Ba ez, oraingoan ez. Lehenengo aldiz institutuan negoela izan zen 1998an. Orduan Lizarrako euforian barrena bizi izan ziren/ginen euskal abertzaleak. Hainbat gora-beheraren ostean 1999an bertan behera utzi zuen ETAk "baldintzagabeko suetena".

Haren ostean sei urtean zehar, berriz ere bereak egiten aritu zen ETA. Hura hil, bestea txantajeatu, bonbak jarriz eraikinak deuseztu...

2006an berriz beste giro bat etorri zen. Orduan ere "sueten iraunkorra" aldarrikatu zuen ETAk. Badirudi Norvegian lehenengo eta Loiolan ondoren bilerak izan zituztela ETAk eta Espainiako Gobernuak eta PSE, EAJ eta Batasunako ordezkariek. Baina orduan ere, batak besteari errua bota eta ale, dena pikutara. 2007a zen.

Eta orain bi aste berriz. BBCra bideo-komunikatua bidaliz, Youtube bailitzan, berriz ere "eraso ekintzak" eten egin dituela dio. Joan zen astean nazioarteko begiraleekin "hurrengo pausuak aztertzeko prest" agertu zen.

Askok azkenengo esaldi hori erabili dute oraingoan benetan dabiltzala esateko. Aurrekoetan ere ez al zituzten bada horrelakoak esan? Hitzez hitz ez baina "beste aldi batera" pasatzeko garaia zela komunikatu baten baino gehiagotan idatzi zuten. Ez dut oraingoan besteetan baino aukera gehiago dagoela sinesteko modurik. Ezta oraingoan ETA benetan ari dela jakiteko modurik ere. Gogoa bai, baina zergatik sinistu behar dut oraingoan?

Ez dakit zein izango den aberia honen konponbidea. Hasteko ETAk bere jarduera eta ekintxak alde batera utzi behar dituela garbi dut. Hor duzu bada lehenengo pausua esango du norbaitek. Ba ez. Aurrekoetan ere hori eskatu zaio ETAri, egin du, eta gero nahi duena egin du. Bale errua besteek izango dute (irakurri duzue inoiz ETAren komunikatu bat? errua beti besteek dute), bai mundu guztiak beste guztiari botatzen dio guztiaren errua. Oraingo honetan ere berehala hasiko dira errua elkarri botatzen. Gertatuko baita zerbait.

Guzti honek, 1999tik 2010erako eboluzio guzti honek, goi-politikarenganako nuen interesa gutxiagotu besterik ez du egin. Ez dakit, badirudi kontu guzti honek ditugun beste arazo asko alde batera uzten dituela. Ez dagoela beste ezertaz hitz egiterik. Askotan pentsatu izan dut zer gertatuko litzatekeen ETA behin betirako desagertuko balitz. Zertaz hitz egingo lukete gure politikariek? Gero eta interes gutxiago dut kontu guzti honetan. Aurreko baten komentatu nuen bezala nazka sentsazio bat besterik ez dut sentitzen. Interesekoagoa egin zait azkenaldian hurbileko politika, herrikoa bertakoa (hau ere nazkagarria da, baina nire eguneroko bizitzan eragin zuzena du, ETAk baino handiagoa bai behintzat).

Nire abertzale sentimentuan ere eragina izan du guzti honek. Luistxok orain gutxi bere independentismoa nolakoa den erakutsi digu Aukeraren leihoa deitutako artikuluan. Muturreraino eramandako independentismoa. niri azken 10 urtetako ibilbide honek nire nahiak desagertarazi dizkit. Euskal Herri/Euskadi/Herri/Etxe Independente bat? Autonomia bat? Espainia zentralistago bat? Ez dakit. Burua asko nahastu zait 10 urte hauetan. Zer nahi dut? Ez dakit. Agian ETA desagertzen bada, orduan benetan norbaiten benetako proposamenak irakurri eta ulertu ahal izango ditut. Orain berriz, Luistxorena bakarrik ulertzen dut. Besteen proposamenak ba... "prozesuak", "demokratikoak", "mahaiak" eta horrelako hitzez josita besterik ez daude. "Eragile politiko, sindikal eta sozialak" ere askotan erabiltzen dira komunikatu, deklarazio, akordio eta dena delakoetan. Psss, ez dakit deprimituta ez nagoen...

