkeztu zaio sektoreari bere ekarpenak egin ditzan. Aitortu behar dut prozedurari dagokionez nahiago nuela alderantzizko ordenean eman izan balira urratsak. Hau da, lehenengo sektorearekin eta kultura alorreko eragileekin hitz egin, eta ondoren, haien esanak aintzat hartuz osatu plan berria. Orden inbertsio honek garrantzi sinboliko eta praktiko handia duela iruditzen zait. Ez da gauza bera horrelako plan bat, eskuak aske ditugula, egituratzen hasteko proposamenak egitea, edo dagoeneko egituratua dagoen kontratu bati ekarpenak eta zuzenketak egitea. Kultura Saileko ordezkariek ez digute aukera hori eman nahi izan sektoreko ordezkariei, edo gutxienez ez dute lan hori elkarrekin egin nahi izan, eta nahiago izan dute beraiek markatu bidea.

Marko teorikoa

 

 

“Desadostasunak eta tirabirak” saihesteko asmoz, eta lan operatiboan zentratzeko gogoz, Kultura Saileko kudeatzaileek Kulturen Aldeko Herritartasun Kontratuan hitzaurre teoriko ideologizatua jartzeari uko egin diotela jakinarazi digute. Diagnostikorik gabe eta gogoeta ideologikorik gabe aurkezteak, ez du esan nahi ordea ez dagoenik. Testuinguruaren, irizpideen eta helburuen planteamenduetan antzematen da kontratua babesten duen planteamendu ideologikoa. Baina batez ere, lehentasunen antolaketak —edo antolaketa ezak—, argitzen ditu kontratuaren oinarriak.

Hitzarmenean jaso den moduan, mundu globalizatu eta mediatiko berriaren errealitatea oinarrizko ezaugarria da testuinguru honetan, eta ondorioz kulturaren aniztasunaren aldeko estrategiak beharrezkoak ditugu. Baina helburuetan aniztasun horren sustapena ez bada lehentasuna, efizientzia, kalitatea eta zerbitzuetan hobetzearekin maila berean uzten badugu, aniztasun hori bera jarriko dugu amildegiaren ertzean.

Kulturak eta aniztasuna hizpide ditugu, eta hemen eta orain, iraunbizi ala desagertu, kinka horretan dagoen kultura euskal kultura da. Aniztasuna kolokan badago euskal kultura bera kolokan dagoelako da. Globalizazioak euskal kulturaren beharra du benetan globala izango bada. Globalizazioaren izenean uniformetasuna bultzatzen da gehiegitan, eta desberdina behin eta berriz zigortzen da. Kultura aniztasunean sinesten badugu, txikia babestu eta sustatzera bideratu beharko ditugu indarrak, horixe baitago arriskuan.

Euskal kulturak oso errealitate desberdina bizi du bestelako kulturen ondoan, eta premia bereziak ditu. Edozein diagnostikok nabarmenduko luke hori, eta egoera hori ez du dagokion larritasunarekin azpimarratzen Kulturen Aldeko Herritartasun Kontratuak. Eta premia bereziak dituzten alorretan diskrimazio positiboa gauzatu behar da, genero politikan egiten den modu berean. Lan munduan txertatzea zaila da gizon eta emakumeentzat, baina argi dugu emakumeek oraindik zailago dutela, eta beraz, ez dugu zalantzan jartzen emakumeen aldeko diskriminazio positiboko politikak bideratu behar ditugunik. Euskal kultura modu berean babestu eta sustatu behar dugu.

Krisi egoerak, teknologiaren garapenak plazaratutako baldintza berriak eta gizarte ohituren aldaketak, besteak beste, testuinguru berrian jartzen gaituzte, bai. Mapa politiko berria eta gobernu aldaketak izan behar duen eragina eztabaidagarriagoa gertatzen zait. Gobernua aldatu da, baina kultura alorraren errealitatea ez da aldatu horregatik, eta bere premia eta beharrizanak ere ez. Baina esan bezala, testuinguru ekonomiko, teknologiko eta soziala bai aldatu dela. Beraz, kultur jarduerak baldintza berrietara egokitzeko ahalegina egin behar du, eta politika instituzionalak egokitzapen ahalegin horretan lagundu beharko lukete.

