Edukira salto egin | Salto egin nabigazioara

Tresna pertsonalak

Eibarko peoria, San Blasa baino hobia
Hemen zaude: Hasiera / Blogak / Volgako Batelariak / Lau ebanjelistak

Lau ebanjelistak

Angel Erro & Volgako Batelariak 2007/04/02 02:00
Lau ebanjelistak hiru dira: honako eta honako esaten hastea gustatuko litzaidake, Bolaño parafraseatuta. Edo hori baino ez esatea. Baina kontuak azalpen luzeagoa behar du. Zeri deitzen ari natzaion ebanjelista izatea, eta ebanjelisten kopuru arazotsuaren nondik nora azaldu behar da. Irakurlea ez dago gure garunean, Atenea berri, eta gauzak esplikatu behar dira, sekuentzia logiko batean, elkar irakurriko badugu. Beraz, gaur, nik neure burua idazletzat edukitzeak ematen dizkidan botere mesianikoak, eta hortik eratortzen den mintzo enigmistikoa bazter batera uzten ditut, parabolismoaz hitz egiteko. Gure artean hedatzen ari den baliabide baten abusuaz.

Behinola idazlegai batzuek galdetu zioten Tang dinastia garaiko Po Txu-i poeta zaharrari zer ote zen parabola, eta ea nola lortuko zuten arrakasta letren mundu zurrunbilotsuan. Hark erantzun zien arrabioa sukaldatzen zen modua gogora ekarriz, Xinzheng bere jaioterrian usatzen zen gisara alegia: "Arrabioak irakiten ari den uretara jaurtiz gero, gehienek salto egingo dute, baita bortzezko kazolaren estalkia segituan ipinita ere: bat edo beste geratuko da bertan, baina lanak izango dituzue ihes egin dizueten guztiak harrapatzen. Ur epeletan sartuz gero, eta kazola pixkanaka berotuz, ordea, arrabioak ez dira ohartuko eta aparteko mugimendurik gabe harrapatuko ditu heriotzak –gauza jakina baita arrabioaren haragia horrela geratzen dela uxterren, animalia ezin dela egosi aurretik hil". Eta une bat itxaron zuen Po Txu-ik erantzuten jarraitu aurretik. "Ba parabolak brontzezko kazola horretako ura bezalakoa izan beharko luke, parabola nahi badu izan: beroegia badago, irakurle gutxi batzuk harrapatu ahal izango ditu poetak, eta hori estalkia erabilita, gainera; irakurleak ur epeletan lokartuz joan ezkero, ordea, guztiak bilduko dituzue zuen hitzen magalean, eta haiekin sorginduko, betirako". (1)

Ezin parabolismoari buruzko testu bati hasiera eman parabolarik gabe. Parabolismoa parabola hitzetik dator (bide batez hitza hitza, erromantze anitzetan, parabola hitzetik ere badator: paraula, parole, parola, palabra). Itun Berrian ikus daitekeenez, Jesusek eta bere apostoluek parabolak baliatu zituzten nahi zuten mezua herri xehearengana irits zedin, arrakasta komertzial handiarekin iritsi ere, Historiak gerora frogatu duen bezala, aro berri bati sorrera eman eta guzti egin zutelarik, horrek dakarren guztiarekin (dena den, aro berri bat ireki zen, baina ez hainbeste, aurrekoen nolabaiteko sintesia ere egin baitzuten). Ez naiz, suposatzen dut, honetan gehiegi luzatu behar.

Gaur egun, gero eta indar handiagoz, parabolaren itzulera bizitzen ari gara. Parabolaz, beti ere, baliabide erretoriko gisara ari naiz. Eta, egia da, baliabide erretoriko guztien erabilpena dela zilegi, are gomendagarria ere, literaturaren ariketa berez aspergarria arindu eta irensgarri egin nahi badugu. Baina, nago baliabide honen erabilpena arazo estrukturalago baten salataria badela, gabezia batena, apika, eta horren aurka egotea bai da zilegi, are gomendagarria ere.

