Hemen zaude: Hasiera Blogak Harrikadak koldo_almandoz

Harrikadak

koldo_almandoz

Musikaren etorkizuna

Nik ez dakit zein izango den musikaren etorkizuna. Alde horretatik, beraz, ez duzue ezer berririk aurkituko.

Hona ekarri nahi ditut No Format zigiluko buru den Laurent Bizot-en hitzak. Diskoetxe frantziarrak katalogo laburra baina fina du (15 erreferentzia horietan, besteak beste, Mélissa Laveaux eta Gonzales). Hilabete honetako Rock de Lux aldizkariaren zenbakian elkarrizketatu dute. Hara zer dioen zigiluaren estrategiari buruz:

"Gogor aritzea lanean, ahal diren disko hoberenak egitea, modaz eta denboraz kanpo, eta konfiantza izatea. Egunen batean modelo berri bat sortuko da eta joera aldatuko da. Ez gara irtenbide mirarizkoaren jabe, baina bai dugula fede asko urte amaieran botako dugun ideian. Abonu-formula bat da, jendeak aldez aurretik erosiko ditu hurrengo gure produkzio guztiak eta horrela zigiluko proiektuak finantzatzen lagunduko digu".

"Inoiz ez genuen orain bezainbeste CD eta binilo saldu korreoz. Horrek ez du baztertzen nik pentsatzea gazteak debaldeko gauzetara ohitu direla eta ez da erraza haiei esplikatzea musika ekoizteak kostu bat duela".

"(Spotify) mundiala da entzulearentzat, baina guretzat interesa urria du diru-sarreren aldetik. Ez dakit plataforma hauek ahalbidetuko duten egunen batean produkzio berriak finantzatzea; publikoa masiboki bildu beharko litzateke itzulkin ekonomikoak garrantzitsuak izan daitezen. Oraintxe bertan promozioa da, beste ezer baino gehiago".

"Musika behin baino gehiagotan aldatu da euskarriz eta paradigmaz. Doakoak den-dena zanpatzea da ekidin behar duguna soilik eta sormenezko ekonomia ez pobretzea. Garai zailak pasatzeko prest egon beharra dago. Gure osasuna banaketa-kate handiekiko dugun independentziaren araberakoa da. (...) Auzoko jatetxe txiki on baten moduan, zeinak ´fast food´ kateen aldamenean beti izango baituen bere tokia".

Ikusiko dugu, baina aurre-ordainketaren formula iritsi dela ikusi dut eta ez zait ideia txarra iruditzen. Honela, Bidehuts diskoetxeak formula hori erabiltzen ari da Mikel Laboaren omenezko Txinaurriak diskoa aurrera ateratzeko.

Eta doakotasunari buruz aste honetan Koldo Almandozek bota du harribitxiren bat.

Ikusten duzuenez, ezer berririk ez, baina norabaitera jo beharko da.

Kimuak 09 aurkeztu dute

Indartsu dago film laburrak egiten dituzten errealizadoreen euskal harrobia.

Egun batzuk pasa badira ere zerbait esan beharra dago pasa den ostegunean, urtarrilak 22, Donostiako Victoria Eugenian egindako jendaurreko Kimuak 09 uztaren aurkezpenaz. Donostiako Zinemaldian egin zuten pasea irailean, baina bertan egiten dutena profesionalei eta kreditatuei begira egiten ei da, nahiz eta errealizadoreek beti izan gonbidapenak familia eta lagunentzat.

Gustura atera nintzen emanalditik. Katalogo polita iruditu baitzitzaidan eta, gainera, publikoaren erantzuna ere ona izan baitzen (450 ikusletik gora).

Ahate pasa, Koldo Almandozena, majarada iruditu zitzaidan. Zinemaren historian zehar makina bat filmetan ahateak nola erabiltzen dituzten baliabide gisa eta horren inguruan zintan ageri den teoriko sasi-jakintsu batek eraikitako tesia.

Telmo Esnalen Amona putz dibertigarriena da: famili bateko hiru seme-alabak jasanezin jartzen direnean amona puztea da erremedio bakarra, amona bera jasanezin bihurtzen den arte, noski.

Anartz Zuazuaren Él nunca lo haría lanak ere gai bera jorratzen du: kasu honetan, zaharrak txakur gisa agertzen dira pantailan. Baten batek esan zidan egin zuena baino gogorrago jokatu behar zuela zuzendariak. Baliteke, baina pelikularen planteamendua bada gogorra.

Aspaldian entzun genion Iban del Campori New York-eko burlesque underground-ean grabaturiko irudiekin zerbait egin beharra zeukala. Dirty Martini da emaitza, kabaret mundu horretako izar moduko baten bizitza. Katalogoko obrarik luzeena, baina Un tal Eusebi lanean utzitako zipriztinak aurki daitezke bertan.

La presa indartsua da irudi eta off-eko ahotsagatik, baina soberan ditu gauza batzuk.

Desberdinena, kolore aldetik behintzat, Mexiko inguruan dabilen Oriana Alcaine donostiarraren lana, 5 recuerdos. Nacho Vigalondoren Marisa eta David González-en Los que lloran solos filmak ahaztu egin ditut. Zergatik ote?

Hasieran esan bezala, katalogo sendoa iruditu zait 2009koa. Logikoa, kontutan hartuz eskarmentu asko duen jendea dagoela tartean.

Ya rula Kimuak 09, este apunte en castellano.

Mikel Iturria aka Iturri, irundar bat eibarnauta elastikoarekin agit&prop egiten.

Pedradas, en castellano

Kontrakoa esaten ez den bitartean, blog honen edukia ondorengo Creative Commons lizentzia honen pean dago:

Azken erantzunak
Parrandan iturri, 2012/02/05
Montoiarekin dantzan 27zapata, 2012/02/03
Really? iturri, 2012/01/16
Greatest hits Ander, 2012/01/16
Ederra! leire, 2011/12/31