Edukira salto egin | Salto egin nabigazioara

Tresna pertsonalak

Eibarko peoria, San Blasa baino hobia

Nabigazioa

Hemen zaude: Hasiera / Blogak / Harrikadak

Rafael eta Javier elkarrekin Jamaikan

Mikel Iturria 2015/08/16 17:45
Atzo hil zen Rafa Chirbes. Gugan bego!

Hogeita lau ordu eskas daramatzat Chirbesen heriotza digeritu nahian. Hartu ez baino handik minutu gutxira erantzuten duzun telefono deia. Ezin irudikatu zioa. Etxe bat baino handiagoa den zaplastekoa zerbezak hartzeko geratu den arratsalde batean.

Chirbes hil egin da. Berak 2010eko apirilean Koldo Mitxelenan Javier Ortizen omenaldian esan zigun bezala, Javierrek ez gintuen utzi: Javier hil egin zen. Gauza bera gertatzen da orain Rafarekin: Chirbesek ez gaitu utzi, Chirbes hil egin da.

Javierrengatik eta Charorengatik ezagutu nuen eta azkenean lortu genuen 2007eko abenduan Ernest Lluch Kultur Etxera ekartzea "Crematorio" nobela aurkeztera (Chirbes en Anoeta). 2009ko apirilean hil zen Ortiz eta A Javier Ortiz irakurri zuen Rafak Radio Euskadin Javier Vizcaínok egindako omenaldian.

Gero bitan etorri zen: Ortizen omenaldira eta "En la orilla", aurkeztera Ernest Lluch Kultur Etxean (jada Iñaki Gabarainen garaian). Harkaitz Canorekin aritu zen bertan solasean eta, behintzat, audioa geratzen zaigu.

Kaka zaharra da Rafa bezalako jendea hiltzea, pertsona maitagarria, ahoa ireki bezain pronto harrapatzen zintuen horietakoa. Eta idazle aparta, gainera.

Normalean nik deitzen nion, baina oso ondo gogoratzen dut nola deitu ninduen suminduta "Ocho apellidos vascos" ikusi ondoren. Ez zuen ikusi nahi, baina telebista kanal batean topatu eta azkenean ikusi. Oso pelikula atzerakoia zela esan zidan, pasa den mendeko landismoa ona egiten zuena.

Bitan bisitatu nuen. Lehenengoan bere bizitokiko inguruak eman zizkigun ezagutzera, Alfonso Armadak No hay riqueza inocente elkarrizketan aipatzen duen jatetxea barne (Un cuiner a l'escoleta de Sagra). Bigarrenean Denian geratu ginen, hondartzan. Gero, Beniarbeig-eko taberna batean, gizon bat hurbildu zitzaion Rafak utzitako 50 euroak itzultzera.

Rafael Chirbes

Pena handia daukat Wert eta erregearen aurrean ez entzuteagatik jada prest zituen "esker oneko" bi orrialdeak irakurtzen, gobernuari Chirbesen obra posible egin zuen giza eta kultur arloetan eginiko birrinketa "lana" eskertuz ("El mismo Gobierno que crea el malestar a mis personajes es el que ahora me premia"). Izan ere, sariari zegokion ordain ekonomikoa jaso bazuen ere, oraindik ez zioten saria bera entregatu.

Solasaldi batean animatu nuen testua publiko egitera. Halako batean esan zidan seguruenik Wert-ek dimisioa eman ondoren ezagutzera emango zuela (garai hartan jada ministerioa utzi behar zuela zabaldu zen). Ez zuen egin eta ez dakit zergatia. Bertan aipatzen ei zuen zertara bideratu zituen Narratiba sariko 20.000 euroak. Rafaren etikak sariari uko egitea galarazten baitzion. Ez dakit zertara bideratu zuen, baina badakit ez zela diruarekin geratu eta gizarte zein kultur helburuetara bideratu nahi zuela (Eguneratzea: Javier Rodríguez Marcos kazetariak ere gauza bera dio).

Orain bere obra geratuko zaigu bakarrik (ez da gutxi!) eta oso gustuko ez zituen elkarrizketak, nahiz eta oso atseginak izan irakurleentzat.

Jamaikarako bidean egongo da beste maisu batekin topo egiteko. Beste telefono bat gutxiago ontzia nora bideratu ez dakizunean.

Javier eta Rafa, Ortiz eta Chirbes: bete ezin den hutsunea uzten duzue.

