25 de abril, sempre!
Portugal biziki maite dut. Han bizi izan nintzen urtean abesti hau sarritan abesten genuen, taldean eta oihuka baten. Emozioz gainezka.
Iraultzaren estrategia bere bidetik egoki zihoala adierazteko seinale bat zeukaten. Zeca Afonsok Parisen grabatutako abestia irratitik zabaldu behar zuten. Baita ondo zabaldu ere. Ia arma gabe (edo armak bai baina muniziorik ez, Afrikako gerretatik erre erre eginda eta han balak gastatuta etorritako MFAko "gudarienak"), herria bera batera altxatuta, faxismoa gainditzeko.
Gaur egungo faxismoa, ez da horren nabarmena. Disonantzia kognitiboaz baliatzen dira eta manipulazio mentala eragiteko teknika ezberdinak darabilzkite. Zentsura eta sasi-demokrazia zatitua. Hau da eta, partidoen benetako funtzioa, hitzaren esanahi zuzena jarraiki, zatitu, gutxi batzuk agintzeko eta inoiz ez, herriak.
25 de abril, sempre, beti! Eta ea herriak berea duen botera, burujabetza, bereganatzen duen, edo dugun. "Burujabetza" hitza bera erabat prostituitzen dute txertatu, txertatu, txertatu! oihukatu eta pase-nazia derrigortu nahi zutenek. Gure alderdi (edo zatitzaile) abertzaleak burujabetzaren aurka aritu eta "burujabetza" hitzarekin matraka ematen, jabetzarik izatea definizioz ezinezkoa duen hitzaren jabetzeko estrategia burutuz.
Hona hemen Grândola Vila Morena, Amalia Rodriguesek abestua:
Eta Capitães de Abril pelikulako bertsioa: