Kasualitatea ote? Hauteskunde kanpaina honetan entzun eta irakurritako hainbat gauzak kezka handia sortu didate. Banekien Espainian pentsamendu Karpetobetonikoa (kontsultatu 2. adiera) existitzen zela, baina ez nuen uste hain agerian lagako zutenik, batez ere, politikoki oso zuzena ez delako, eta horrelako sasoietan "ondo geratzea" eta gauza ederrak agintzea araua izaten baita.

Harritu ez nauena da beti alderdi berak egin dituela. Izan ere, oraingoan PPk hanka sarritxo sartu du, batzuetan gustu txarrera eta irainera ailegatu arte. Aurrerakoiak ez zirela banekien, baina horrelako adierazpena eta jarrerak izatea hauteskunde aurretik, ez nuen imajinatzen. Oso seguru daude irabaziko dutela, antza.

Argazki batek eman zidan (zigun/zuen) atentzioa. Portada batek, hain zuzen ere:

Ekintzaile eredugarriak Raxoirekin eta bosten artean emakume bakarra, eta gainera gozogintza arlokoa. Argazkiak berak ere pentsaera horren isla da, oso ondo erakusten du zer nahi duen adierazi.

Oraingoan, hauteskunde kanpaina bete-betean, eta Rubalcabarekin izan zuen debatean adierazi zuen Raxoik bere ekipoan kolaboratzaile emakume asko zituela, eta denak "euren etxeetako andreak zirela" (señoras de sus casas). Gizon kolaboratzaileak ez dira, itxura batean, "euren etxekoak". Pentsaeraren isla, atzera ere.

Baina benetan oilo ipurdia sortu zidana Valentzian ama batzuek kantatu zioten kanta izan zen, "Somos madres"(amak gara) izenekoa:

Ufff!!!! Ikaragarria! Nire eskolako mojak modernoagoak ziren. Zelako letra atzerakoia, zelako sinplifikazioa, zelao eredua ama horiek euren umeei ematen dietena! Batez ere, euren alabei! Txantxa ustean, azalkeria eta atzerakoikeria nahastu zituzten! Franco bizirik zegoen sasoira eroan ninduten, mundu zaharrunora.

Egun honetan bertan, Facebooken bideo hau ikusi nuen, eta goiko abestia eta bideo hau sasoi berekoa zirela begitandu zitzaidan:

Emakumeendako garai ilun, triste eta itogarri horiek berriro ere bueltan ote datozkigun pasatu zitzaidan burutik, aurrera pixka bat eginda geundenean.

Gehiago ezin zela bota pentsatzen nuenean, Cullerako alkateak (PPkoak) jarri zuen erramua, esan zuenean azaroaren 20an garaipena xanpainez eta emakumeekin ospatuko zutela!

Zalantza gutxi dut PPk irabaziko duela. Duda bakarra dut gehiengo absolutuarekin. Nahiko nuke ezetz, gauza askorengatik. Bata gizarte eredua da, emakumeoi ikaragarri eragiten diguna. Aurreko adibide jarraitzen badie, beltza datorkigu (bestela ere…). Beldurra eragiten dit, handia, gainera.

Beste motibo bat gehiago Espainiatik ospa egiteko! Goazen! Lehenbailehen! Ospa! Hanka! Alde!

Bakoitzak bere perbertsioak dauzka eta nireetako bat lantzean behin pastoral bat ikustea da! Bai, disfrutatu egiten dut. Arraroa naiz, bitxia, badakit, baina zer egingo diogu, bada? Bakoitza bere zoroak bizi du!

Egia esanez gero, ulertzen dut jendeari aspergarria suertatzea. Baina jakin behar da zelan joan eta norekin. noski, beti nire moduko lagunekin joaten naiz, disfrutatzen dutenekin, bestela besteen kexak entzuteko, ez. Beti erosten dut libretoa, eta beti jarraitzen dut, ostantzean, ezin liteke jakin zein den zein, eta zertan diharduten. Eta eroaten ditudan azkeneko gauzak: umorea eta barre egiteko gogoa. Osagai horiekin, seguru ondo pasatzen dudala.

Ekainean-edo jakin nuenean Bergarara ekarriko zutela, ez nuen zalantza egin: egun horretan bertan izango nintzen: "Monzon" izan ala "Napoleon" izan. Behin etxera ekarriko digute, eta joan ez?