Tipologia atalera igaro baino lehen, komeni da argi gera dadila, printzipioz, behintzat jardunak ez banau berotzen, ez noala izenik aipatzera. Bi arrazoi nagusirengatik: ez da seguruenik behar izango, eta, bigarrenik, parabolismoan erortzetik ez dagoela inoiz gorderik, errekurtso bat delako, eta inoiz eskua hortik joan zaienen artean badira, oraindik barkakizun zaienik (oro har, darabilten maila literarioa jasoa eta orekatua delako: oraindik, parabolez tantotzen dituzte idazkiak, ezen ez uholdetzen, baliabide bakarra bihurtzeraino).

Testua ez da tabula rasa batean idazten. Interneten ari garenez, esan dezakegu hitz bakoitzak link bat irekitzen duela, erreferentzia bat dakarrela testura, eta, hala, osokoa aberasten da. Idazleek beti erreferentziaz josi izan dituzte testuak, irakurleek gero ulertzen zuten erreferentziez, ez halabeharrez erudituak, baina batzuk gaur egunerako bai erudituak. Kultura gauza komunagoa zen. Baina mundu partekatu horrek porrot egin du. Iban Zalduaren Traizioak liburuko portadan agertzen den musua, zenbatek interpretatuko dute zuzen?

Gaurko idazle askok natural idatzi nahi/behar dute, adanistikoki. Nire ustez idatz daiteke estereofonikoki, aldi berean ulermen maila askori kilikatuz. Hori da, nire ustez, jarrera zentzuzkoena: erreferentzia kultural komunak ezagutu, horiek destilatu eta natural eman, afektaziorik eta erudizio alarderik eta pedantekeriarik gabe. Baina bada joera parabolista batzuk kontrako joera osatzen dutenak. Ea lortzen dudan azaltzea: irakurriak direla erakutsi nahi dute (pedanteak dira alde horretatik) eta aldi berean ez dute kultura (inposatzaile) komunaren aurrean makurtu nahi. Eta bi ezaugarri hauek batzen dituzte. Ez dute diskurtsoan judu errariaren aipamenik edo alusio zeharkakorik egingo. Baina kontatuko digute xeheki Afrikako tribu batean kontatzen den elezahartxoa, esan nahi dutena ilustratzeko. (Kasualitatez, artikulu hau prestatzen ari nintzela, irakurri dut Unai Elorriagari Nafarroako Diario de Noticiasen egin zaion elkarrizketa bat, non ondokoa erantzuten duen: Siempre pongo el ejemplo de los contadores de tribus africanas, que no saben de ningún escritor ni generación literaria, de ningún título, pero seguramente entenderán la literatura mejor que muchos eruditos) (2).

Bestela ere, egin dezakete irakurri duten autore baten anekdotatxo bat deskontestualizatu eta diskurtsora ekarri: "Miłosz-ek kontatzen du etxeko neskameak soldata igotzeko eskatu ziela, zeukanarekin ezin zuela puntilazko mediarik erosi". Eta deusezkeria horretatik irakaspena atera: "Poesia ere holako zerbait da. Puntillazko mediarik ezin erosia". Entzuleek pentsatuko dute tipo hau nola den irakurria (Miłosz aipatu du!) eta aldi berean zein hurbil, eta ez jakintsu handinahi horiek bezala.

Hirugarren modalitate bat ere lantzen dute: haien bizitzan gertatutako anekdotak, herriko istorioak eta abar: Berlingo supermerkatuetan gertatutakoak edo entzundakoak.

