Edukira salto egin | Salto egin nabigazioara

Tresna pertsonalak

Eibarko peoria, San Blasa baino hobia
Hemen zaude: Hasiera / Blogak / Markos Zapiain / Autouzkigrafia

Autouzkigrafia

mzap 2005/09/16 12:53

Ez nuen jakin seinaleak behar bezala irakurtzen.

Behin batean, lagun homosexual batekin etikaz solasean ari nintzela, nik etika abegitsu baten alde egin nuen, hospitalitatearen alde, eta berak norberaren gorputzean beste bati sartzen uzteak abegi ona garatzen laguntzen duela erantzun zidan. Zorionekoak direla emakumeak oro har, baina gizonok berriz aukera eder hori alferrik galtzen ohi dugula. Popatik ematen utz niezaion nahi zuen. Argudio panoplia aberatsa erabili zuen barren.

Uda honen hasieran, urtero bezala ia, Frantziako Itzuliaren gaineko Juan Luis Zabalaren eta Julen Gabiriaren artikuluek berotuta, alaben txirrindua hartu eta Bakioraino joan nintzen Bermeotik. Aulkitxotik jaistean kolpe txar bat hartu nuen koxis aldean. Astebetegarrenera oinazea sentitzen hasi nintzen eremu latz horretan, baina uzki aldean gehiago hezurrean berean baino. Erredurazko ziztada ikaragarri batzuk ziren, bizpahiru ordu zirautenak, eserita zein zutunik nabari zirenak, lo nahiz esna.

Arazoaren galaxiaren izarrak piztuz zihoazen pittinka-pittinka. Era berri batez hasi nintzen Japoniako bandera ikusten. Arratek abuztuan zenbait gauetan lo egin ezinik egongelara joan, telebista piztu eta "Las chicas de la piruleta" bezalako porno heteroaz gainera "Amigos de retaguardia", "La herramienta del carpintero", "Por detrás" eta "Los Sementales de la Pradera" homoak ere ikusi zituen, baita biharamunean kontatu ere.

Gero iloba bi etorri zitzaizkigun Irundik, lau eta zazpi urtekoak. Nagusiak gau batez egundoko garrasiak egin zituen: mina uzkian. Zorionez, xixare kontuak baino ez.

Hala ere, garai hartan “Happiness” filma ikusi nuen telebistan, biziki polita. Bertan, psikoanalista pedofilo batek bere semearen eskolakide delikatu bat, mutikoa, etxera lotara erakarri eta bortxatu egingo du. Biolatuaren gurasoak biharamunean ohartu egingo dira, mutikoaren ipurdiko minagatik.

Amesgaizto bat izan nuen: ilobak gurean egon ondoren, bietan nagusiak arrebaren etxean bertan egiten zituen oinazezko garrasiak. Geroxeago, gure familia osoak (gurasoak, anai-arrebak, izeba-osabak...) telebistan "Happiness" ikusten zuen. Ondorioz, zemaiz begiratzen zidaten niri tinki. Izerdi patsetan blai iratzarri nintzen.

Jakinminak internetera bultzatu eta eri baten blog hunkigarrian "miles de españoles sufrimos en silencio" irakurri nuen, zeren, bloglariak zioenez, Espainia aldean ipurdiko gaixotasunak ezkutatu egiten baitira, marikoitzat joko ote zaituzten.

Bien bitartean, edozein gisaz, uzkiko mina ez zitzaidan leuntzen. EHUko Atxagaren hitzaldiak ifernuko zulotik nituen aditu. Alboan nuen Juan Luis Zabalari nire arazoaren berri eman nion, baina harrigarriro ez zen batere errudun sentitu, barkamenik ez zidan eskatu behintzat.