Beraz, egun hauetan kazetariren batek egin duen bezala, Tomasen pasarte famatu hura ekarri nahi dut gogora:

Tomas, Hamabietako bat, Bikia zeritzana, ez zegoen haiekin Jesus etorri zenean. Elkartu zirenean, beste ikasleek esan zioten:
- Jauna ikusi dugu
Tomasek erantzun zien:
- Haren eskuetan iltzeen seinalea ikusten ez badut eta nire atzamarra iltze-zuloetan eta nire eskua haren saihets-zuloan sartzen ez badut, ez dut inola ere sinetsiko.

Joan 20, 24-25

Ez dakit zer izango litzatekeen iltzeen seinalea ikustea edo nire hatzak iltze-zuloetan edo saiets-zuloan sartzea. Baina komunikatu bi baino zerbait gehiago beharko du ETAk niri oraingoa benetakoa dela sinistarazteko.

Benetan, guzti hau aurrekoak bezala ez bukatzea espero dut. Hau da, Zaldieroaren komiki-tira hau egi ez bihurtzea:

Baina esperantzarik ez dut.

A un poco más de 24 horas de que muchos nos vayamos de vacaciones, the organization ha vuelto a hacer de las suyas.

¿No se pueden ir de vacaciones y no volver nunca? No sé, quizá a Plutón o así, y que nos dejen en paz.

Foto Gara. http://www.gara.net

Maiatzaren 6a da gaur, jada 12 bat ordu igaro dira Patxi Lehendakari denetik eta mundua ez da amaitu. Urduri zeundeten guztiok, lasai !!! Ez da ezer gertatzen-eta.

Aldaketa nabarmenen bat igarriko ote dugu bada gure eguneroko bizitzan? Patxik ordainduko ote du zure etxearen hipoteka? Edo ganorazko alokairuko etxe bat zure ordez aurkitu? BBK bankarrotara eramango al du hipoteka dutenen pozerako? Ez. EAJ, EA eta EBk hori egin ez duten bezala.

Orain arte gisa, agian PPren influentzia gehiagorekin, hitzaldi potoloagoekin "libertad" hitza gehiagotan esanez, baina gauzak ez dira egunerokoan aldatuko. ETB1etik ez da euskara desagertuko, ikastola/eskola publikoetan euskaraz ikasten jarraitu ahalko da. Agian ETBko eguraldiaren mapa desagertu egingo da, ez ditugu Osasunaren partiduen laburpenak ikusiko eta Otegi ez dute EiTBn gehiago elkarrizketatuko.

ETA ere ez da aldatuko. Berean jarraituko du.

Baina hau guzti hau esateko ez da Rappel izan behar ala?

Ignacio Uriaren aurkako exekuzioa ETAk AHTren aurka daraman kanpaina armatuan kokaturik dago. Ignacio Uria Mendizabalek, bere bi anaiekin batera, zuzentzen zituen entrepresak AHTren lanetan dihardute. Euskadi Ta Askatasunak aurretik esana du inposatutako proiektu txikitzaile horretan erantzukizunak dituzten arduradunak ETAren helburu direla. 

Exekuzioa? 21. mendean geundela uste nuen !!!

Ekintzaren abagunean, herritarrak nahastu asmoz, ETAk bere proiektu politikoa armez inposatu nahi duela esaten aritu dira beste behin ere politikari profesionalak. Ederki dakite ordea ETAk Euskal Herriaren nazio eskubideen alde egiten duela borroka, hauek onartuak izan daitezen.

 

Irakurri nahi baduzue, Berrian dago gerrako parte osoa.

Sineztezina.

Ayer estuve un poco out. ETA volvía a hacer de las suyas y asesinaba un empresario. Es algo inaceptable. Desde hace un tiempo me propuse escribir en el blog cuando ETA hiciera alguna de las suyas y es lo que he venido haciendo de vez en cuando. Creí que era la hora de levantar la voz y hacer algo.

Ayer escuché por casualidad el comentario de Iñaki Gabilondo al comenzar su informativo en Cuatro. Y me sentí identificado de cierta forma con algunas de sus frases, como estas:

Bastaría que los vascos despertáramos del sueño y recuperáramos nuestra dignidad como pueblo

Nos fuimos enredando en discusiones bizantinas sobre soluciones políticas o soluciones policiales, y sus múltiples combinaciones en uno u otro momento de la historia. Nos trabamos también, de forma pegajosa, en las disputas de ocasión.

Y nos envenenamos. Euskadi es un pueblo que está envenenado. Desde hace unos años, lo sabemos con claridad, y nos asusta. Y queremos curarnos, y hemos empezado a curarnos. Pero todavía muchos sueñan con milagros.