Parabolismoaren okerrena, ni gehienbat eri jartzen nauena, parabola eta sermoiaren arteko lotura harrigarria izaten da, logika guztiari ihes egiten diona, bereziki gaitzesgarria iritzi bat indartzeko edo diskurtsoa norabait eramateko denean, alegia, ondorio batzuetara eramaten gaituenean (bide batez, parabola ororen zeregin nagusia): horretan, irrazionaltasun horretan, agian euskal ahozko literaturaren lotura magikoa egonen da (haltzak ez du bihotzik vs. ez nian uste erraiten ziela aitunen semek gezurrik). Hor tranpa bat dagoela susmatzen dut, iritzi artikulu batean, zutabe batean, horrelako batekin topatzen naizenean ez zait aski norbaitek esaten badit tonu poetikoa emate aldera erabili dela, ni tonto aurpegiarekin gelditzen naiz berdin: zer atera dute hauek txisteratik?, nola egin dute hori?, nola ez naiz konturatu ere egin? Nola iritsi gara Miłoszetik eta bere neskamearen likidotasun arazoetatik poesiaren muinera? Miłoszek berak ez al du inoiz poesiaz ezer garatuagorik esan?

Honetaz mintzo, Juanjo Olasagarrek iradoki dit hor uste batek eragina izan dezakeela: euskaldunok Historian parte hartu ez dugulakoa, alegia, “guk ez dugu inor hil (3), ez beltzik, ez indiorik, ez afrikarrik, gu inozenteak gara, eta munduari inozentteki begiratzen ahal diogu, espainolek, edo frantsesek, edo estatubatuarrek ez bezala. Esan dezakegu atzo jaio ginela eta birjinak garela zentzu horretan. Eta munduari ez dakit ze afrikar tributako batek begiratzen ahal dion bezala. Inozenteek bakarrik esan ditzakete parabolak, ze inozenteak ez balira parabola amarru bilakatzen da.”

Historian parte ez hartze horrek urrunduko lizkiguke beste hizkuntzetako, gure orbita kulturaleko beste baliabide xahutuagoak. Bilbokoak nahi duten tokian jaiotzen diren bezala, euskaldunok ere nahi dugun orbita kulturala hautatzen dugu.

Ez naiz metaforaren edo alusio edo aipu libreskoa edo alegoriaren aurka. Agian horiek guztiak modu konbentzionalago, historikoago batean erabiltzera ohituta nago, desfasatuta. Agian molestagarria zaidana da zenbait kasutan alusio edo metafora (on) baten garapen gehiegizkoa: Tindatzailearen eskua ikusita irudika dezaket (heldua banaiz, bakarrik iritsi bainaiteke horra) Auden zeri buruz ari den. Ez dut behar Auden has dadila "Txekiar ertaroko ofiziale komunitatetan tindatzaileek kotxinillak erabiltzen zituzten, kotxinilla gorriak, zertzeko asmoz…"

Parabolismoak badu, gainera, Iban Zalduak ikusarazten didan bezala, ahaztu behar ez dugun beste alderdi bat: baliabidearen erabilera berak entzuleriaren, herriaren (kasu honetan balizko irakurlegoaren) gainetik ipintzen duela parabolista, etikaren edo moralaren ikuspuntutik alegia: Jesukristok ez zituen bereak alferrik botatzen muino eta mendixketatik, maiz. Parabolak irakaspen bat barneratzen du halabeharrez, irakaspen erraz(tu) bat gainera, eta, alde horretatik, oso plano ezberdinetan, hierarkikoetan banatzen ditu idazlea (goian) eta irakurlea (behean).

Agian azken finean kontua xinplea da, norentzat idatzi nahi dugun, hori bezain xinplea. Kirmen Uribek esan bezala: «Eta galdetu nion aitari ea zer iruditzen zitzaizkion [nire hasierako zutabeak]. Berak istorio bat kontatuta erantzun zidan. Herrian apaiz bi zeudela esan zidan: On Pedro eta On Jesus –ez ziren horik izenak baina berdin dio--. On Pedrok lehenengo lerrokoentzat hitz egiten zuela kontatu zidan aitak, dirudunentzat. Eta beraiek ez zutela ezer ulertzen. On Jesusek, berriz, elizan bildutako guztientzat hitz egiten zuen, bere sermoiak denentzat ziren. Aitak orduan esan zidan: ‘zuk idazten duzu On Pedrok moduan: ez dizut ezer ulertzen!».

Nik argi daukat ni bezalako irakurleentzat (ere) idazten dutenek bezala idatzi nahi dudala.

