ARGAZKILARITZA DIGITALA ZURI ETA BELTZEZ

Irudi honetatik:

Irudi honetara:

Aholku erabilgarri batzuk:

Beti hasi behar gara kolorezko irudi batetik, bai kamararekin ateratako (RAW) edo escanerrekin prestatuta (TIFF)

Kontuan eduki behar da gauza bat: Photoshopen egindako pauso batekin batera (aurrera edo atzera emanda) irudiaren kalitatea galtzen ari da.

Beti lan egin behar da 16 bitaz

Histograma apurtzen denean tonuaren transitzioa andeatzen da

Kolorezko moduan: Argazkilaritzan RGBz moduan lan egin behar da beti eta inoiz CMYKn moduaz

Irudiaren Harrapaketa: eskanerrekoa ez da onena, kamarena baizik, argazki batetik argazki bat ateratako irudia dela eta.

Emaitza oso ikusgarria dago objektu lau bat eskaneatzen bada eskanerreko estalkia ez bada ixten

Eskaneratzekoan “zarata” handia eta itsusia gehitzen da irudian.

Irudi opaku bat eskaneatzeko ez da behar inoiz erabili 300pbh (puntu bider hazbetekoa) baino gehiago. Irudi gardenak eskaneatzeko bereizmen handiena erabili behar da.

Irudi Gardenak

Beti > 300 pbh Informazio handiena lortu behar da Pelikularen sensibilitatearen arabera izan behar da lana: gero eta sentzibilitatea txikiagoa gero eta bereizmen handiagoa honek informazio gehiago edukitzen duelako Zalantza egoeran eskaneatu egin behar da bereizmen handienekin. Onena izango litzateke hau: zilarr-pikorra bat = pixel bat ISO 400: 2.400 pbh

Bereizmen handiagoak erabiliko bagenitu ez da ezer bereganatzen eta , alderantziz, artxiboaren neurria handitzen da kalitate gehiagorik lortu gabe

Arazoa izaten da artxiboaren neurria.

Eskanerra beti erabili behar da kanal batetik 16 bitaz. Ez da inoiz erabili behar eskanerrko optiko bereizmena baino bereizmen bat handiagoa ez edukitzeko interpolazioa edo tartekatzea. Photoshopen-irudiaren neurriak berrakingetaren laukia aktibatua badago, orduan interpolazioa egiten da.

Photoshop zuri eta beltzez argazkilaritzan

Ez da ukitu behar distira eta kontrasteko ekintzak Eta gauza bera gehiegi edo gutxiegi exposatu Bi kasutan informazioa galtzen da konturatu gabe. Beti “MAILAK” erabili behar da. “Kurbak” erabili daiteke baina modu eskasagoa da irudi atariak ez delako ikusten. “Lakio” edo tresna ezberdinak erabiltzen dira gune bat aukeratzeko eta gero tratamendua ematen zaio Irudia zuri eta beltzez erabili behar da tratamendua eman baino lehen eta horretarako ez da inoiz erabili behar “Irudia-modua-grisen eskala” eta ezta ere “asea gutxitzea”

Hauxe da erabili behar dena: Eskanerra erabiltzen badugu eta beti kolorez: Irudia- Modua- Kolorlab- Argitasuna eta argitasun kanal horietan : irudia-modua-grisen eskala.

Puntu honetan beti gorde egin behar da eta 16 bitaz

Grisa-eskalaz irudia bukatu ondoren “birajea” irteera baino lehen egiten da eta ez da inoiz gordetzen irudia bertan beste artxiboan baino atzera bueltarik ez dago eta edo egiten bada informazioa galtzen da. Horregatik, informazioa ez galtzeko beti gorde behar da 16 bitaz Gauza bera egin behar da enfokearekin: azken ekintza izan behar da inprimatu baino lehen eta ez da gorde behar irudia bertan beste artxibo batean baino Bi kasutan, esan dudan bezala, irudia biratua eta enfokatua beste artxibo batean gordetu beharko da irudia, landuta eta gris-eskaletan bere artxiboan mantentzen. Akatsak, puntuak, orbanak eta abar konpontzen dira lana bukatzerakoan. Horretarako oso erabilgarria da “petatxu” tresna zuzentzeko pintzelekin eta gogortasun handiekin.