Uste nuen oinazeak berez utziko ninduela. Beldurra nion eskolak ematen berriro hasi beharrari. Baina Bermeon Andra Maritan ez dute ez uzkirik ez deus sendatzen eta irailaren hasieran Bilbora joan nintzen. Uzkilogoak fisura bati antzeman eta belarri-makilatxo bat Hemoal-ez (hemorroideak zaintzeko toailatxo berezia) inguratu eta estali, Betadinez ongi busti eta egunean hiru aldiz ipurtzulotik sartzeko agindu zidan. Aldi berean, oinazea apaltzeko pilulak eta pilula horiek urdailari egiten dioten kaltea apaltzeko pilula gehiago.

Baina ez da aski. Hogeita seian kolonoskopia bat egingo didate eta ondoren ebakuntza, epiduralak gozatua. Bezpera komunean pasako omen dut, purga gogor batzuk hartu beharko baititut, kolona goitik behera garbitzeko.

Eta orain, amildegi ertzean, nire buruari galdetzen diot, Joxe Arantzabalek bezain larri: eta nola kontatu alabei?

Esate baterako hauxe: medikuak kamilan edo eskuohean belaunikarazi ninduen, ukondoetan apoiarazi eta ipurdia gorantz jarrarazi. Gero ipurtzuloa ahalik eta gehien zabaldu eta azkenik hatzen bat, ez nekike xuxen zehazten pototsa ala luzea, barruraino inkatu zidan.

Baina ez ote du abegikortasunak hori eta askoz ere gehiago merezi? Bai, poetak idatzi bezala, dana emon biar yako matte dan uzkitasunari.

etiketak:
janire
janire dio:
2005/10/21 04:51

Eta?

markos zapiain
markos zapiain dio:
2005/10/19 19:54

bai, geratuko gara, zer iruditzen zaizu Gabonak aldera?

dezepzionatu egingo zaitut ziur asko, zozopoto samarra naiz aurrez aurre, gainera Mendigurenek dioen bezala ezagutzeak sarritan berez dakar norberak (eskuzabala izanez gero, zeu zaren moduan) haluzinaturiko xarmaren desegitea, baina tira, arriskatuko naiz, Patxitrapero niretzat sakontasun handiko figura erlijioso antzeko bat da, ea idealizazio hori arrakalatzen laguntzen didazun

mark twain
mark twain dio:
2005/10/24 23:24

thank you, Elizabeth: you are the queen of my english soul and maybe one day, who knows, you'll be also the queen of my flesh

Patxi
Patxi dio:
2005/10/17 17:41

Apaizarenari... Horri ere "spam" deitu beharko genioke ala?

Oraindik "espantigarri", "oinaze", eta holakoak etortzen zaizkizu gogora, baina ahazturaren basoan desegiten dira halakoak, batek uste baino lehen.

Nere kezka zera da orain: halako trantzeak hain umore lehergarriaren sorgarri badira, zeharo osatzen zeranean, batere geratuko gera???

Ai, hau espantua!

_

markos zapiain
markos zapiain dio:
2005/10/17 12:53

flotadorea laranja, horia, kolore alaietakoa, txit erosoa, Patxi

harrigarria da Literatura Eskolakoen ganora eta eraginkortasuna: pentsa, nik flotadora eskatu eta flotadora ekarri zidaten, BAINA GAINERA PREST ZITUZTEN BAEZPADA ERE MANGITO BATZUK!!

bestalde, arrazoi osoa duzu emakumeen erditzea akordura ekarrita, gorabehera guztiok direla eta oso maiz oroitu naiz gure alaben bi erditzeez, 92an eta 94an. Niri pitzaduratxo bat kentzeko epidurala, eta Arratek berriz erditzeak, trantze askoz ere latzagoak zinez, epiduralik gabe. Sasoi hartan Donostiako Arantzazun behintzat ez zuten ematen, edo bulego orduetan baino ez, ez zegoen anestesistarik bulego orduez kanpo, izorra hadi.

Edonola ere, 26an, purgen eta labatiba edo aiuten ostean ebakuntza gelara eraman ninduten, etzanarazi, eta berdez jantziriko bat txerto ikusgarri batekin hurbildu zitzaidan:

-Hori epidurala izango da, ezta? –galdetu nion.