Oin oharrak:

(1) Iban Zalduaren araberako ebanjelio apokrifotik hartua.

(2) Esaldi neokolonialaren eredu. Hasteko non daude 2007. urtean tribu horiek? Gaur egun afrikar gehienak hiri handietako aldiri pobreetan bizi dira, hau da, Johannesburg, Lagos, Dakar edo Nairobi inguruetan dauden txaboletan. Tribuak, hau da, herri txikiak betiko bizimoduekin eta abar egon badaude, masai jendearenak, adibidez, tribuarena egiten Kenyara argazki safariak egitera doazen turistentzako. Herri txiki-txiki galdu-galduak egon badaude baina mendebaldeko batentzat ez dira oso autentikoak izango buztinezko ontzien ordez plastikozkoak erabiliko dituztelako ziur aski. Tribu horiek Mogambo eta horrelako filmetan daude bakarrik. Eta bukatzeko, kontalaria kontalari izan baino lehenago entzule izan da, kontalariak besteei entzundako istorioak kontatzen ditu. Istorioak asmatuko ditu, noski, baina gehienak beste bati entzundako istorioen aldaerak izango dira. Aldaera horien zergatiak aztertzea interesgarria izan daiteke. Batzuk ahanzturaren eta oroimenaren orekatik aterako dira. Jakina da ahozko tradizioan garrantzia handia dutela oroimena laguntzeko erabiltzen diren teknikek, errimak, adibidez. Errima, silaba kopurua eta abar ez dira berez oso ariketa naturalak, eta trebezia jakinak edo jolaserako gogoa eta nahiak erakusten dituzte, sofistikazio puntu bat beste hitz bat erabiltzeagatik. Beste batzuk aldaera egoera soziopolitikotik datoz, edo zentsura desberdinetatik. Ezaguna da Azkuek herrietan jaso zituen ipuin edo poemetan aldaketak egiten zituela iruditzen zitzaionean entzundakoa ez zela oso zuzena erlijiorako. Argi dago Espartara aedo bat iristen zenean Herakles gehiago azpimarratzeko joera izango zuela kantatzen zuen poeman; entzuleak balakatu nahi zituen, bezeroak irabazi, eta bazekien espartarrek uste zutela Heraklesen ondorengoak zirela, Berdin egingo zuen Atenasen Atenearekin, hiritarren jainkosa nagusiarekin. Bide batez, zertara joan Afrikara kontalari naturalen bila, ondoan Homero dugunean? Erantzuna hortik dagoela uste dut. Eta benetan bukatzeko gogoratu behar da jende guztiak edozein lanbide burutzean, berdin da testu bat idatzi edo sagarrondo bat zaindu eta ate bat egin, konparaketak egiten dituela, aurreko testuarekin konparatuko du, beste sagarrondo batekin, pasa den astean eginiko atearekin. Are gehiago beste nekazariek zaintzen dituzten sagarrondoekin konparatuko du berea, beste arotzek egin dituzten ateekin. Konparaketatik dator kritika eta, neurri handi batean, jakintza. Afrikako kontalariak bere istorioak konparatuko ditu beste kontalariek kontatzen dituztenekin, beste kontalarien istorioak balioetsiko ditu, batzuk gustatuko zaizkio, beste batzuk ez, eta irizpideak izango ditu hori egiteko, sailkapenak egingo ditu, kritikak, literaturaz asko jakingo du eta entzun nahi bagenio lezioa emango liguke kontatzeko modu diferenteez, moldeez, tradizio desberdinez, berrikuntzez. Zeren azken finean Afrikako kontalaria gizakia baita eta gizaki guztiok ditugun ahalmenak izango baitu. Zeren Afrikako kontalaria azken finean pertsona bat baita, eta ez mendebaldeko istorioetan jartzen den apaingarri exotiko-guay bat.(Rikardo Arregiren oharra)

(3) Sic.

etiketak:
Angel Erro
Angel Erro dio:
2007/04/12 19:26

Pruden, aipatzen duzun Jon Alonsoren liburua Euskal Karma da eta bertan agertzen den pertsonaia, oker ez banago, Kolko Mitxoleta. Liburu honek kanonizazio arazoa jorratzen du, bai, besteak beste. Guk, alta, artikulu honetan, ez. Ez dugu esan Homero aipatzea beste ezer aipatzea baino hobea denik. Gainera mundua bat da, gaur egun eta, seguruenik, betidanik, susmoa har dezakegun baino gehiago. Globalizazioa arrisku bat baino gehiago, errealitate bat da. Eta Kixmiren istorioa bezain ezaguna Genjirena izan dezakegu. Hori ez da arazoa.