Hala, osagai guztiak egoki nahastuta, Seminarioko patioko karpan eman genuen arratsalde osoa antzerkia ikusten. Pastoral berezia izan zen; izan ere, bost bat kantu Monzonenak ziren, jakina, eta ikusle guztiok genekizkien. Beraz, taulagainekoek ez ezik, karpapeko guztiok kantatu genituen. Eta denok dakigu zein edarra den hainbeste pertsonak batera kantatzea zein ederra den!

Beste alde batetik, atipikoa ere izan zen hainbat dantza berri edota berriztu sartu zituztelako. Hori ez zitzaidan hain beste gustatu, uf, koreografia berriek ia beti auzo-lotsa puntu bat ematen didate, eta lan honetan ere horrela izan da: "Gerla" izenekoa ez zitzaidan gustatu, Monzonen heriotzakoa, tira, dantzariak hobeto egongo ziren satan jantzita. Orain, satanak aipatu ditudala, ez zen satanen elkarrizketarik egon! Bitxia!

Esan behar dut, emakumeen presentzia pertsonaien artean ia hutsa dela. Oso maskulinoa da, eta hori igartzen dela Jean Bordaxar idazlea ahalegindu zela emakumeak ere sartzen. Baina, zoritxarrez, behartu samar geratzen dela. Bueltaka jardun genuen ea zein emakume ikusten genuen pastoralerako sujeta izateko, eta zoritxarrez, ez zitzaigun burura etorri. Lastima!

Libretoari begiratzen jarraitzen badugu, batzuek abertzalekeria deituko liokete atzokoari. Baina jakina da pastoralak beti direla manikeoak: onak oso onak dira, eta gaiztoak, turkak, oso gaiztoak. Kontuan izanda turken artean Franco, Mola eta falangistak zeudela, gaiztoak benetan zuren oso gaiztoak! Gainera, prespektiba historikoa oso laburra da, duela gutxi hil zen Monzon, ez duela 200 urte. Eta pertsonaia horrek hori eskatzen zuen. Jose Antonio Agirre pastorala ez nuen ikusi, baina izango zuen "abertzalekeria", ezta? Santu bati eskaini izan baliote, erlijioaz eta jainkoaz jardungo zuen, ezta? Larraineko herriak jakingo du zergatik aukeratu zuen pastoral hori...

Horrek harritzen nau: Horrelako herri baten, hegoaldekoon istorioetatik hain urrun egonda, hain pertsonaia markatuak aukeratzea. Ez dut inoiz ulertu. Baliteke, harridura hau izatea ezagutza eza, baina beti laga nau "deskolakatuta". Gustatuko litzaidake gehiago jakitea, eta euren pentsaera hobeto ezagutzea!

Galdera gehiago ere sortu zitzaizkigun: berrehun biztanleko herri batendako zer ote da pastorala muntatzea? Herria derrigor indartu behar du, itzelezko indarra eta trinkotzea. Gauza ederra izan behar da! Gogorra eta ederra!

Amaitzeko gaiztakeria bi: Bergaran taula gainean agertu ziren ardiak eta astoa bergarakoak edo ingurukoak izango ziren, ezta? Zeren, bestela, zelako bidaia, ardi koitaduak!

Bestea: nor geratu zen Larrainen herria zaintzen? Santa-Grazikoak? Nork ematen die jaten oilo, ardi, behi eta zaldiei? 

Dena dela, ederra da egin duten lana: eskerrik anitx!

 Gaur nire begietara bideo hau iritsi zait. TEDxValencia-n grabatutako Maite Sarrióren hitzaldia: Empoderamiento y Amor para la Felicidad (Burujabetzea eta maitasuna zoriontasunaren bidean).

Bati baino gehiago arraroa edo txotxoloa begitanduko zaio honen gaineko ezer ikustea. Beste batzuek pentsatuko dute "new age"-ko beste txorakeria bat dela. Eta besteek usteko dute buruloka hutsa naizela holakoetan denbora emateko. Niri bost. Pentsatzen dut horrelakoak entzuteak noizean behin sekulako mesedea egiten digula, eta batzuek lehenengoz entzungo dutela halako jardunik. Ondo etorria izan dadila, bada.