Aurrekontu publikoen murrizketak kultura alorrari ere eragin dio, eta beraz, oraindik zorrotzago jokatu beharra dago. Alegia, lehentasunak zehaztu behar dira. Eta lehentasunak premia larriena duten alorrak identifikatuz markatzen dira. Lehentasun horiek zeintzuk diren ez da garbi antzematen Kulturen Aldeko Herritartasun Kontratuan.

Kultur politikan zein lehentasunekin aritzeko borondatea dagoen ezagutzea beharrezkoa zaigu. Eta horrekin batera, borondate hori ekonomikoki nola islatzen den. Izan ere, alperrik da, aurreko legealdietan gertatu izan den bezala, hitzez asmo batzuk adierazten badira baina ekintzez ez badira horretarako baliabideak bideratzen. Azken finean, politika kulturala bideratuko duten irizpide eta asmoak argi eta garbi erakusten dutenak aurrekontuak dira. Kulturaren Euskal Planaren ekarpen garrantzitsu bat horixe izan zen: aurrekontu horiek, alorren arabera antolatuta, jaso zirela planaren txostenetara ekarri eta denok ikusi ahal izan genituela. Hauek ziren hain zuzen ere:

Eusko Jaurlaritzaren gastu publikoa miloi eurotan) kultura alorrean 2004 urtean:

  • EITB 98.60
  • Hizkuntza politika 32.90
  • Museoak, arte ederrak eta erakusketak 13,61
  • Musika 8,55
  • Zinema 4,21
  • Arkitektura eta arkeologia ondarea 3,56
  • Liburutegiak 2,09
  • Antzerkia 1,81
  • Agiritegiak 1,03
  • Liburuaren sustapena 0,83
  • Arte plastikoak 0,52
  • Dantza 0,47

Zerrenda soil horrek gehiago balio zuen gainontzeko asmo-onen zerrenda, egitasmo eta plan estrategiko guztiak baino. Izan ere, dantza lehentasunezko alorra zela esaten ziguten bitartean, zerrendak oso argi erakusten zuen zein zen Jaurlaritzaren lehentasunen zerrendan dantzak hartzen zuen tokia.

Kultura plan batek ez du sinesgarritasunik aldamenean aurrekontua ez badu, eta oraingo honetan ere horixe falta da. 2011rako Eusko Jaurlaritzaren Kultura Sailak kudeatuko dituen baliabideen zerrenda txertatu behar zaio kontratuari, alor eta jarduera mota bakoitzari bideratu nahiz zaizkion kopuruekin. Hor ikusiko dugu zein den benetako plana eta zeintzuk diren lehentasunak.

Zeharkako kontzeptuak

 

 

Profesionalak eta amateurrak 

Kultura alorrean, eta zer esanik ez dantzan, profesionalak behar ditugu. Iruditzen zait profesional gutxi izatea dela gure gabezia, arazo eta ezintasun askoren arrazoietako bat. Gaur eta  hemen, dantza jarduera gehienak adibidez, ohiko lanaren ondoren, irakaskuntzan, enpresan edo kudeaketan zortzi ordu lan egin ondoren egiten dira.

Azken urteotan administrazioa profesionalizazioaren aldeko politikak bultzatzen ari da. Kultura alorreko laguntza eta jardueretan amateurrek parte hartzeko gero eta traba gehiago jartzen ditu. Burokrazioa izugarria da, eta diru-laguntzen deialdietan parte hartzea ia ezinezkoa bihurtu da horretarako azpiegitura profesional bat ez duenarentzat. Are gehiago, zenbait deialditan zehatz-mehatz adierazten da profesionalak bakarrik aurkeztu daitezkeela. Profesional izatea nolabaiteko berme artistikoa balitz bezala. Eta amateurrek ekoizpen artistiko interesgarririk egiteko izan dezaketen gaitasuna ukatuz.

Krisi aurretik kultura eta sorkuntza alorretako profesionalizazioaren aldeko aldarri hau izugarrizko kontraesana zen, eta zer esanik ez oraingo egoeran. Errealitateak urteak daramatza gure mutur aurrean jartzen herri txiki honetan ez dagoela nahikoa masa kritiko jarduera kultural gehienetan profesionalki aritzeko. Baina itsu eta entzungor, profesionalizazioa eskatu eta amateurismoa zigortzen jarraitzen dugu. Eta zentzu batean profesional kopuruak gora egin du. Jarduera artistiko gehienen inguruan badira profesionalki ari diren teknikariak, kudeatzaileak, idazkariak, ekoizleak, komunikariak, e.a. Artistak eta sortzaileak ez proportzio berean.