Hona ekarri dugun parabolismoa ez datza horretan, zeharka ez bada. Egilearen eta entzuleriaren arteko harreman auzia da, ez egilearen eta darabiltzan kultur iturrien artekoa.

Egileak eta irakurleak iruditeria partitzen dutenean, egin erreferentziak arinagoak izan daitezke, diskurtsoaren osotasunean ehuneko txikiago bat hartuta, zamatu gabe. Orduan aukera handiagoa dago (aukera esan dut) gauzetan sakontzeko. Iritzi zutabe batean "zozoak beleari" esaldia sartzen badut, ez dut errefraua osorik aipatu behar ere irakurleak uler nazan, eta orduan karaktere gehiago daukat, eta kasik betebeharra ere bai, nire iritzia arrazoitzeko. Aukera handiagoa, beraz, azkenean zerbait sakonagoa, interesgarriagoa esateko. Baina, hori gabe, irakurlearen eta nire arteko autobidea hori erabiltzeari uko egiten badiot, eta aldamio berri osoa muntatu behar badut, ekonomiaren guztiz aurkako saiakera nekosoan, zerotik hasi behar badut, ez naiz oso urrunera iritsiko. Zenbait irakurlek hala nahiago izan dezakete, baina beste batzuei oso aspergarri egin dakieke; gainera, azkenean, parabolaren ostean, aukera handiagoak daude, espazio gabeziaz berataz bada ere, begi-bistako zerbait, azalekoa, hutsalkeria bat aurkitzekoa.

Irudika dezagun zer barregarria litzatekeen ondokoarekin topatzea, haurrentzako alegia-liburu batean ez bada: "Frantziaren eta Espainiaren artean dagoen Huesca herri heroikoan kontatzen dutenez, behin bele batek zozo batekin topo egin zuen. Beleak beltzak dira. Bele hau ere beltza zen, eta abar berean pausatu zitzaion zozoari (zozoak ere beltzak dira) itsusi iritzi zion, eta amorruz beteta zera aurpegiratu zion...".

Pruden Gartzia
Pruden Gartzia dio:
2007/04/13 12:43

Eusko Jaurlaritzaren BILGUNEA katalogoan begiratuta "Afrikar literatura" etiketapean 10 liburu aurkitu ditut, guztiak ingelesez. Bat kopiatuko dizuet:

Egilea: Ngugi, Wa Thiong'o Izenburua: Decolonising the mind : the politics of language in African literature / Ngugi Wa Thiong'o Argitaratzailea London : James Currey, 1986 Deskribapen fisikoa xiv, 114 p. Bilduma (Studies in African Literature New Series) ISBN 0852555016

EHUko bibliotekan duzue, beste bederatziak bezala.

Bestalde, Euskaltzaindiaren bibliotekaren katalogoan arakatuz ere, gauza nahikotxo agertzen da. Adibidez, erreferentzia hau interesgarria izan daiteke:

Afrikako ahozko literatura : memoria kolektibotik kritika sozialera / Ana Urkiza.
Donostia : Euskalerriaren Adiskideen Elkartea, 1999 94-155 ; 21 cm. -- (Egan-en gehigarriak ; 7. Sorkuntza ; 2) Ondokoaren separata: Egan. 1-2 (1999). ISSN 0422-7328

Hau, areago ziur aski:

Nafarroa Afrika da / [Simonides].
Pamplona-Iruña : Pamiela-Soñua, L.G. 1984 47 orr. : il. ; 27 cm. -- (Pamiela Komikia ; 4) D.L. NA. 1197-1984