-Ez. Ez dizugu emango. Beno, benetan nahi baduzu, eskatuko bazenu, orduan bai.

-Ba bai, nahi dut. Bengoetxea doktoreak jarriko zidatela esan zidan, eta mentalizatuta nago, nire gorputzak horixe espero du. Gainera, dagoeneko idatzia daukat nire blogean eta gero pelmada bat da ñabardurak zuzentzen hasi beharra, Patxi Gaztelumendik dioenez horrela irakurleak galtzen dira

-Hala bada administratu egingo dizugu, ez izan kuidadorik.

Ebakuntza egin ondoren jadanik gelako ohean erdi esnatu eta halako batean gizon bat sartu zen gelan, txabusina soinean. Esan nion:

-Doctor, tengo la impresión de que el Nolotil apenas gotea. Le ruego no me racaneen los analgésicos.

-Ocurre que no soy médico, sino sacerdote.

-No vendrá a darme la extremaunción.

-Nada de eso. Sólo a consolarte. Además, ya no se dice extremaunción, sino "unción de los enfermos".

-Interesante.

-Por otro lado, nací en Cantabria, en Reinosa, donde brota el río Ebro.

-¡Ay, cuán hermosa es España!

Imintzio estrainio bat egin zuen, supituki kaka usaindu balu bezala eta

-Mira, que te consuele tu tía –bota zidan.

Alde egin zuen, agian haren sentimenduan ezin direlako bat etorri Espainiaren laudorioa eta gau-mahaiaren gainean ikusi berria zuen "Berria".

Gerritik behera lo nuen guztia, ez nuen deus sentitzen, ezin nituen zangoak mugitu, are gutxiago txiza egin, ezta ohean etzanda ere txizontzi barruan.

Eta erizain batek aitortu zidan... azkenean ez zidatela epiduralik jarri! Gerritik behera anestesiatzeko "Raki" txertoa, ez dakit ondo idazten ari ote naizen. Gero eflubio edo jariapen berezi batzuen bidez lokartu omen ninduten, zeharo hori bai.

Kontua da txiza egin ezinik eta hainbeste Nolotil eta suero zainetik tantaka, 600 bat gramo pilatu zitzaizkidan maskurian. Zunda bat sartu behar izan zidaten zakileko zulotxotik hura hustearren.

Biharamunean, anestesia desagertu eta neure kabuz txiza egin ahal izan nuelarik, oinaze berezi bat sentitu nuen aipatu zulotxoan txiza igaro ahala, oinaze metaliko siku bat.

Baina espantigarriagoa zen ipurtaldekoa.

Patxi
Patxi dio:
2005/10/20 00:49

Hain da ona blog hau, non, idazlearen ohizko maisulanek eragindako gozamenaz gain, guztiz ustekabeko opariak aurkitu ahal diren, tarteka.

Nere azken erantzuna idatzi nuenean, ohi dedan eta komeni dan bezela, beranduago atzera irakurri nuen, hutsen bat egin ote nuen egiaztatzeko, eta halaxe, bat aurkitu nuen:

"gabe" hitza jan nuen, azkenaurreko lerroan.

Nere artean... Orain ere sartu dek hanka Patxi. Bueno... - nere burua lasaituz - baina entenditzen dek ala?

Alegia: espantua izango litzake, zure idatziei darien umore guztiz aparta gabe geratzea, osatzen zeranean. Hori esan nahi nuen.

Gaur berriz, zure erantzuna irakurtzen det, eta ia atzeraka erortzen naiz parrez, berriz.

Ez gaizkiulertzearengatik, baizik eta neuri, sekulasantan ez zitzaidalako bururatuko zurekin geratzeko proposamenik egitea, zergaitik eta, hain zuzen, segun zeinekin, zozopoto hutsa izan naitekeelako ni ere.

Bi zozopoto alkarren parean.