Profesionala izateak ez du kultur produktuaren kalitatea eta ekarpenaren mamia bermatzen. Are gehiago, ezagutzen ditugu artista profesionalak, artea ogibide hartu dutenetik ez dutenak aurreko mailarik eman. Amateur zirenean zerbait esateko zutenean ateratzen ziren plazara, ongi mamitu eta landu ondoren, ez baitzuten produktu kulturala ekonomikoki errentabilizatzeko asmorik eta itxaropenik. Bizimodua atera beharrak etengabe ekoiztu eta plaza publikoan egotera eramaten du profesionala, esateko ezer berririk izan ala ez.

Kultura alorrean profesionalak behar ditugu. Baina amateurrak ere bai. Ez dezagun inor zigortu bata ala bestea izateagatik.

Burokraziaren zepoa

Administrazioarekiko harremanak burokratizazio prozesu sakon batean sartu dira azken urteotan. Egitasmo kulturalak sustatzerakoan diru-laguntza publikoen babesa izan nahi duenak jarduera artistikoaz arduratzeaz gain bestelako hamaika lan egin behar ditu: epeen eta baldintzen zainketak, egitasmoen administrazioa, proiektu, memoria eta zuritze txostenen erredakzioa, komunikazio planak, oihartzunaren jarraipenak, diru-kontuak deialdien baldintzetara egokitzeko ekilibrioak, e.a.

Edozein sortzaile indibidual zein taldek, ekimen kopuru txiki bat izanez gero, lan horiek guztiak bideratu ahal izateko norbait “liberatu” edo horretarako espresuki kontratatu beharko du. Sormen lana kudeaketarekin uztartzen saiatzen den sortzailearen ilusioa berehala itotzen du administrazioaren burokrazia astunak. Baina sortzaile gehienek ez dute nahikoa baliabide lan horietarako profesional bat ordaindu ahal izateko.

Ondorioz, burokratizazio gogor honek sortzaile eta talde txikiak zigortzen ditu, eta konpainia eta enpresa handiak sustatzen ditu. Joera hau administrazioak nahita indartzen du, izan ere, askoz erosoago gertatzen baitzaio kudeatzaile profesionalekin lan egitea. Baina tamainak ez du zerikusirik kalitatearekin, eta erakundeen joera makur honek sorkuntzari kalte bakarrik egiten dio.

Administrazioaren jarduera makurren artean ere aipatu beharrekoa da epeen kudeaketa. Diru-laguntza deialdietan parte hartu nahi duenak erne ibili behar du epeekin, data pasata instituzioek ez baitute izaten gupidarik. Baina ondoren, administrazioak berak epeak bere nahieran baliatzen ditu.

Adibide bat. 2011ko urtarrilaren 21an, Jaurlaritzaren Kultura Sailak oraindik ez du jakitera eman musika, antzerki eta dantza jaialdietarako 2010eko diru-laguntzen banaketa. Iaz, 2010ean antolatutako jaialdiek, beraien aurrekontuak eta programak ixteko, zein diru-laguntza izango duten ez dakite oraindik. Jaialdiak egin ziren, artistak kontratatu ziren, eta haiei ere norbaitek ordainduko zien (kasurik onenean). Eta kasu gehienetan, kontuak kuadratzeko hil ala bizikoa izango den diru-laguntzaren berri ez dago. Kreditu pertsonalak, zorrak, insomnioa, tentsioa... antolatzaileen osasunarekin akabatzeko sistema bikaina. Hori bai, antolatzaileak, artistak, eta kultur zuzpertzaileak diru kontu guztiak ondo koadratuta izan behar ditu, ordain-agiri guztiak behar bezal eginak, eta abar...