Eta, nola ez, Rikardo Arregiren (barka, Arregitar Rikardo!) hau ere bai:

Afrika / egillea, Felix Sutton ; itz-aurrea, Albert Mahuzier'ena ; edegarriak, H. B. Vestal'enak ; euskeraltzallea [sic], Arregitar Rikardo ; Lekuonatar Manuel'en mendean.
Barcelona : Timun Mas, L.G. 1968 109 orr. : il. ; 32 cm. -- (Margo ederdun enziklopedia ; 2) D.L. B. 7131-1968

Bukatzeko, beste hau:

Afrikako herri ipuinak.
Bilbao : Mensajero, L.G. 1988 3 libk. ; 19 cm. -- (Kimu ; 40-42) Edukia: 1. t. Animaliak eta beraien mundua - 2. t. Animaliak eta gizona - 3. t. Gizona eta bere mundua D.L. BU. 462-1988 (1. t.) D.L. BU. 463-1988 (2. t.) D.L. BU. 464-1988 (3. t.) ISBN 84-271-1547-4 (1. t.) ISBN 84-271-1548-2 (2. t.) ISBN 84-271-1549-0 (3. t.)

Tira, EHUko liburuetan gehienetan antikolonilismoa jorratzen dela dirudi, modu batera edo bestera. Ez dakit Mensajeroren euskarazko bilduman jasotako ipuinak bat etorriko diren marko horrekin, baina, Rikardo, litekeena da norbaitek irakurriak izatea horretaz jardun aurretik. Litekeena, besterik gabe.

Dena den, aitor dut neuk ez ditudala horietako bat ere ez irakurri, eta Afrikarekin zerikusirik izan dezaketenak, oso gutxi. Bai, neurekin behintzat arrazoi osoz haserretuko zinateke mota horretako aipurik egingo banu.

Eta Anjelengana. Eskertzen dizut argibidea. Eta bai, Euskal Karma zelakoan nago, delako liburua.

Eta besarkada bat bioi. Ondo segi.

Pruden Gartzia
Pruden Gartzia dio:
2007/04/09 19:01

Egia esan, ez dakit harrapatu dudan "mezua", zeren batzuetan eruditismoak horixe ekartzen du, meandroetan barna galtzea... nire arazoa izango da ziur aski.

Baina ausartuko naiz galdetzera, zuzen eta zakar, agian goian erantzunda (eta ederki arrazoituta, eta mila eta bat argudio eruditoz apaindua) zergatik aipu batzuk diren beste batzuk baino egokiagoak. Adibidez, zergatik den egokiagoa Homero aipatzea, Afrikako "tribuetako kontalariak" baino. Badaukazue horretarako sailkapen unibertsalik? Nazionalik? Erregionalik? Lokalik? Edo guztiz pertsonala da, besterik gabe?

(jakina, "kanon"-aren kontu gogaikarri horrekin egin dugu topo, berriz ere... eta gutxiegi aipatzen delakoan nago Jon Alonsoren "rapsodia" erdigaldu bat, formalki katastrofikoa, mamiari begiratuta miresgarria, nire uste apalean... ez nuen gogoan gorde izenburua, baina Mitxelenaz eta euskal kanonaz dihardu...)

Aitor dut, dena den, galduta nagoela. Ni nahikoa Homerozalea izan naiz, eta naiz, baina aitor dut, baita ere, nahikoa lotsa eman izan didala Homero aipatzea ("Troy" pelikula estreinatu aurretik bederen) pedante eta pretenziosotzat hartuko nindutela-eta, beldurrez; horregatik, ziur aski, neuk ere, aitor dut (hirugarrenik) errazkiago aipatuko nituzkeela edonongo "tribuak" (oso zehazgabe beti) Homeroren pasarte bat baino. Eta harritu egingo nintzateke inork hain estu hartuko banindu hori dela-eta (ez da horrenbesterako!).