Abuztuaren 18ko eguneratzea. 19:40. 2010eko apirilean Javier Ortizen omenaldian Chirbesek izandako partehartzearen bideoa). Bideoa bukaeran jarrita dago.

P.S.: euskarazko hainbat elkarrizketa ondoren.

2008an Aritz Galarragak eginiko elkarrizketa (Argia)

2010ean Jon Benitok eginiko elkarrizketa (Berria)

2013an Juan Luis Zabalak eginiko elkarrizketa (Berria)

2013an Hasier Etxeberriak eginiko elkarrizketa (Sautrela, ETB). 2007aren bukaeran ere egin zion Hasierrek, baina ez dut Nahieran topatu.

Eta hau, 2013ko azaroko audioa. Ordubete kontu-kontari.

Rafael y Javier juntos en Jamaica, este texto en castellano

Bihotzeko fonoteka

Mikel Iturria 2015/08/09 22:06
Abuztuaren 3an Tere Belokirekin egon nintzen solasean Euskadi Irratian nire Bihotzeko fonotekari buruz.

Ekainaren erdialdean deitu zidan Tere Belokik, Euskadi Irratiko kazetariak, proposamen bat egiteko: ea animatzen ote nintzen uztailean edo abuztuan ordubetez nire "Bihotzeko fonoteka" ezagutzera ematen. Azkar samar esan nion baietz eta abuztuaren 3rako geratu ginen. Astebete lehenago hamar kantu kuttunen zerrenda bidali behar nion.

Esandakoa betez, zazpi egun lehenago bidali nion hamarreko sorta, bi bonus track gehituta. Arrazoia? Euskaldunok ez dugulako hamarnaka kontatzen, dozenaka baizik (kar, kar, kar). Benetako arrazoia? Ezin izan nuela kopuru horretatik behera jaitsi, nahiz eta kantu dezente geratu bidean (lagunenak ere bai, baina espero dut beraiek barkatuko nautela).

Gustura geratu nintzen emaitzarekin eta hemendik eskerrak eman nahi dizkiot, batez ere, Tere Belokiri baita bere lankideei ere (Nekane Peñagarikano eta oporretan zegoen Arantxa Iturbe). Oraintxe gogoratu dut Edurne Ayusok proposatu zidala iaz, baina orduan ezin izan nuen (zoritxarrez, bera jada ez dago irratian).

Badira urte batzuk Euskadi Irratiak formula hau erabiltzen duela udan eta esango nuke ondo funtzionatzen duela, gustura entzuten baitira elkarrizketa musikatu hauek. Hementxe duzue uda honetakoak: 2015eko udako bihotzeko fonoteka.

Irratsaioa entzungai dago esteka honetan: Mikel Iturriaren bihotzeko fonoteka.

Hamabi kantak bakarrik entzun nahiz izanez gero, hona hemen Spotify-ko zerrenda (Bihotzeko fonoteka).

Mi fonoteca del alma, este apunte en castellano.

Ez, @LABORALkutxa-k ez du erantzuten

Mikel Iturria 2015/08/05 11:27
Eroski, Fagor, Laboral Kutxa.

2004tik 2006ra gurasoek Laboral Kutxako konfiantzazko aholkulariei kasu eginez Fagor eta Eroski enpresetako hainbat finantza ekarpen erosi zituzten.

Jakingo duzuenez, bidean Fagor Etxetresnak pikutara joan zen 2013-2014an eta geroztik ekarpen horiek ere bidean geratu dira.

Eroskik arazo latzak izan ditu, baina oraingoz betetzen ari dira tratuaren zati bat (ez osoa, baina tira).

Gauzak dauden bezala egonik, pasa den maiatzean hitzordua egin nuen gurasoen bulegoko zuzendariarekin. Egoera zail honi irtenbidea bilatu nahian konponbide bat planteatu nahi genion kutxari. Idatziz egiteko esan zidan eta hala egin nuen. Posta elektroniko bidez bidali nuen idatzia 2015eko maiatzaren 8an. Handik egun batzuetara bidali zidaten posta jaso zutenaren baieztapena. Geroztik ez dut albisterik izan.

Bi hilabete pasata inolako berririk ez nuela ikusita, telefonoz jarri nintzen harremanetan uztailaren 17an. Pasako ziotela abisua zuzendariari.

Deia bueltan jaso ez nuenez, uztailaren 20an idatzi nien jakiteko ea zeintzuk diren beren asmoak. Ez dut ezer jaso bueltan.