Adibide hori ez da salbuespen bat. Urte batean deialdi bat izaten da eta hurrengo urtean beste hiru, eta batzuk berandu ateratzen dira, eta beste batzuk zentzuzko epe guztiak iraganda. Baina horrekin bizitzen ikastera behartuta dago kultura eragilea. Eta honetan ere, berriz ere txikiak zigortzen ditu bereziki administrazioak. Egoerari aurre egiteko baliabide gutxiago ditu, ez dauka beste egitasmorik zulo horiek estaltzeko, e.a.

Kultura eta jaiak

Bitxia da jaiarekin gertatzen ari dena. Urteak dira zenbait kultura adierazbidek jaia dutela bere hedapen esparru nagusia eta honenbestez sostengua. Jai egitarauek elikatzen dituzte musika, antzerki (kalekoa bereziki), dantza, bertsolaritza eta bestelako zenbait jardueraren zati  handi bat. Jaiei esker egiten dira alor horietan kontratu, emanaldi eta ekitaldi gehienak.

Jaiak kultur programazioan duen pisua benetan handia da, baina hala ere, jaiak, jaietako antolatzaileek eta jaiak finantzatzen dituztenak ez dira aintzat hartzen horrelako kultura planetan. Ez sektore bezala, ez zeharkako aztergai bezala. Jaia ez dago presente kontratuan. Eta gaur eta hemen, jaia ezabatzen badugu heriotz zigorra litzateke ekoizpen artistiko multzo handi batentzat, eta herren ikaragarria beste askorentzat.

Euskal Hiria  

Zein lurralde planifikazio eta garapen eredu dauka barneratuta kulturaren kontratuak? Bernardo Atxagak proposatutako Euskal Hiria kontzeptuak zeresan handia eman du zenbait urtetan, baina orain, lurraldetasunari buruzko diskurtsoa probintziakeria eta hirizentrismoa baino ez da. Bilbok A badu Donostia eta Gasteizek ere A2 eta A3 nahi dute, Donostiak B badu Bilbok B2 eta Gasteizek B3 nahi dute,...

Azpiegitura publikoen inbertsioak, kultura alorrekoak barne, probintzien arteko oreka eta hiriburuen handinahi aseezin horren arabera garatzen ari dira. Museoak, auditorioak, eskolak, sorkuntza guneak, liburutegiak,... Eta joko itsu horretan, lehendik erabat gainezka zeuden hiriburuetan pilatzen jarraitzen ditugu azpiegiturak. Musikene Donostian zegoenez, Eszenika Bilbon jarri beharra zegoen, nahi eta nahi ez. EITB Durangotik Bilbora eraman izana, lurraldetasunean nagusi den irizpide hirizentristaren erakusgarri da.

Hirizentrismoak hiriguneen kolapsora garamatza eta lurraldearen garapen desorekatua sustatzen du. Probintzia guztietan, edozein herri eta hiriburuaren artean, ez dago ordu erdiko distantzia baino gehiago. Hiriburuetan auzoetatik eta hiri-ingurutik erdigunera dagoen tarte antzerakoa.

Kulturaren esparruak, Euskal Hiria kontzeptu bezala berreskuratu, eta lurraldetasunaren eredu orekatu eta barreiatu bat sustatzeko aitzindaritza hartu beharko luke bere gain. Kulturaren kontratuak, hirizentrismoaren aurkako kontzientzia integratu eta zeharkako lerrotzat hartu beharko luke.

Marko operatiboa

 

 

Dantza

 

 

Ezer baino lehen adierazi behar dut dantzaren alorrak ez duela erakundeen aldetik beharrezkoa duen harreta eta babesa jasotzen. Bere egituratze maila oso baxua da, eta aurrekontuetan antzematen den bezala, kultura jardueren artean babes txikiena jasotzen duenetarikoa da. Eta dantza genero desberdinen artean, euskal dantza tradizionalak arreta berezia behar duela aldarrikatu nahi dut. Izan ere, dantza klasiko eta garaikideko eskolak, konpainiak, sortzaileak eta programazioak mundu osoan aurki badaitezke ere, euskal dantza tradizionalak hauxe du berezko tokia, eta tamalez, hemen ere ez du behar duen babesa.