Rikardo Arregi
Rikardo Arregi dio:
2007/04/12 14:56

Antonio García Ysábal da Afrikako poesiaz gehien idatzi duena gaztelaniaz. Tamalez liburu bat daukat eskura bakarrik: "Cancionero General Africano", Centro de la Cultura Popular Canaria erakundeak argitaratuta. Beste antologia bat badago, La Palma argitaletxean, "Animales y dioses en la memoria de África". Cancionero hori Afrikako poesia antologia da, berez oso interesgarria (bide batez, nahi duenak hor aurkituko du nik eginiko plagio bat Togoko Ewe tribuko haurrek kantatzen omen duten poema batekin). Liburu horretan oso interesgarriak dira hitzaurrea eta bibliografia (liburu ingelesak, frantsesak, espainolak eta alemaniarrak Afrikako literaturari buruzkoak, ahozko literatatura batez ere). Asko maite dut liburu hori, hor ez dira tribu zehazgabeak agertzen, jakina, oso zehatza da dena, ezta mitifikazioarik ere. Horren aurka nengoen ni, esaten da "Afrikako kontalariak" baina inork gutxik irakurri edo entzun ditu haien poemak eta istorioak.

Rikardo Arregi
Rikardo Arregi dio:
2007/04/13 13:50

Eskerrik asko, Pruden

Iruzkina gehitu

Erantzuna formulario hau betez utzi dezakezu. Formatua testu arruntarena da. Web eta e-posta helbideak automatikoki klikagarri agertuko dira.

Galdera: Zenbat dira hogei ken bi? (idatzi zenbakiz)
Erantzuna:
Aurkezpena

Volgako Batelariak / Бурлаки на Волге

Literatur inoizkari kosakoa / Казацкий литературный журнал

Moñoñotasuna, zurikeria, bertso-kitsch-laritza, biktimismo orokortua, produktu literario paketatua, euskararen kalonjeen (uler bedi: irakurle militanteen) nagusitasuna, plastidekor-idazleak, malditismo faltsuaz mozorrotutakoak, laurogeiko hamarkadaren (eta aurreko ia guztien) nostalgia... horiek guztiak gaitzesten eta gaitzetsiko ditu inoizkari honek, eta  beldurrik gabe salatuko. Akaso ez dira salagarri eta denbora galduko dugu, baina esan bezala, gogoak ematen dizkigu hala egiteko, dibertitu nahi dugu, eta dibertituko gara. Nahiz eta, funtsean,
eta inork sinesten ez gaituen arren, oso jende serioa garen.

Uxue Apaolaza, Rikardo Arregi Diaz de Heredia, Ibon Egaña, Angel Erro, Juanjo Olasagarre eta Iban Zalduak osatzen dugu kontubernio hau. Erantzunak ongi etorriak izango dira (edo ez), baina beti benetako izen-abizenez sinatuta datozen heinean, eta kolaborazioak ere onartuko ditugu.

Azken erantzunak
Beti geratuko zaigu Symborska, bai (eta ezagutzen ... Juan Garzia Garmendia, 2019/03/22 08:45
Ziurrenik ez naiz ni egokiena poesia liburu batez ... Iban Zaldua, 2013/02/19 18:09
Iruditzen zait, erabat, gehiegi puztu den liburu ... Josu Lasa, 2013/02/16 01:18
12. oharraren parentesia itxita egonda ... Angel Garcia Etxandi, 2013/02/08 21:17
Hori, hori! Txus Imirizaldu, 2013/01/10 14:45
Ez naiz filologoa ezta kritikoa ere, ... Koruko Heras, 2013/01/09 11:19
Aurreko erantzunaren argigarri eta emendagarri ... Iñigo Roque, 2013/01/08 10:46
Fikzio bat da liburua, Iban, baina ez nuke ... Iñigo Roque, 2013/01/07 12:53
Zuen arteko iritzi trukaketa hilaren 12an amaitu ... Angel Garcia Etxandi, 2012/07/30 02:05
Beñat eta Iban. Eztabaidarako gai interesgarriak ... Ibai Atutxa, 2012/07/12 19:44