Oraingoz, beraz, gauza bat argi daukat: Laboral Kutxak ez du erantzuten.

Juan Carlos I.aren abdikazioa

Mikel Iturria 2015/06/07 21:15
Ana Romeroren "Final de partida" liburutik ateratako hainbat kontu.

Ez naiz batere Pedro J. Ramírez zalea, baina duela gutxi kasu egin eta artikulu honetan (Farsa y licencia del monarca castizo) aipatutako Final de partida liburua irakurri berri dut. Ana Romero kazetariak idatzitakoa (2010-2014 urteetan zehar El Mundo egunkariko errege gaietarako korrespontsala) Juan Carlos I erregearen abdikazioa eta aurreko urte horien errepasoa egiten du bertan.

Ostiral batean harrapatuz gero, asteburu batean irakurriko duzu eta hori da nik egin nuena maiatzaren hasieran. Liburuari buruz idatzi nahi nuen blogean, baina atzeratu egin naiz eta jada ez naiz gauza askotaz gogoratzen. Tamalez, ez nuen ezer azpimarratu.

Liburuko 12. kapitulua berrirakurri dut (Ni un minuto más) eta bertan Ana Romerok bederatzi puntutan laburbiltzen du abdikazio garaiko hainbat kontu garrantzitsu

Interesa izanez gero, hona hemen, gaztelaniaz: Juan Carlos I y Felipe González, tremendo combo.

Rekarte bakarra munduan?

Mikel Iturria 2015/05/11 16:05
“Iñaki Rekartek beti eman du zeresana eta aurrerantzean ere bide horretatik segituko du” esan zidan ezagun batek igande goizean.

Pare bat egunetan irakurri dut joan den astean bertan kaleratutako Lo díficil es perdonarse a uno mismo liburua (Ediciones Península). El Mundok artikulu honetan (La andaluza y el etarra arrepentido) destripatzen du liburua eta Jordi Évolek egindako elkarrizketak Salvados programaren denboraldia itxi du igande gauean bertan.

Arrazoi dute diotenek denbora daramatela euskal komunikabideek kontatzen horrelako istorioak (kanpoko adibide bat: TV3ko 30 minuts, bertan askoz ere lasaiago agertzen da atzoko elkarrizketatua) baina programa honek agenda markatzen du. Badakit ere beste hainbat gauza ez direla kontatzen, oharkabean pasatzen direla edo ezkutatu egiten dizkigutela horrelako saioek. Tortura kasuak, adibidez.

Ez da gehiegi zehazten liburuan, baina argi eta garbi adierazten dira jasandako torturak. Rekartek esaten du berak 14 urte zituenean aita atxilotu zutela, txikitu egin zuela Guardia Zibilak eta, kartzelan hainbat aste pasa ondoren, aske geratu zela. Harrigarria egiten zait preso ohia ulerkor agertzea: poliziari aukera gutxi geratzen zaizkiola ematen du aditzera. Jorge del Curak esaten dituenak irakurtzea komeni.

Zergatik irakurri dut liburua?

Iñaki Rekarte irundarra da eta ni baino hiru urte gutxiago ditu. Gazte garaian Moskun (Urdanibia plazan) ibiltzen ginen, baina apenas ezagutzen dut, nahiz eta gertuko jendea izan tartean. Aspaldidanik dut haren “azañen” berri, baina liburua erosi eta irakurri dut jakiteko berak zer kontatu nahi duen: bere bertsioa. Horretarako Mikel Urretavizcaya kazetariaren laguntza izan du (El Mundok igandean zioenaren arabera). Kontakizuna oso española da, baditu batzuetan tokiak eta giroak adierazteko esaldi merkeak, baina, tira, azkar irakurri daiteke eta asko kontatzen da bertan.

Ez zait ahazten Trebiño apaizak hiru urteko kartzelaldia bete behar izan zuela Santanderreko atentatuaren ostean Irungo inauterietara etorri zirelako bera eta beste komandokide bat (lo egiteko toki baten bila hurbildu zitzaizkion). Oso gogoan dut Irungo bi anai drogazale eta trapitxeroren kontrako atentatua, oso aipatua izan zelako hori ere garai hartan. Txanpona airera botata erabaki omen zuten Juanrak egingo zuela tiro (hirugarren kidea, garai hartako gobernadore zibila zen Goñi Tirapuren semeak ez omen zuen parte hartu; gehienetan aitzakiaren bat jartzen zuela dio Rekartek). Minutu batzuk lehenago plazako Eskina tabernan zeudela eta konturatu zirenean bi anaiak hantxe zeudela, etxera joan, armak jaso eta tiro egin omen zuen Rojok. Bat hil zuten, besteak ihes egitea lortu.