Katalunian, Rubi herrian, Kataluniako Dantza Tradizionalaren Zentroa jartzen ari dira martxan. Egoitza prestatzen ari dira eta lan-taldea kontratatzeko deialdia egin dute. 2010ean, ez daukagu euskal dantzaren alorrean ikerketa, irakaskuntza, sorkuntza, dokumentazioa, sentsibilizazio eta aholkularitza, maila zorrotz eta profesionalean bideratzen duen zentro publikorik. Eta horixe da eskatu, aldarrikatu eta proposatzen dudana:

Euskal Dantza Tradizionalaren Zentroa sortu dezagun behingoz. Euskal dantza tradizionalaren alorrean ikerketa, dokumentazioa, formazioa, dibulgazioa, sustapena eta aholkularitza koordinatu eta zentralizatuko duen gune publikoa sortu.

Horrez, gain, Eusko Jaurlaritzak dantza sustatzeko bideratzen dituen programetan, dantza tradizionala ez dadila baztertu, eta beste modalitateen maila berean aintzat hartu izan dadila eskatzen dut.

Dantza tradizionaleko kaleko emanaldiak sustatzeko programak, zirkuitoak edo sareak sortu. Dantza tradizionalak berezko esparrua du kalea, eta antzokietan antzerki, musika eta dantza emanaldiak sustatzeko programak bideratu diren bezala, beharrezkoa da kaleko emanaldiak sustatzeko programa bat abian jartzea. Dantza kalean programatu nahi duenak izan dezala katalago batetik hautatu eta aurrekontuaren zati bat babestuta taldeak kontratatzeko aukera.

Dantza tradizionaleko ikasketak martxan jarri. Eszenika, Arte Eszenikoen Goi Mailako Eskola martxan jarriko da laster Bilbon, eta antzerkia eta dantza ikasi ahal izango dira bertan, baina hara, dantza garakidea eta klasikoa bakarrik. Dantza tradizionalik ez. Dantza tradizionaleko ikasketak martxan jarri behar dira lehenbaitlehen. Horixe da sektoretik eskatu izan dena 1997. urtetik, eta lehentasunezkoa da Hezkuntza sailarekin harremanetan jarri eta ikasketa horiek abian jartzea.

Materiarik gabeko ondarea. Orain gutxi, Unescok, Gizateriaren Ondare Inmaterial izendatu ditu flamenkoa, tangoa, castells-ak, edo Sibil-la-ren kantua. Euskal kulturan horrelako izendapena jasotzeko ditugun balioak aztertu eta izendapenak sustatzeko kanpainak bideratu beharko lirateke. Aldi berean, euskal festa eta tradizio esanguratsuenen katalogoa berritu, sareratu eta ondare inmaterial izendatzeko prozedurak aztertu beharko lirateke.

Kontratuak jasotako dantzaren alorreko zenbait proiektuen inguruko iruzkinak

  • L2.S8.D Dantza-programazioa indartu. Hiru hiriburuetan, udaberriko eta udazkeneko dantza jaialdi edo ziklo espezifikoak sustatu eta bultzatu, sentsibilizazio-jarduera garrantzitsu gisa. Dantza-programazioa indartzeko formulak bilatu eta abian jartzeko lantalde bat martxan jarri.

Dantza-programazio oro har indartu behar da, zalantzarik gabe. Baina ez hiru hiriburuetan bakarrik. Are gehiago, behar handiagoa dago herrietan dantza programazio indartzeko hiriburuetan baino. Baina batez ere, inbertsioak aprobetxatu eta sinergiak optimizatu behar dira. Hiriburuetako aretoek beraien kasa egiten dute programazioa, herrietako aretoekin  koordinatu gabe, eta egiten dituzten inbertsioen etekina beste inork baliatzeko aukerarik eman gabe. Adibidez, Bilbon, Donostian edo Gasteizen kontratatutako kanpoko konpainia biharamunean Durangon, Eibarren edo Arrasaten programatu liteke, horretarako aukera emanez gero. Konpainiarentzat mesedegarria litzateke bi emanaldi egingo bailituzke, eta antzokiek bidaia eta ostatu gastuak partekatuko lituzkete. Baina hiriburuetako antzokiek ez dute horretarako aukerarik ematen, eta gastu guztia asumitzeaz gain, herrietakoak maila ertaineko produkzioak kontratatzeko ia gaitasunik gabe uzten dituzte. Sareak, programazioa koordinatua egiteko sistemaren bat bultzatu beharko luke, inbertsioak aprobetxatu ahal izateko. 