¿Qué podemos hacer? ¿Qué tenemos que hacer? ¿Cómo tenemos que actuar? Lo que no podemos hacer es seguir callados y hablar sólo cada vez que ETA asesina, pone bombas o amenaza. ¿Pero qué?

Hoy, he vuelto a poner Cuatro a las 20:55 para escuchar el comentario de Iñaki Gabilondo. Hoy ha comenzado con el editorial de Gara (que casualmente he leído esta mañana). Hoy me quedo con la última frase:

Euskadi no tendrá verdadero futuro si es la policía quien acaba con ETA. Sólo lo tendrá si es la propia sociedad quien la derrota

Yo quiero tener un verdadero futuro. Y por ello quiero derrotar a ETA. Con mi voz, mis palabras, mis manos.

Honez gero ez da nobedadea ETAren azkenengo ekintxa, baina idazteko beharra sentitu dut. Azkenaldian askotan idatzi dut ETAri eta bere atentatuei buruz. Nire barnean zerbait sentitzen nuen, halako amorru bat, ezinegon bat, har bat banu bezala.

Ez dut inondik inora ulertzen ETAren jarduna. Ez dakit inork ulertzen duen, ezta eurek ere. Baina txarrena da gertatzen direnak gertatu eta egoerak berdin jarraitzen duela. Berdin da T4ko atentatua, Arrasaten zinegotzi ohi bat hiltzea, Ertzaintzaren kuartelari bonba bat jartzea Ondarroan, Caja Vitalen egoitza txikitzea, Goardia Zibil bi hiltzea, enpresari bat hiltzea. Berdin da, anestesiatuta gaudela dirudi. Benetan gogorra da hori esatea baina erreakzionatzen ez dugula dirudi.

Madrilgo egunkariek beldurra dagoela esaten dute. Nik ez dut uste beldurra denik. Nazka zela pentsatzen nuen. Jendea, gizartea, gazteok, guztiok nazkatuta geundela. Baina orain ez daukat argi. Lagun batek komodidadeaz hitz egin dit. Ditugun beste harreman batzuk ez tentsionatzeko gai hauetaz ez dugula hitz egin nahi. Gogoan dut Arrasaten Isaias Carrasco hil zuten egunean, arratsaldez klubera xakean egitera etorri zen jokalari batek zera esan zuela:

Pertsona bat hil dute nire herrian. Eta txarrena da bere alabaren aurrean hil dutela.

Ez jauna -erantzun nion- txarrena HIL EGIN DUTELA DA. Beno, badakizu... - esan zuen.

Beste gauza batzuk ere izan ditut buruan. Txikitan politikari guztiak hartu, Arantzazura eraman eta hantxe giltzapetzeko gogoa sentitzen nuen. Hantxe giltzapetuta arazo hau konpondu arte. Ideia hark eboluzionatu egin du eta "ETA EZ" erako alderdi politiko bat (eta hori bakarrik, besterik gabe) beharrezko genuela pentsatzera aldatu nintzen. Geroago "ETA EZ" (eta hori bakarrik, besterik gabe) erako manifestu edo deklarazio bat mugitzeko gogoa izan nuen. Baina hori ere baztertu egin dut.

Zein da bidea? Zein da soluzioa? Ezin gara hiru hilabetean behin edo ETAko iluminatuei okurritzen zaien maiztasunarekin, hilketak salatzen, lamentatzen eta hau bezalako mezuak idazten ibili. Hau ez da inoiz bukatuko. Eta horrek beldurra ematen dit.

Ez dago hitzik...

Ondarroako Ertzaintzaren koartelaren aurkako atentatuak sortutako kalteak.

Albistea Eitb24.com-en.

Tras la excursión golfístico-bolera de la semana pasada, esta semana de 4 días ha sido la última. Ahora 4 semanas de vacaciones por delante, para dejar atrás el sonido del teléfono, los trabajos y demás cosas. La semana ha sido movidita, con mucha llamada y movimiento, además de la despedida de Nando

que nos deja. Suerte !!

 

El martes nos despertábamos con la noticia de unas detenciones en una operación contra ETA, ayer fueron las noticias sobre un "gran atentado" y hoy la noticia de que planeaban repetir lo que hicieron con Miguel Ángel Blanco con el concejar eibarrés Benjamin Atutxa. No hay palabras para decir lo que siento al escuchar noticias como esta. Cómo con acciones como esta pretenden conseguir no-sé-qué. Sinceramente, no hay nadie que les entienda. Y digo nadie, porque nadie les comprende. Nadie entiende qué pasa por su cabeza cuando deciden matar. Sí, matar. Con todas las letras y en negrita. Porque es lo único que saben hacer. Matar

. No todo va a ser política, pero es que últimamente me enfado cada día más.