Gizon eta emakumeok dugulako geure buruaren jabe izateko eskubidea. Horretarako beldurra uxatu, eta artalde izateari lagatzeko. Gu geu izateko, mundua hobea izan dadin, zoriontasunerako bidean.

Hala, ba, on egin dagizuela!

Ostiralean Londresko ezkontza ikusi nuen, ezteiak asko gustatzen zaizkidalako, eta batez ere emaztegai-soinekoak. Badakit gai friboloa dela,eta askok gaizki begiratuko didatela (batez ere egunotan bizi duguna bizi izanda). Jakin ere badakit Ingalaterrakoa erret-ezkontza izan zela, errepublikanoa izanda arbuiatu beharko nukeena.

Hala ere, asko disfrutatu nuen: zelako antzezlana eta eszenaratzea, nolako antzokia! Baliteke umetatik eskaini dizkiguten ereduak buruan sartu zaizkidala eta hauxe dela gelditu zaidan arrastoetako bat. Ez dakit gustu hauek nondik nora sortu zaizkidan, baina halakoekin ondo pasatzen dut.

Pamela, ginbail eta burukoengatik izatea. Eta emaztegaiaren soinekoaren oihal, bordatu eta parpailengatik, baita paramenta eta soineko luze eta baporosoengatik ere. Ez dakit, baina estetikoki ederrak begitantzen zaizkit.

Tira, Zer erantzi izanagatik ere, nire asmoa ez da Kate Middelton-en soinekoaz, edo gonbidatutako emakumeen arropaz berba egitea. Nire ustez, gehiegi egiten da berba horren gainean, kritikatzeko eta gaizki esaka jarduteko. Ez, gizonezko janzkeraz mintzatu nahi dut: uniformeak eta jaketak, lan txikia niretako!

Jatorrizkoa: Creative Commons Aitortu Partekatu © cc-by-sa: It's a foot

Horrelako ezteguetan uniformeak janzteko mania ez dakit nondik datorkien. Badakit emakume askori ikaragarri gustatzen zaizkiela uniformez jantzitako gizonezkoak. Edo behintzat, hori diote telebistan eta filmetan. Inguruan inori ez diot horrelakorik entzun. Niri neuri suhiltzaileak ere ez zaizkit horrela gustatzen! Baliteke euskal herritarra izateak ez lagatzea uniformedunez gozatzen :-)

Senargaiak eta bere albolagunak (aitabitxiak) uniformea zeramaten. Williamek, ezkontideak, uniforme gorri-gorria, zerrenda urdin bat bularrean gurutzatuta ezkerreko sorbaldatik, eskumako mokorreraino, zatar-zatarra Beukelaerreko printzea zirudien! (Eskerrik asko @boligorria artikuluaren ideia eta irudiagatik!) Gainera, uniformea handi zeukan, oso handi. Nola liteke neurrira ez egitea? Imajinatzen duzue emakume batek soinekoa hain nasai eramango balu zelakoak entzun beharko lituzkeen? Horretaz gain, bularraldean zeraman txatar guztia? Ikaragarria! Itsusi mortala!

Jatorrizkoa: Creative Commons Aitortu Partekatu © cc-by-sa: It's a foot

Eta txatarraz hitz egiten badugu Harry anaiaz [eta bere best man-a (albolaguna, aitabitxia)] ezin aipatu barik laga! Txatarraz gain, borla eta eta soka doratuak metroka zeramatzan uniforme beltzaren jakaren bueltan. Bazirudien balkoira irten aurretik errezeletan kateatu zela, eta lepo inguruan geratu zitzaizkiola sokok! Sokasaltoan gonbidatu guztiak egiteko beste metro zeroazen! Itzela! Eta amaitzeko uniforme bako gizonezkoen janzkera aipatu nahi nuke laburki. Zelako tristea, gatzbako eta aspergarria!! Grisa eta beltza, eta ausart batzuek kolore apaleko gorbataren bat. Badakit protokoloak agintzen duela, eta jaketa dela derrigorrezko. Baina inoiz aldatuko ahal da janzteko modu inuzente hori, ezer esaten ez duena?

Gustura ikusi nuen espektakulua, baina britainiarrendako. Ez nuke nahiko monarkia ordaindu ikuskizun zoragarria eskain ziezadan 20 urtean behin,.....A! Orain konturatu naiz! O! Ez! Bagabiltza horretan! Errepublika subito!