Ni oso ausarta naiz, baina ausardia plus bat behar da, horrelako egoera bati aurre egiteko.

Ez bakoitzaren nahiak, baizik eta destinuak hurbiltzen gaitu, Nola Edipo bere gurasoengana.

Arrazoi dezu faszinazioari buruz diozun horretan. Arrazoi du Xabierrek. Irabaziko ote genuke alkar ezagututa?

Aitorpen txiki bat: nun eta, Gasteizko Mediamarketen, zure antza zuen norbaitekin topo egin nuen, teleskopioen atalean. Katixa Agirreren antzeko bat izan balitz, ez nuen segundu erdi bat tardatuko bera Katixa Agirre al zan galdetzen, baina gizon hari ez nion galdetu.

Zer egin? Destinuari iskin egiten saiatu, ala zurekin geratu gabonetan?

Perhaps we should wait until springtime or summertime. In this way, we could in the meantime get ready our minds into meeting without feeling embrassed, basing in our amazing abilities.

_

Patxi
Patxi dio:
2005/09/16 17:35

Jajajajaja!!

Parre algarak, zure atze-gaitzaren larritasunaz ezer jakin gabe botata. Kontakizunak behintzat, gauza txiki-sendagarri bat dala pentsatzera narama...

Alabei eskeinitako kontakizunean, "zezen-arraultzak zintzilik" xehetasuna falta zaizu.

Patxi
Patxi dio:
2005/10/16 14:08

Harrikadak blogean aurkitu zaitut atzera. Nun bestela?

Pozez aurkitu ere.

Komuneko kalbarioari buruz, nere gogoeta bat oparitu nahi dizut:

Bertan pasatzen diren estuasunak amatasuna gehiago ulertzen laguntzen dute. Emakumeengana gehiago hurbiltzen.

Ez da gaizki etortzen, nolakoak diren kontutan hartuta.

Bestela ere, emakumeak gizonak baino luzeago bizitzen dira, eta hobeto. Nola ez ba: ume bat erditu ondoren, atzetik datozen sufrimentu guztiak txiki gertatzen dira, eramanerrezak.Erditzeko minak ez direla sekula ahazten diote emakume askok. Ez naiz harritzen.

Zorionekoa zaitugu beraz.

Nere taldekoa. Nik ere sufritu izan ditut giltzurruneko kolikoak, hiruzpalau, eta egia da: hoien ondoren bizitza beste modu batera ikusten da.

A ta... Flotadorea, ze kolorekoa zan?

Elizabeth the II
Elizabeth the II dio:
2005/10/24 21:26

To base on, not in.

anasintxa
anasintxa dio:
2005/09/27 21:48

Dagoeneko kolonoskopia egina izango duzu, 27a baita. Nire aldetik, zer esan, ez urduritu jauna zeure ikasleek oraindik ez dute ezer jakingo, hona sartu ezik, noski. Jakin ezazu bederen, gu (mundekarrak)hitzaldi horretara joateko asmoa dugula, bide batez Amaia eta haren Loretxoa bisitatzeko.

Beste barik, subertea izan ezazu. Ea ez zaizun nire neurologoa bezain mediku kaskarra subertatzen.

Imanoltxu
Imanoltxu dio:
2005/09/22 13:35

Nola kontatu ilobei, ba normal, natural.

Nire gazte denboran banuen lagun bat, oraindik lagun mina dena, sasoi batean beti bere ipurdiko minaren inguruan -bere almorranak gora behera- berba egiten zuena, jende guztiaren aurrean, etengabe. Lagun hau beti nahiko graziosoa izan denez jendeak barre egin eta kitto. Neuk broma bat, txantxa bat zela pentsatzen nuen, eta nire moduan seguruenean askotxok, eta denok pozik. Baina ez, egia zen, inoiz konpondu egin zioten eta bukatu ziren berak bere minaren inguruan egiten zituen trufak.