“Lakio” tresna erabiltzen da ere bai. Akatsa beste gunera arrastatzen da, eta automatikoki klonatzen da eta akatsa desagertzen da Beste modu bat: Edizio-transitzioa-petatxu sekzioarekin opakotasuna erregulatzen da eta emaitza askoz erreala ematen da

“Lakio”tresnarekin hautaketa eskuz

Hautaketa ez da oso zeatza, baina geroago zuzentzen da “gausseko ezenfoke” erabiliz Egin den guztiak gune hautaketari bakarrik eragiten dio Kontrol-Hz gune hautatua ezkutatzen da baia jarraitzen du hautaketa. “Kalar- hautaketa” ez da erabili behar. “Makara Azkarra” tresna “Herramintaren menuan” dago. Ez da komenigarria erabiltzea baina hori ere erabiltzen baden bistaratu behar da kanala eta gero erabili behar da “iragazkia-gauss ezenfokea (4 graduan) eta horrela maskararen ertza ezenfokatzen da. Kontrola eta zapuztu “maskara kanalean” Gero: “mailak” ireki Gero ezkutatzen da hautaketa “Mailak mugitzen dira: zeozer nabaritzen da baina ez asko. Hartzen da Maskara eta gauss-ezenfokea (>20) erabiliz eta errepikatzen da. Orokorrean ezenfokea maskara “kalar” tresna baino hobea da.

Gauss ezenfokea gunez gune egin daiteke eta maskara gune bakoitzean gradu ezberdinekin lakio tresna erabiliz eta maskara parte bat hautatuz.

Pintzela ere erabili daiteke opakutasun ezberdinak erabiliz baina maskara (zuri gunean) eta horrela hobetzen da gunea, baina hori baino hobea da doikuntza kaparen gainean erabiltzea. Irudia- kapa-doikuntza-kapa eta orain mugitzen dira “mailak”

Kapa menuan hondoa eta doikuntza kapa (lauki zuri batekin) daude eta han lan egiten duenak ez du aldatzen irudiaren kalitatea. Lakiekin hautaketa bat egiten da, gero Kapa-kapa berria-doikuntza kapa eta mailak Berriro doikuntza kapa hautaketaren kaparekin. Mailak. Tonuen hautaketan doikuntza berria eta berriro lehen egin dena. Bukatzeko joango gara kanaletara-maskara- gauss ezenfokera eta ez da nabarituko hautaketaren ertzak.

Beste era bat errezagoa

Irudia-doikuntza kapa berria-mailak: doikuntza Kaparen maskara-filtro-gauss ezenfokea eta erradio aldatzen da apurka-apurka, irudia nola aldatzen den begiratzen eta horrela bukatu arte.

IRTEERA:

Irteera baino lehen doikuntza batzuk:

Z/B:

Enfokea azken ekintza da inprimatu baino lehen

Birajeak: Ez dira erabili behar “duotonoak” irudiaren distira eta tonuan aldatzen direlako

Birajeak egiteko hau erabili behar da (RGB (¿kolor lab?) moduan grisen eskalan ez delako ikusten gorri-horia erregla Irudia-doikuntzak-kolorezko oreka Ez erabili magenta-horlegia Tonu erdikoetan: Erabili gorri-horia +/- 10 baino gutxiago: tonu beroak. Tonu hotzak: Gorri-horiak eta Cian-urdina +/- 10 gehienez erabiliz.

Urreaz biraje bikoitza:

Tonu erdikoetan: +/- 10 Argietan: +/- 10

Kontuz: argiek eztanda egiten badute: argitasuna-erreserba kentzen argitasunak ez dute eztanda egiten

Beste biraje bikoitza

Kerizpeetan hotza eta goiko argietan beroa

ENFOKEA

Beti egiten da azkena

Irudia 40 x50 zmko baino txikiagoa izaten bada enfoke maskara erabiltzea nahikoa da. Bakarrik erabili behar da enfoke maskara eta ez enfokea edo enfoke gehiagoa

Irudiak begiratu behar dira % 100 edo % 50neurrian eta inoiz beste tarteko neurritan.