Ez dakit bi anai horien arreba inolako komunikabidetan agertu ote den (agian ez du azaldu nahi), baina txapela kentzeko modukoa iruditzen zait andre horrek idatzi egin ziola, inolako gorrotorik gabe, familiaren berri emateko: ama, penaz hil omen zen; atentatutik onik atera zen anaia, handik gutxira hil zela Hiesaz kutsatuta. Arrebak, berriz, nahiko lan bere buruarekin. Bigarren mailako biktima gisa tratatu zituztela.

Rekarte aparteko kasu bat izango da, baina egia dena da hura kide "liberatu" moduan ETAk "fitxatu" zuenean jada parte hartu zuela Irungo atentatuan. Taberna batetik atera, etxera joan, armak hartu eta bere ohiko inguruan pertsona bat hiltzeko gai izan zela.

Galdera gordina egiten zuen kamera aurrean: gazte zoro batzuk ginen, gure ardura ukaezina da, baina gu bezalakoak beste pertsona batzuk hiltzera eta agian gu heriotzara bidaltzen gintuzten buruzagi eskarmentudunei buruz zer esan daiteke?

Eta bai, kartzelan errugabe mordoa dago eta Entzutegi Nazionala oraintxe bertan lan politikoa egiteagatik gazteak bidali nahi ditu presondegira. Ados. Baina Rekarteren ispiluan ez gara batere guapo agertzen.

¿Es Rekarte una excepción?, este apunte en castellano

Jesús Monzón, historiak ahaztutako lider komunista nafarra

Mikel Iturria 2015/05/03 22:35
Jaiegun hauetan irakurri dut Manuel Martorell kazetariak idatzitako liburua: "Jesús Monzón, el líder comunista olvidado por la Historia".

Urteak ziren liburu hau irakurri nahi nuela, baina arrazoi ezberdinak direla medio maiatzeko egun hauetan kitatu dut Jesús Monzón el líder comunista olvidado por la Historia liburuarekin nuen zorra, Manuel Martorell-ek idatzia eta 2000. urtean Pamielak argitaratutakoa.

Jesús Monzón 1910. urtean jaio zen Iruñean eta bertan hil zen 1973an. Familia burgesekoa bazen ere, Alderdi Komunistan sartu zen. Gerra Zibilak Iruñean bertan harrapatu zuen. Koadrilako paktu bat medio, adiskideek (etsai politikoak Altxamendua gertatu zenean) lagundu zuten Iparraldera (laguntzaile nagusiak bizitzarekin pagatu zuen). Handik Bilbora; ondoren, Albacete eta Alacanteko gobernadore zibila izan zen.

Francok gerra irabazi zuenean, Frantziara joan zen, Espainiako Alderdi Komunista berrantolatu zuen eta Arango haranaren inbasioa prestatu zuen 1944. urtearen bueltan. Carrillok haren kontra jo zuen eta ez zuen "garbitu" Bartzelonan poliziak atxilotu zuelako. Francoren erregimenak ez zion heriotza zigorrera kondenatu (30 urteko espetxe zigorra baizik, txikitako lagunek hariak mugitu zituztelako). Alderdi Komunistak partidutik kanporatu zuen.

13 urte egin zituen kartzelan eta libre geratu zen 1959ko urtarrilean. Kartzelako azken urteetan lehen emaztearekin ezkondu zen berriro, Mexikon bizi zen Aurora Gómez Urrutiarekin. Bertan egin zuen karrera Monzonek ere, Marketing ikastaroak emanez enpresariei (Opus Dei-k Mexikon bertan muntatutako IPADE izeneko erakundean).

Emaztea gaixotu zenean, itsasoa zeharkatu zuen eta IESEren delegazio bat abiatu zuen Mallorcan (IBEDE). Bertan klaseak eman zizkien Mallorcako dozenaka enpresariei.

1973ko urriaren 24an eraman zuen minbiziak, 63 urte zituela. Bere bizitzak pelikula baterako ematen du, baina oso jende gutxik ezagutzen du haren ibilbidea. Martorell-en hitzaurrean Manuel Vázquez Montalbán zenak dioen bezala: "Jesús Monzón merece un lugar de excepción entre los atletas morales del siglo XX".