Zenbat mezu jasotzen ote ditugu emakumeok gure pritzesatasunaz? Ume txiki-txikiak garenetik, printzesa eredua jartzen digute begien aurrean. Hori da denok izan nahi omen duguna, desio duguna lehenengo haurtzarotik.

Printzesa: gauza inutilagorik badago? Pertsona mota azalekoagorik? "Lanbide" alferrekoagorik? Loreontzietan loreontziena dena. Erakusleiho, itxura soila, barrutik hutsik dagoena. Horixe da printzesa izatea.

Hasi, Disneyrekin hasten da, eta bonbardaketa etengabea da. Esango didazue obsesionatua nagoela. Baliteke, baina nire ustez, ez da nahikoa aztertu zelako emakume eredu proposatzen duen eta honek nolako eragina duen gure neskatilatxoen artean. Bestela, zer dela eta arrosa kolorez janztea koaderno, gela, arropa, mozorro, motxila, zorro, guardasol eta abarrak? Nondik datorkie neskatotxoei kolore-gama bakarreko zaletasun hori?

Facebook-etik atera dut beheko irudia: Disneyko printzesak eta euren mezuak

Printzesen ipuin tradizionalen berrikusketa ere topatu nuen sarean Microsiervos-i esker Dina Goldsteinen Fallen princesses argazki bilduma: Nola amaitu zuten "....hau bazan edo ez bazan...." (edo agian egokiago gaztelaniazko "Fueron felices y comieron perdices") formularen ostean, ametsak apurtuta, andrazko arrunt eta frakasatu! Oso onak dira argazkiak.

Dena dela, argazkilari hau kenduta, gutxi dira eredu monarkiko suntsitzaile honi aurre egiten diotenak, eta ez dakit zergatik. Zer dela eta sartu behar zaigu hau buruan txikitatik? Zer nahi da lortu horrelako gezurra zabalduta? Are gehiago, hezkuntza sailetik zabaltzen denean, duela gutxi Nafarroako gobernuak iragarki batean azaldu zuen bezala? (Nahiz eta gero ez eman komunikabideetan)

Argi dago, olatu more asko beharko direla printzesen uholde arrosari aurre egiteko! Agian, olatu baino tsunamiaren premia daukagu!

Atzo emakumeon nazioarteko egun izan bazen ere, gaur ez da. Urtean 364 egun ez dira geureak, eta arazoek berdin diraute, baina inork ez ditu kontatzen. BBCren bideoa ikustea besterik ez dago (pena da, baina blogean sartzeko aukera kendu dute).

Euskal sindikatuek ere hainbat gauza aldarrikatu zituzten atzo; izan ere, andrazkook nozitzen ditugu, batez ere, murrizketak. ELA eta LABen ordezkari biri eta beste aditu batzuei ere egin zieten elkarrizketa Hamaika telebistan, oraingoan bai, oraingoan sartzeko baimena badugu:

Torturetan ere, ez da ezer aldatu eta, zoritxarrez, hauek existitzeaz gain, sexistak ere badira. Irakurtzea besterik ez dago Beatriz Etxebarriak salatu duena. Sexua erabiltzen dute izua eta terrorea zabaltzeko atxilotu eta isolatuta dauden emakumeengan.

Nahiz eta erakundeek adin konkretu bateko eta eskotedun karteleratzen gaituzten, erakutsi beharko dugu atzera ere, berdintasuna ez dugula lortu eta eskotearekin edo barik; gazte, heldu edo zahar, langile zein langabetu, era askotakoak garela eta berdinak bagara ere, anitzak garela.

Argi dago, martxoaren 8a ezin bestekoa dela, baina urteko beste364 egunetara zabaldu behar dena, bestela ezingo dugu inoiz benetan martxoaren 8a ospatu.

Misterio gutxi daude emakume baten boltsoaren edukiarena baino. Edo hori diote, behintzat, gizonezko askok. Zenbat tramankulu eta sekretu gorde litzake andrazko batek boltsoan? Emakumeen esentzia ezkutua bertan egon ote litekeen galdetzen diote batzuek euren buruari. Ikusi duzue inoiz ume bat amaren edo izekoren boltsoa arakatzen? Zelako plazera! Zein mundu gordea!