 

En fin. Cambiando de tema, el ajedrez también nos ha dado alguna sorpresilla en este comienzo de las vacaciones. El domingo leíamos una crónica y opinión sobre el Campeonato de España Sub 14 de manos de Ieray Galtzagorri, entrenador de los jugadores vascos que acudieron a dicho Campeonato. Un silencio sepulcral se hizo con el foro hasta que el viernes el propio Ieray rectificaba en el mismo foro, tras recibir la correspondiente llamada, pero dejando en el aire cierta sensación de zanjar el tema en falso. A mí por lo menos me extraña muchísimo el segundo mensaje rectificativo. Desconozco si Ieray tenía pruebas para demostrar lo que dice, pero tengo el absoluto convencimiento de que la gran mayoría de las cosas que dice son así. Además, parece que ha sido el único que ha alzado la voz y ha dicho lo que mucha gente piensa en el mundo del ajedrez vasco. En mi opinión, lo que dice Ieray muestra un transfondo de desorganización y desconocimiento de la Federación Vasca de Ajedrez

.

 

No ha sido ésta la primera ni la última vez que he criticado a la FVA, pero han pasado muchas cosas durante estos años que parece que alimentan aún más dicha desorganización.

 

No hay más que desear suerte a los que trabajan en la FVA, y decirles también que cojan todas las manos que pasan por el camino que intentan aportar y no destruir.

Atzo Antena 3 telebista katean, Miguel Ángel Blanco Ermuko PPren zinegotziaren hilketaren inguruko pelikula bat eman zuten. Bigarren atala zen, lehenengoa joan zen astean eman zuten, ondoren eztabaida batez jarraituta. Ez nituen atal biak ikusi, ezta eztabaida ere, baina orain dela hamaika urteko momentuak gogoratzeko balio izan zidan. Eta ez hori bakarrik, orduan jazotakoak nola ahaztu ditugun konturatzeko ere.

Ostegun hartan Eibarren nengoen. Ez dakit igerilekutik bueltan edo nola, etxera heltzean amamak "zeozer pasatu da ez?" esan zidan, eta telebistan entzun nuen albistea.

Ostiraleko gauza bat dut gogoan. Deporretik irten egin behar izan genuen taberna itxi egin zelako manifestazioaren orduan. Eibar erdialdeko dendak itxita zeuden.

Larunbatean, bazkalostea dut gogoan. Etxean orduan jarrita egoten zen Arrate Irratiak, programazio guztia eten eta musika bakarrik jarri zuen, eta noizean behin "EuskoTrenek Bilbon egingo den manifestaziorako tren bereziak jarriko ditu" zioen Bernardok. Eta han joan ginen. Trena hartu eta Bilbora. Atxurin jeitsi, eta Arenaleko zubitik barrena Moya plazaraino jende artean joan ginen. Gogoan dut hango jendetza eta nola politikari bat baino gehiago gure ondotik pasatu zen konzentrazioaren erdialdera.

Igandean Garaiora joan ginen. Jendearen aurpegietan irakurtzen zen ez zela igande arrunt bat. Jende asko zegoen irratia eskuan, azken albisteak entzuten. Kotxean bueltan gentozela entzun genuen azken berria. Gauean, ohean, malkoa ere irten zitzaidan begitik.

Atzokoak eta joan zen astekoak, honetarako balio izan didate. Memoria historikoa berreskuratzeko, eta gaur egungo gauzei eta egoerei beste era batera begiratzeko.

Citando a Javier Vizcaíno:

Esa foto de Efe no nos lleva a Bagdad ni a Beirut; ni siquiera a la Euskadi de los setenta, los ochenta o los noventa. Es Legutio, apenas hace unas horas. ETA, anclada en el tiempo, eternamente añeja, carcamal y reaccionaria, además de asesina, ha acabado con la vida de un guardia civil y ha herido a otros tres agentes. ¿Habrá aún quien lo vea como un acto heroico de la resistencia vasca o sabemos todos ya que se trata de un repugnante crimen que, para más inri, es otra memez desde el punto de vista táctico y estratégico? Y esos que se rebelan por todo, ¿cuándo se van a rebelar contra los secuestradores de su fuerza transformadora? ¿O es que tienen asumido que su auténtico y único papel posible es decir beeeee?
Pues yo sí lo grito bien alto junto a otros muchos: ETA, no me salves.