Hainbat erreferentzia hemen azpian:

Jesús Monzón el líder comunista olvidado por la Historia (Manuel Martorellek idatzitako liburua).

Unión Nacional Española (mugimendu antifrankista).

Frankismoaren kontrako eraso handiena gidatu zuen komunista nafarra (artikulua Argian).

Jesús Monzón Reparaz (Auñamendi entziklopedian).

Inés y la alegría (Almudena Grandesek Monzón-i buruz idatzitako nobela, 1940. hamarkadaren hasierako garaiei buruz).

PCE-EPKren omenaldia Monzón-i (2014ko otsailekoa).

Jesús Monzón, un líder comunista olvidado (este apunte en castellano).

 

Minaren eta sufrimenduaren markak

Mikel Iturria 2015/04/12 22:00
Gerra, tortura, biolentzia politikoa, terrorismoa. Mina.

Ixiar Rozas eta Xamuio

Ixiar Rozasek Beltzuria argitaratu zuen 2014aren amaieran, Xamuio aitonaren arrastoen atzetik egindako liburua. Etxalarkoa zen Xamuio eta 1990. hamarkadan hil egin zen.

1921. urtearen bueltan Rifera eraman zuten, soldadu, eta horrek aldatu zion bizitza. Han bizitutakoak komunikatzeko gabezia areagotu zion Xamuiori.

Walter Benjamin-en zita bat dago liburuaren oharren artean: "Con la Primera Guerra Mundial hemos visto iniciarse una evolución que desde entonces ya no se ha detenido. ¿Acaso no se había constatado, en el momento del armisticio, que los hombres volvían del campo de batalla mudos -no más ricos, sino más pobres en experiencia comunicable?"

Joseba Sarrionandiaren Moroak gara behelaino artean? eta Manu Leguinecheren Annual 1921. El desastre de España en el Rif liburuak ere aipatzen ditu Rozasek.

Joan Mari Torrealdai eta Imanol Querejeta

"Violence politique et Justice transitionnelle. Torture, mémoire et impunité: Les paradoxes de la Démocratie?" izeneko jardunaldiak antolatu dituzte aste honetan Baionan.

Guardia Zibila bere etxean sartu zenean Entzutegi Nazionaleko epaile Juan del Olmoren aginduz,  Euskaldunon Egunkariaren Administrazio Kontseiluko presidente eta Jakin aldizkariaren zuzendaria zen Joan Mari Torrealdai 2003ko otsailaren 20an. 2008ko otsailean kontatu zuen zerbait jasandako tratu txarrei buruz (tortura hitza aipatu gabe) eta Luistxo Fernándezek zati batzuk transkribatu zituen Euskaldunon Egunkariaren auzia jarraitzeko gaztelaniaz sortutako blogean: Relato de Joan Mari Torrealdai. Oraingoan, berriz, tortura hitza hasiera-hasieran agertzen da eta nazioarte mailako proiekzioa izan dezakeen eremu akademikoan azaldu da frantiskotar ohia: Joan Mari Torrealdairen testigantza. Torturaren markak (7 orrialdeko pdf artxiboa).

Gainera, hezur-muineko minbizia atzeman diotela egin du publiko Joan Marik eta urte hauetan izandako esperientzia horri egotzi dio gaitza: Guardia Zibilaren eskuetatik eta kartzelan aste batzuk pasatzeaz gain, asko luzatu baitzen prozesu guztia.

Martxelo Otamendik Imanol Querejeta psikiatra elkarrizketatu du: Lotura dago Torrealdairen minbiziaren eta jasandakoaren artean.

"Badago lotura bat gaixotasun fisikoaren eta estresaren edota depresioaren artean. Bi norabideko bidean daude biak. Ikerlari asko ari da fenomeno hori ikertzen. Joan Mari Torrealdairen kasuan, trauma ondorengo estresa izan da aurrena, eta gaitza gero".

"Gorputzak badu kortikoide kantitatea neurtzeko sistema bat; hipofisiak egiten du lan hori, eta gehiegizko kantitatea sumatzen duenean, abisatu egiten du. Estres kronikoa sortzen denean, deskontrola gertatzen da, eta autoimmunitatearen jaitsiera bat gertatzen da".

