Edukira salto egin | Salto egin nabigazioara

Tresna pertsonalak

Eibarko peoria, San Blasa baino hobia
Hemen zaude: Hasiera / Blogak / Amatiño / Puigdemont: “fal·lible però insubornable”

Puigdemont: “fal·lible però insubornable”

Amatiño 2016/01/14 00:05
“La historia de Catalunya es esto: cada vez que el destino nos coloca en una de esas encrucijadas decisivas, en que los pueblos han de escoger entre varios caminos, el de su salvación y su encumbramiento, nosotros, los catalanes, nos metemos fatalmente, estúpidamente, en el que conduce al despeñadero” (Agustí Calvet “Gaziel”, 1934).
Puigdemont:  “fal·lible però insubornable”

Carles Puigdemont

Agustí Calvet “Gaziel” (1887-1964), Kataluniako kazetaririk sinesgarrienetakoa izan zen: “republicano íntegro y de talante moderado, laico y demócrata, amante de su tierra y su lengua, más federalista que nacionalista” <...> “és considerat el primer periodista modern de l'Estat espanyol”.

La Vanguardia egunkariaren zuzendaria izan zen (1920-1936) eta, nonbait, lan aparta egin zuen, hiru aldiz baino gehiago biderkatu baitzuen irakurlegoa: “liberal i independent de tot partit polític, considerat l'escriptor de dreta més lúcid de Catalunya, va combatre des d'aquell mitjà, l'extremisme d'esquerra i de dreta. Sota la seva direcció, el diari va passar d'un tiratge mitjà de seixanta mil exemplars a més de dos-cents mil”.

Calvetek ondotxo zekien bere arrakastaren berri eta, 1934an idatzitako artikulu batean, arrazoia zertan zetzan idatzi zuen: “Mis lectores me aman, por esta sencilla razón: porque saben que Gaziel es falible pero insobornable”. Eta, hain zuzen ere, hauxe da Carles Puigdemont presidente berriak, aginte-makila jasotzerakoan, Kataluniako hiritarrei agindu dien portaera: “fal·lible però insubornable”. Alegia, behar bada hutseginkorra izango dela, ez duela beti asmatuko baina, beti ere, erostezina.

Kontua da, ordea, Márius Carol La Vanguardia-ren egungo zuzendakariak, erantzun egin diola eta, gogorarazi, Gazielek beste hainbat gauza ere idatzi zuela; besteak beste: “La historia de Catalunya es esto: cada vez que el destino nos coloca en una de esas encrucijadas decisivas, en que los pueblos han de escoger entre varios caminos, el de su salvación y su encumbramiento, nosotros, los catalanes, nos metemos fatalmente, estúpidamente, en el que conduce al despeñadero”. Hau da, ironia nabarmenez, onerako baino ezin dela izan Puigdemont kazetariak Gaziel maisuaren irakurle izana aitortzea.

Aukera-maukeran datorkit niri pasadizo hau gogoratzeko, behin Pedro Migel Etxenike fisikariari entzun niona: “Eusko Alderdi Jeltzalea da alderdia, sarritan nahas-mahasean, narrasean eta noraezean ematen duena, baina erabaki historikorik garrantzitsuenetan, beti asmatzen duena. Horretan datza bere arrakasta”. Segurutik ez da zientzia, baina bai zientzialariak esana.

jaime
jaime dio:
2016/01/14 17:02
La lectura deja un poso inquietante, pues Gaziel veía a los catalanes incapaces de gestionar con éxito sus pleitos políticos, lo que convertía a Cataluña una “Polonia del sur”. Resumió su tesis en esta sentencia lapidaria: “cada vez que el destino nos coloca en una de esas encrucijadas decisivas, en que los pueblos han de escoger, entre varios caminos, el de su salvación y su encumbramiento, nosotros, los catalanes, nos metemos fatalmente, estúpidamente, en el que conduce al despeñadero”.
Luis Alberto, “…salvación y encubrimiento…” delako honek hanka-sartze izan behar eta hitz egokia da: ENCUMBRAMIENTO. Zeren eta ez baitu inolako sentsurik, testuinguru honetan, “salbazio eta estalketa”, areago, kontrajarri samarrak direla esango nuke.
Izan untsa.
Amatiño
Amatiño dio:
2016/01/14 17:15
Arrazoi duzu. Konponduta. Eskerrik asko.
Iruzkina gehitu

Erantzuna formulario hau betez utzi dezakezu. Formatua testu arruntarena da. Web eta e-posta helbideak automatikoki klikagarri agertuko dira.

Galdera: Zenbat dira hogei ken bi? (idatzi zenbakiz)
Erantzuna:
Aurkezpena

Amatiño

Luis Aranberri Mendizabal