Baina ez da politika. Gizatasun minimoa da. Lagun gutxi batzuk saiatzen dira justifikatzen, eta pentsatzen dut ea hori esango al zien bion lagunei, ni zinegotzi izanda hilko banindute. Oso gogorra da, baina harreman horiek beldurra ematen didate. Zinegotzi ohiak, kazetariak, enpresariak... inguruan denok daukagu, jakin ala ez, mehatxatu bat edo beste. Baina gu, badaezpada, isilik.

Tuentin ebento bat ireki nuen Egunkariaren alde. Lagun guztiak gonbidatu (141) eta 46k babesa eman diote. ETAren aurkako ebento batera gonbidatu naute, eta nik berriro ere 141 lagun horiek gonbidatu. 3k bakarrik eman diote babesa.

Ez da politika. Beldurra ote da? Mehatxatuak izateko beldurra, edo biolentzia justifikatu nahi dutenekin harremanak gordintzeko beldurra, agian. Nirekin inor haserretzen baldin bada ETAri EZ esaten diodalako, haserretzea dauka, ez diot horri beldurrik. Gizatasuna baino ez zait iruditzen, eta ez dago politika soilak justifikatzen duen isiltasunik.

Facebook sare sozialean Causes aplikazioa dago. Bertan, atsegin dituzun kausak jar ditzakezu. Adibidez: kanzerraren aurka, marihuanaren legalizazioaren alde... edo Egunkaria libre kausaren alde. Horretarako, aurretik Facebook kontua izan behar duzu.

Tuenti ere sare sozial bat da. Askoz ere sinpleagoa eskaintzen dituen zerbitzuei dagokionez, baina erdal-munduko gazte askoz gehiago dabiltza hor Facebook-en baino. Bertan ez dago hainbeste aukera, baina kausa beharrean ebento birtual bat sortu dut. Data Egunkariaren itxieraren X. Urteurrenekoa jarri dut, horrela ez zaigu laster kadukatuko.

Atxikimenduaz gain gauza askorik ez dugu lortuko, agian. Akaso, nobedaderen bat dagoenean bertan jarri, edo ez dakit... ala ez. Euskal Herritik kanpo dauzkagun lagunak hurbil ditzakegu Egunkariaren aurkako auzi honetara. Gure ingurukoen bitartez indarra lortu dezakegu. Ez dut uste soberan egongo denik.

Eguneraketa 2008/03/16

.

• Ez nazala inork salba
• No em salvin.
• Non me salven.
• No me salven.
• Don´t save me.
• Retten sie mich nicht.

ETA EZ.

Hemen entrebistak Rajoy eta Zapaterori. Espero bezela, ez dute nire galdera jarri. Desenkantoa dago, gainera: propaganda haundia egin zuten baina gero oso galdera gutxi sartu dituzte... hemen bigarren komentarioa.

Konsueloa: gazteleraz egindako galdera 9200 aldiz ikusia, euskaraz egindakoa 6800. Euskal Herritik kanpo ere oihartzuna izan du, batez ere Catalunyan. Bideoak zenbat botu izan ote ditu? TVEk momentuz ez du ezer esan.

Sí. Aquellos que nos hemos educado con Espinete y los suyos, hemos aprendido los números con Epi y Blas, a desayunar con el Monstruo de las Galletas, a hacer el gamba con Espinete, y con sus amigos niños aprendí a preparar un postre que te cagas de bueno y más barato que las galletas María.

Son Goku, Doraemon, Power Rangers... y demás éxitos de Club Megatrix, Superbat o Clun Disney fueron cosas posteriores que abrieron paso al olvido de Barrio Sesamo. Cuán agradecidos serían los niños y las niñas de esta sociedad cuando lleguen a cierta madurez, si fueran criados con Barrio Sesamo.

Sí. Yo y quien me haya leído hasta aquí somos más frikis que Espinete. Será una cutrez, una españolada, lo que queráis. Pero ver este vídeo me produce felicidad. Feliz día de Reyes.