Egia esateko, traste asko eta sekretu gutxi. “Badaezpada”ko gauza asko eta nahitaezko gutxiago. Inoren gauzak ere larregi. Zein emakumek ez du eroan senar edo lagunaren gauzak? “Boltsoa daramazunez, gordeko dizkidazu giltza/betarrekoak/diru-zorroa....?” Eskerrak orain gizonezko askok eurena ere badarabilten, gure sorbaldek eskertuko diote berdintasunari!

Errealitatea da, askorendako ezinbesteko osagarria dela. Batzuk ezingo ginateke boltso barik ibili, hainbeste gauza dauzkagu, batez ere lanera joaten garenean! Hor dator gure dilema: boltso handia ala txikia? Handia nahiago, baina arrisku bizia du, larregi kargatzearena. Badaezpada gauzez bete eta gero itzelezko pisuarekin oker-oker eginda. Orduan, esango didazue txikia aukeratzeko. Bai, baina txikian ez da ezer sartzen. Zelan sartu liburua, guardasol tolesgarria, konpresak, tanpoiak...? Ez dago lekurik!

Argazkiak.org | Boltsoa © cc-by-sa: txargain

Oso boltsozale garenondako badago trantze larri bat: boltso aldaketa. Edo bata bestean hustu, edo problemak dakarzkigu; izan ere, presaz eginez gero, beti dago zerbait ahazteko arriskua. Nork ez du laga gida baimena, eguzki-betaurrekoak edo eskularruak boltso aldaketa bizkorra egin ostean? Arriskutsua, benetan!

Esan beharra dago, Boltsomari andreak oso anitzak garela. Kolore guztietakoak, maila sozial orotakoak, adin espektro osoan agertzen gara. Eta gehiengoa garela esango nuke. Botsomaritar famatuak ere badaude, Ingalaterrako erregina, esate baterako. Bere edozein erretraturi begiratuta, beti boltsoa besotik zintzilik (ez sorbaldatik) ikusiko dugu. Errezepzioetan, galaz jantzita, loreak jasotzen. Beti. Boltsomari galanta eginda dago. Baina ez diozue inoiz galdetu zeuen buruari Elizabethek zer ote daraman bertan? Hori bai misterioa, eta ez nirean topa genezakeena!

 
Wikipedia / Wikimedia Commons: NASA / Paul E. Alers | © cc-by-sa: Ricardo Stuckert/PR (Agência Brasil)

Baina ez dugu oso urrun joan behar emakume Boltsomaritar garrantzitsuak ikusteko. Gurera etorrita, ba omen dago beste andre bat gure taldekoa dena: Ino Galparsoro Arrasateko alkatea, hain zuzen ere. Badirudi beti daramala boltso handi bat gurutzatuta, berdin jaietako zortzikoa dantzatzeko, ongi etorri ekitaldian, inaugurazioetan edo dena delakoan, beti. Antza denez, Arrasaten batzuk “no sin mi bolso” (boltso barik inora ere ez!) deitzen diotela. Badakizue, zein gaiztoak izan gintezkeen! Kasu honetan, Galparsoro alkateak barruan daroanak ez dit kuriositatea pizten; izan ere, nirean dauden antzeko gauzak izango dira berean.

Baina, nondik datorkio gurutzatuta eramatearen joera hori? Badakigu Boltsomaritarrok oso era erosoa dela, batez ere pisutsua denean gure zorroa. Egia esan ez da oso dotore geratzen, baina praktikoa bada; batez ere, atzera-aurrera gabiltzanean.

Kaosenlared.net-etik

Hala ere, Arrasaten “no sin mi bolso” (boltso barik inora ere ez!) deitzea ez ote da beste ideia baten adierazgarri? Beharbada, izan liteke oraindik ez garela ohitu emakume normal bat lehenengo lerroan ikusten, eta hainbat gauza arrunt ez ditugula barneratu. Printzipioz agintedun emakumeak era konkretu batean jantzi behar omen direlako, eta osagarriak ere era batekoak izan behar direlako. Baina alkateak nola eramango du nik darabildan boltsoa eta nire modu berean, gainera?

Ez, mesedez, ez.

Ino Galparsoro elkarrizketatzen © cc-by-nc-sa: Goiena.net

Dena dela, baliteke hori izatea Boltsomari emakumeon enkantua, garenak izanda, gure boltsoa ez dugula inoiz bazterrean lagatzen!