  • L5.S11.D Dantza eta eszena tradizionalaren dokumentazioa kudeatzeko sistema bat sortu. Dantza eta eszena tradizionalarekin lotutako dokumentazio-mapa bat egin eta behin-behineko artxibo bat martxan jarri.

Mapa egin du dagoeneko Eusko Ikaskuntza, eta behin-behineko artxiboaren hazia jarria du Eresbilek, biak ere Eusko Jaurlaritzaren babesarekin. Orain, dantzaren dokumentazio zentro baten benetako proiektua bideratzen hasteko ordua da. Ezin dugu distrakzio maniobrak egiten jarraitu. Dokumentazio zentro bat da behar dena, jakina, sareko bokazioa eta dinamika izan behar du, baina ezin gara mapa, sistema eta txostenetan geratu.

  • L4.S4.D Sektorearen egituratzea indartu, elkarte eta jarduera finkatuenetan lagunduz.

Sektore-programa jakin batzuk sektorean ordezkaritza handia duten elkarteetara bideratu, dantza-sektorea indartzeko eta zenbait jarduera –esate baterako, etengabeko prestakuntza, sentsibilizazioa, hedapena, eta abar– diruz laguntzeko xedez.

Dantzari dagokionez, sektorearen egituratzea indartu behar dela egoki iruditzen zait, baina hori lortzeko “programa jakin batzuk sektorean ordezkaritza handia duten elkarteetara” bideratzea eztabaidagarria da. Bide berriak jorratzen, eredu berriak probatzen, eta jarrera dinamiko batekin ekarpenak egiten ari diren zenbait elkarte ez daude “ordezkaritza handia duten elkarteetan” txertatuta. Elkarteak beren dinamismo, proposamen eta kudeaketa gaitasunagatik lagundu behar dira, ez handiak edo txikiak direlako.

Gainontzeko alorrak
Proiektuen inguruko iruzkinak
 
  • L1.T5 Informazio-atari komun bat sortu edo atari hori Kulturklik Kulturaren Atari Elkarreragilean sartu. Gune elkarreragile digital bat sortu, EAEko kultura-jarduera osorako eta sortutako kultura-eduki guztiei buruzko informaziorako sarbidea emango duena.

Horrelako proiektu bat interesgarritzat jotzen dut, baina tentuz jardun beharra dago aurretik, esparru zehatzetan eta partzialki bada ere, lan horietan ari diren proiektuak ez kaltetzeko. Horiek egiten duten lana “erostea” aztertu beharko litzateke, horien aurkako konpetentzian hasi aurretik.  Kulturweb moduko proiektuak ditut buruan.

 

Bestelako proposamenak 
  • Arte eszenikoen euskal katalagoa Interneten jarri, etengabe eguneratua, bideo eta multimedia edukiz hornituta.
  • Euskarazko antzerkia sustatzeko plana eta laguntza programa bideratu.
  • Euskarazko edukien ekoizpena eta sareratzeko deialdiak eta diru-laguntzak indartu. 
  • Euskara google-hizkuntza izan dadin lortzeko estrategia plantetatu eta burutu.
  • Euskarazko wikipedia elikatzeko deialdi espezifikoa bultzatu.

 

Aurkezpena

Dantzing

Hitzen eta gorputzen dantza

Oier Araolaza Arrieta (Elgoibar, 1972) Dantzaria naiz. Kazetaritza eta Antropologia ikasketak egin ditut, ETBn eta Elhuyar-en egin nuen lan, eta azken urteotan dantzaren komunikazioan eta kudeaketan ari naiz buru-belarri dantzan.com elkartean. Eibarko Kezka dantza taldea dut bigarren etxea eta Donostiako Argia dantzari taldeak argitzen dit bidea.  <eibartarrak> posta zerrendaren bidez Interneti zukua ateratzeko aukerak ikasi eta dantzaren alorrean aplikatzen saiatu naiz. dantzan.com izan da ahalegin horien ondorio nagusia, euskal dantzarien informazio gune bat. Gaur egun dantza eta generoaren inguruko ikerketa lanean ari naiz EHUn Mikel Laboa Katedraren babesarekin, eta Dantzertin euskal dantzako eskolak ematen ditut.

Blog honetako testuen lizentzia: Creative Commons by-sa

twitter