"(...) ekainean mundu osoko adituen biltzarra dago Dublinen, estresaren, inflamazioaren eta depresioaren arteko harremanaz. Literatura zabala dago arestian aipatu dugun hipotesiari eusten. Badago IDO izeneko substantzia bat, entzima bat dena, azkenaldian ikergai preziatua bihurtu dena; iparramerikarrek bilioi bat dolar inbertituko dute hurrengo urteotan IDO horren ikerketan."

Torrealdaik ere beste izen bat aipatu du: "2011n Inma Gomila hil zen, 54 urte zituela, Egunkariako lehen kudeatzaile izanik gurekin batera preso hartua eta torturatua. Urte batzuetako borrokaren ondoren ezin izan zuen garaitu obulategiko minbizia. Azken hilekoa zortzi urte lehenago izana zuen, ziegako zuloan hain justu. Interrogatoriotik nola ekarri zuten negar- zotinka, ez dut sekula ahaztu. Hark eragin omen zion obulategiaren nekrosia".

San Carlos Borromeo eta David Fernández

Maiatzaren 29an, udal eta foru hauteskundeak pasa ondoren, Espainiako Diputatuen Kongresuko Ernest Lluch aretoan hartuko dituzte indarkeria politikoaren hainbat biktima. Alderdi guztiak bat etorri dira erabaki honekin.

Madrilen, eremu honetan ere, paper garrantzitsua ari da betetzen San Carlos Borromeo parrokia (Noticias de Gipuzkoan elkarrizketatu zuten Carlos Olalla). Eliza berezia da hau, 2007an Rouco Varelak hura ixteko ahaleginak egin baitzituen (El golpe 401 idatzi zuen orduan Javier Ortizek).

Entrevías auzoko parrokia horretan jarri zion hitzordua Enric Juliana kazetariari David Fernándezek (CUP). Entrevías izenekoa da bien arteko topaketaren emaitza publikoa.

Interesgarria, baina motza. Halere, Julianak Fra Josep Manuel Vallejok frantziskotarren aldizkari batean eginiko beste baten arrastoan jarri gintuen: Entrevista a David Fernández (katalanez, pdf formatuan). Hirugarren bat ere ikusi dut aste honetan, baina hau ez dut irakurtzeko aukerarik izan: “Jo dimitiria cada dia”

P.S. Storifyzalea da David. Adibide bat, Xabier Vinader kazetari zendu berriaren omenez eginikoa.

Las marcas que dejan el dolor y el sufrimiento, este apunte en castellano.

Paperezko kontzertuak: Uniform Motion

Mikel Iturria 2015/03/15 22:35
"Indie folk ilustratua" etiketa jarri diote beren buruari. Arrazoia: taldekideetako batek musika jo beharrean, ilustrazioak egiten ditu gainerako kideek musika jotzen duten bitartean.

Igande goiza. Euria Donostian eta plan berezirik ez. Etxetik ateratzeko gogoa. Agendari erreparatu eta ikusi 12:30ean hitzordua dagoela Zabaleta kaleko 34 zenbakian (Garoa Kultur Lab): Frantziako Tolosan sortutako Uniform Motion taldearen kontzertua.

Horrela aurkezten dute beren burua webgunean: "Who said the Brits and French can’t get on? Definitely not Uniform Motion, an illustrated indie-folk outfit founded by British musician, Andy Richards, and French illustrator Renaud Forestié in 2008, and joined by drummer-keyboard player, Olivier Piotte, in 2010. " Hau da, musikari britainiar batek eta irudigile frantses batek 2008an sortutako taldea dela eta 2010ean teklatuak jotzen dituen hirugarren bat Piotte elkartu zitzaiela. Orain laugarren kide bat dute, baina ez dakit haren izena.

Urte hasierako hiruhileko honetan bezala, Radio Euskadiko Joseba Martin kazetaria (La Jungla Sonora) izan da gidaria eta giro polita sortu da liburu, pintxo eta edarien artean. Euskaraz, gaztelaniaz, ingelesez, frantsesez...

Garoakoek ez dute gaurko emanaldia erregistratu eta hona hemen nire bideo domestiko bat.

Tolosarrak biran daude eta horregatik egon dira gaur gure hirian. Hori bai, webgunea ez dute eguneratuta (The Magic Empire izeneko diskoa 2013an plazaratu zuten eta webgunean diote apirilean zehar plazaratuko dutela).

Concierto de papel con Uniform Motion como invitado, este apunte en castellano.