Hain umore onez hartuta inork ez zion batere inportantziarik ematen, sufritzen zuenak izan ezik.

gaztelumendi
gaztelumendi dio:
2005/09/21 19:39

Aupa Markos eta gainontzeko irakurleok.

Larrabetzun ez da hondartzarik. Igeri egiten Aretxabalagane errekan ikasi genuen batzuk, eta surf egiten dutenak ere badira gurean.

Hitzaldia zutunik emon beharko dozu beharbada.

Eta bide batez, badakizue, Literatura ESKOLAkoak laister hasiko gara horren berri emoten.

Ikasturtea, Markos Zapiain eta Ibarretxek irekiko dute. Horroris causaren bat ere izendatuko dugu.

Luntxa ez da faltako.

Elena L.
Elena L. dio:
2005/09/20 17:20

Animo Markos, flotadorea umea erditu berri batek laga diezazuke. Bide batez inguruaren gaineko esperientziak truka ditzakezue.

Eta eutsi kontakizun lehergarri honi!

Patxi
Patxi dio:
2005/09/19 19:47

Zu bai sendagarria! jajajaja!

markos zapiain
markos zapiain dio:
2005/09/19 11:46

Milesker Patxi, Gari, Joxe eta Maite, bihotzez eta bestela. Bitxia da ataka hauek garunak zelako lanetan jartzen dizkizuten. Asteburuan arazo bat agertu zait eta azkenik aurkitu diot konponbidea.

Arazoa: Larrabetzuko Literatura Eskolan hitzaldi luze bat eman behar dut urriaren 15ean. Baina bajan izango naiz oraindik. Orduan Institutuko Zuzendaritzak arrazoi osoz: "zer zabiltza hitzaldiak ematen bajan egonda; hitzaldiak eman ditzakeenak eskolan ez du arazorik izaten!"

Eta hauxe izango da nire erantzuna: "bai, baina flotagailu batean eserita eman nuen hitzaldia. Eta ez naiz ba hamazazpi urteko ikasleen aurrean flotagailu batean eserita eskolak ematen hasiko, Institutuaren ospea arrakala bainezake."

"Arraioa, Zapiain, egia diozu, ia beti bezala. Segi bajan lasai, nolotilkada tzar horiek xahatoan edaten."

Larrabetzun ez dago hondartzarik baina edonon lor daiteke flotagailu eroso bat.

maite
maite dio:
2005/09/19 10:00

Kar kar kar............astelehen goizeko eria sendatu didazu.

Animo eta eutsi goiari!

Joxe Aranzabal
Joxe Aranzabal dio:
2005/09/17 23:03

Ni ere animo ematera natorkizu, Markos. Eta ez larritu alabekin: guk uste baino ulerkorragoak dira, baita guretzat tabu diren gaietan ere. Eta zure umorearen zatitxo bat jaso badute, zer esanik ez. Besarkada handi bat.

Patxi
Patxi dio:
2005/09/16 18:46

Neu berriz:

gauza endredagarria balitz ere, animo Markos!

barre algarak gorde-ezinak ziren. Aspaldi aspaldi irakurritako umore-zutaberik bikainena. Jeniala.

Gari
Gari dio:
2005/09/16 17:40

Animo baliente! matxote!

Gai horren inguruan ari da 10toAnal seriea idazten La Petite Claudine . Lagungarri izango zaizulakoan.

Iruzkina gehitu

Erantzuna formulario hau betez utzi dezakezu. Formatua testu arruntarena da. Web eta e-posta helbideak automatikoki klikagarri agertuko dira.

Galdera: Zenbat dira hogei ken bi? (idatzi zenbakiz)
Erantzuna:
Aurkezpena

Markos Zapiain

1963an jaio nintzen. Markos Zapiain naiz ia beti. Baina ez zidaten soldaduzka egiten utzi, nortasun bikoitza dela eta. Batzutan Pelipe pizten da ene baitan. Pozik ibiltzen da oro har Pelipe. Baina haserretzen denean, kontuz.