Lehelengo ta behiñ, ez dot aitzen zelan antolau leiken kontzertu hori La Casillan. Donostian 5 euro gehixagotan Victoria Eugenian ikustia zeguan, etxakit zelan ez nitzan bertara juan. Pentsatzen dot Bilbaok badazkala beste ganora bateko tokixak kontzertu hau egitteko, eta ez dot esaten elegantziagaittik: komodidade aldetik be, ikusentzulietatik gehixena albo baten geuazen. Tokixa mejorablia, baiña ez zan fuertiena izan. Etxetxora (La Casilla) sartu eta zer antzemango? Palomita usaiña, izugarrixa. Jendia eskuan palomitaz betetako kartoi kajekin. Eziñ neban siñistu, baiña rematia izan zan ikusita rezintuan bertan ari zirala palimitok saltzen. Falta zana!

Harrittuta, sartu giñan barruraiño. Eseri, ta ondo (ez zan 5 miñutuko retrasora aillegau) hasi zan kontzertua. 20.00tan hastekua zan, baiña batzuk 20.20tan heldu ziran. Hori be ezin dot ulertu, gisa honetako kontzertu batek 45 miñutu irautia gauza normala izanik. Horren aurretik, solistetako batek ongietorrixa emon zeskun. Euskeraz. Bi hitz esaten zittuan bakoitzian, publikuak txalo ta txalo. Gero geu jo ta ke erderari, hori bai, kanpoko umiak datozenian ze politta dan eurek euskeria erabiltzia.

Palomita usaiñaz aparte, pipen zaratia be entzuten neban inguruan. Oso higuingarrixa hori aguantau biharra, publiko horrek foballa ikusten zeuala pentsatzen zeban ala? Ardo garrafia ta purua ataratzia falta jaken. Horrekin gitxi ez eta, modan lez, telefono bat entzuten hasi zan. Bost tono ez zittuan ba emon!! Poltsa baten-edo sartuta zekan afortunauak, eta atara zebanerako danak zeuazen begira. Atara eta pare bat tono-edo bihar izan zittuan zaratia kentzeko. Azkartasunan kontzeptua Erregian Aurpegixan (=ipurdixan) dake batzuek. Ba justu momentu horretan argi gehixago zeguan ixa publikuan, eszenarixuan baiño. Zenbat segapoto derrepentian!! Batek jo arte itxaron bihar dau jendiak beria amatatzeko??

Rematiak amaieran. Txalo artian propina kanziño bat joten hasi ziran, eta publikokuak erritmora txaluak emoten, Zuzendarixak iñongo baimenik emon barik. Publikuan partaidetza sustatzia gustatzen jata, baiña kontzertu baten ez naiz ni izango, Zuzendarixan baimen barik, txaloka erritmua eruaten hasiko naizena. Gehixago: bukaeran, txaloartian, txistuak eta oihuak. Berbena baten primeran, baiña ez jatan egokixa begittatu. Txalo hutsak hunkigarrixaguak ziran. Okerrago txaluak baiño lehenago alde egin zebenak, edo abesbatza eszenatokixan zeguala urtetzen hasi ziranak.

Ez dot amaittuko abesbatzako umien edukaziñua aipatu barik. Horrek bai, kontzertu guztixa tente, eskuak bizkar atzian helduta, ondo jantzitta eta alkandoria prakatik atara barik. Gaur egunian galduta daguan diszipliniaz egon ziran ixa bi orduz eszenatoki gaiñian. Solistak banaka agurtu zeben, danek batera agurtu be eiñ zeben, eta bakotxak bere sasoian urten zeban, lasai lasai. Publikuan, barriz, edade guztietako jendia... gaztetxo horietatik edukaziño apur bat ikasteko aukeria izan zeben. Lotsatuta Bilbon euskaldunok emondako irudixaz, eskaeria bertaratutakueri: palomitak jatera juan, hurrengo baten, Max Centerreko zinietara. Eta irrifarretxo batez amaitzeko, Los Chicos del Coro asko gustatzen jatan kanziño bat abesten: Caresse sur l'océan (Caricia sobre el Océano).