Dropcoin, txanpon baten truke

Mikel Iturria 2015/03/08 21:50
Artikulu bat gustuko baduzu eta egileari hori txanpon batekin eskertu nahi badiozu, hementxe duzu Dropcoin.

Interneten dena debalde egon beharko lukeela uste duen horietakoa bazara, alferrik ari zara lerro hauek irakurtzen. Baina, aldiz, Interneten ere gauza batzuk pagatu behar direla uste baduzu, agian interesatuko zaizu behekoa.

Komunikabideen alorrean egia da medioen edukiak ordaintzeko aukerak hedatuak daudela jada sarean (harpidetza bidez, adibidez), baina batzuetan ez duzu harpidetzarik pagatu nahi (edo ezin duzu) eta agian aukera polita izan daiteke Dropcoin. Labur esanda: egileen lanari "atsegin dut" esan beharrean soilik, hori txanpon batekin laguntzeko erreminta da. Honen atzean talde nafar bat dago eta bideo honek ederki esplikatzen du proiektua 90 segundotan.

Webgune batzuk instalatuta dute jada botoia. Horietako bat da Jot Down eta bertan probatu dut nola funtzionatzen duen Dropcoin-ek eta, benetan, dioten bezain erraza da.

Lehenik eta behin alta eman dut Dropcoin gunean. Ondoren, duela hilabete batzuk gustura irakurritako edukira jo dut. Hain zuzen ere, Peio Ruiz Cabestanyri Ander Izagirrek eginiko elkarrizketara. Amaieran, justu argazkiak Juan González Andrés-enak direla dioen azpian, dagoen Dropcoin botoian egin dut klik. Euro bateko aukera sakatu dut (gehienez ere, bi eurokoa da ekarpena) eta banku-txartelaren datuak bete ditut. Listo.

Egin dudanean zalantza batekin geratu naiz: ea nire propinaren zatitxo bat ailegatuko ote den Ander eta Juanen eskuetara. Baina hori ez dagokio Dropcoin-i, Jot Down-i baizik.

Bukatzeko, lerro hauek idatzi ondoren beste bideo bat ikusi dut. Honek dio nola jarri Dropcoin zure webgunean.

Ane Irazabal gerra korrespontsalei buruz

Mikel Iturria 2015/03/01 22:05
Duela aste batzuk Sustrai Colinak Argian argitaratutako elkarrizketa batetik.

"Kazetariak ezinbestekoa du enpatia. Gazan, etxera iritsi eta negar asko egindakoa naiz. Dena den, nazioarteko kazetariok, eta Mendebaldeak oro har, injustiziarekin enpatizatzen dugunean ere guri ezin zaigula gertatu sinetsita bizi gara. “Ai gaixoak, onartezina da, baina guri ez zaigu gertatuko!”. Sarraskiak eta bortxa urruneko kontuak iruditzen zaizkigu, betiko salbu dagoen lur batekoak garela. Baina iaz Lampedusan topatu genituen errefuxiatu Siriarrek ere gauza bera aitortzen ziguten: “Palestinan gertatzen zirenak guri ezin zitzaizkigula gertatu uste genuen, Damaskon salbu ginela, ondo bizi ginela”. Lau seme-alabarekin, ezer gabe, patera batean iritsi berriak ziren. Horregatik diot benetako enpatia parekoaren larruan sartuz lortzen dela, eta horretarako zuri ere gerta dakizukeela sinetsi behar duzula. Hori lortzean jartzen zaizu oilo-ipurdia."

Duela hiru bat aste argitaratu zuen Argiak Sustrai Colinak Ane Irazabali eginiko elkarrizketa hau. Irakurri nuenean buruan bueltaka geratu zitzaizkidan lerro horiek eta horregatik (edo auskalo zergatik) gaztelaniazko blogean argitaratu dut egun hauetan tarte soltetan itzulitako elkarrizketa: Ane Irazabal, desmitificando a los corresponsales de guerra.

Hartu tarte bat eta irakurri euskaraz (edo gaztelaniaz) elkarrizketa. Mila esker Aneri eta Sustrairi.

Aurkezpena

Mikel Iturria aka Iturri, irundar bat eibarnauta elastikoarekin agit&prop egiten.

Pedradas, en castellano

Kontrakoa esaten ez den bitartean, blog honen edukia ondorengo Creative Commons lizentzia honen pean dago:

Stat counter