Gaur emakumeekiko tratu txarren eguna denez aprobetxatu nahi dut Emakundek azken bi kanpainetan euskarari eman dion tratu txarra. Euskara bigarren mailakotzat tratatu, emakumean mendeetan tratatuak izan diren bezala.

Lehenengo kanpainako goiburua: "Tratu txarretatik...irten daitekeelako EXIT" eta larrialdietako irteeraren ikurra. Argazkietan "menperatu OHIA", "Umiliatu OHIA", "Erasotu OHIA" agertzen da. Euskaraz ez dauka zentzu handirik negritak. Gaztelaniaz, ordea, bai: "EX humillada".... Atzera ere, kanpaina bat gaztelaniaz eta ingelesez funtzionatzen duena, baina euskaraz ez. Euskara beti EXIT gelditzen da halakoetan, OUT

Hau lehenengoan. Eta bigarrena egunotan agertu zaiguna: Adieraz zaitez beldur barik ¡éxpresate!

Adieraz zaitez???? Zer da hori???? Adieraz ezazu izango da, horratik! Milaka kartel udalek, Berdinsareak, Emakundek, Eudelek, Eusko Jaurlaritza.... NBEren logoa baino ez zaio falta, baina euskaraz oso txarto. Gainera erraz zeukaten, adierazi huts-hutsean nahikoa zen! Buelta barik.

Gaur arratsaldean euskara zokoratzen duen hirugarren bat aurkitu dut, behekoa. Argazki txarra da kristal bateko pegatina delako (eta trena etorri bitartean ateratakoa delako). Zer, oraingoan? Puntu morearen barruan goiburu biak euskaraz eta gaztelaniaz, baina gaztelaniazkoa zurian eta euskarazkoa lilan. Horretara, euskarazkoa oso gutxi ikusten da, badirudi ez dagoela, Euskotrenen gertatzen den moduan. Izan ere, tipografiak eta letra motak garrantzia handia daukate berdintasunaren kontzeptuan. Eta zelako kasualitatea, euskarazkoa da beti leunagoa, letra argiagoarekin edo beltzean ez dagoena...

Hau da nahi dugun berdintasuna, emakumeon alde, baina euskara zokoratuz? Nik ez. Emakumea eta euskaldun naiz era berean, eta bata zein bestea izanda, biak berdin eta batera defendatu behar ditut.

Atzoko eguna dala-ta, hainbat webetan republikia erabili zeben. Irakorri nittuan batzuk eta e-mujeres Facebookeko taldian oin urte biko bidio bat topau neban, oso interesgarrixa: Emakumiak eta republikia. Izan be, sasoi horretan emakumiak lehen ez zekezen eskubide batzuk lortu zittuezen.

bidiuak be erakusten dau Francon diktaduriak lortutako ixa eskubide guztiak kendu zittuazela, nabarmen atzera egin zeban emakumien bardintasun bidiak, zoritxarrez.

Boto eskubidia da aittatezn da hórretako bat. Republikiak 1933 emon zetsen eskubidia andrazkueri (Frantziako republikiak 1944). Espaiñako estatuan botua emon zeben lehengo andrak euskal herritarrak izan ziran, autonomia estatutuan erreferendimian, 1933ko nobienbrian 5ian. Beste guztiak, ostera urte bereko eta hil bereko 19xan, hauteskundietan.

Badago erretratu bat nik asko maitte dodana, Eibarko andrazko basarrittar batzuk jantzi tradizionalakin botua emoten. Edade difererentiak dake, gaiñera. Beti gustau jata asko, baiña gure loibian famelixakuak dirala jakin dodania gehixago; izan be koiñatian aurrekuak dira!!

Ez da zoragarrixa?

Artikulua idatzi eta hurrengo egunean okindegira joan, eta ez nuen aurkitutu, bada, "prinzesas" izeneko litxarreria poltsa arrosa bat

Argazkiak.org | aurretik © cc-by-sa: txargain

Printzesa, printzearekin!

Argazkiak.org | printzesendako patatak © cc-by-sa: txargain

Bitxiak oparitzen ditu, eta Unicef ere aipatu!

Argazkiak.org | arrosak © cc-by-sa: txargain

Enpresa berekoak dira produktu biak. Mutikoendako ez dut ezer topatu bere web-ean. Zergatik ote espezifikotasun hau? Inork azal lizadake? Nik ez dut aditzen!