Enfoke-maskara: handitu behar da neurria argi-koroa agertu barik: erradio 1 px eta ataria maila zeroan

Erretratuetan kontuz ibili behar da enfokea oso handia denean: laranjako larrua agertzen delako, eta horregatik enfokatu behar da bakarrik begiak, ezpainak eta ilea, baina ez beste guztia. Neurria: 175 edo gehiago Erradio 1 Ataria: Argiak ezberdinak izaten badira ataria igotzen 4 edo gehiagotara enfokatzen da: ez da larrua enfokatzen baina bai beste parte guztiak

Open flash:

Argazkilaritzan eta izen honekin aipatzen da flash téknika bat, nahiko erabilita argazki-estudioetan. Denok dakigunez, flasha erabiltzerakoan itxigailuaren abiadura adostu behar da kameraren ezaugarrien arabera. Diafragma berriz adostu behar da argiaren kopuruaren arabera, hots, argazki-estudioaren flashen ahalmenaren arabera. Gauzak horrela, behar den diafragmak nahiko irekidura handia beharko du, eta ondorioz, eremu-sakontasuna oso txikia izango da eta kasu askotan arazo handia izan daiteke. Arazo hau konpontzeko erabiltzen da “open flash”a hain zuzen ere. Téknika hau honetan datza: flash behin baino gehiago kliskatu behar da, itxigailua irekita mantentzen ( T edo B jarreran). Horrela, eszenak argi gehiago hartuko luke eta ondorioz, diafragma gehiago itxi daiteke eremu-sakontasuna handitzeko.

Adibidez:

Neurri badugu argia eta beharrezkoa izaten bada, esate baterako, diafragma 4, behin kliskatzen badugu flasha, ondo geratuko da, argia aldetik. Bi aldiz kliskatzen badugu erabili beharko dugu diafragma 5,6. Lau aldiz kliskatzen badugu diafragma 8 erabiliko dugu, eta erabiltzeko diafragma 11 zortzi aldiz kliskatu beharko genuke flasha. Noski, horretarako eszenaren objektuak eta kamara geldi-geldi egon beharko dira.

Flasha ezkontzetan

Ezkontzetan, oso arrunta suertatzen da agertzea gonbidatu batek nahi duena argazki bat ateratzea elizan jarrita gaudenean gonbidatuei , eta batzuetan eta “artista” apur bat izaten bada, ezkongaiak agertzea lehenengo planoan eta ertz batean agertzea eta beraien atzean gonbidatu guztiak argazki bat nahiago duena. Argi dago: hori lortzeko guztiz beharrezkoa izango zaio flash bata erabiltzea. Tinkotze (kompakta) kamara, digitala edo ez, bere flasharen argi-ahalmena oso txikia da eta ez du argirik emango bi edo hiru metrotara baino gehiago. Orduan, porrota nabarmena izango da. Baina, kanpoko flash bat, argi-ahalmeneko handiagoa erabiltzen badu emaitza dezente batzuk lortuko ditu. Eskuz posizioan ipintzen badu flasha, nahi duen ondo argiztatua geratzea objekturen distantzia ipini beharko du, eta ondoren dagokion diafragama. Esate baterako, ezkongaien distantzia ipintzen badu, hauek ondo argiztatuak geratuko dira, baina beste guztiak, gonbidatuak eta abar, guztiz ilunak bere distantzia ezkongaien distantzia baino handiagoa denez eta ez da egokiena diafragma hori aukeratu ondoren. Lehen aulkiko distantzia aukeratzen badugu, eta ondorioz dagokion diafragma aulki hori ondo argiztatua geratuko da baina ezkongaiak guztiz “erreta” (zuri zurian)eta atzoko aulkiak ilunpetan. Automatiko posizioan jartzen bada flasha, honek neurtzen du objekturen distantzia eta diafragma bat aukeratu ondoren, flasha berak mozten du distiraduraren iraupena nahikoa izan denean ondo argiztatzeko aukeratutako objektua. Beste objektuak, berriro, txarto argiztatua geratuko da: edo argi gehiegirekin edo gutxirekin. Arazo honek ez du flashak konpontzen, TTL edo argi-ahalmen handiko izan arren. Hori ez da arazoa. Arazoa zera da: flasharen argia banatzen da kono (edo piramide) baten arabera, eta gero eta urrunago denean basea, basearen puntu bakoitzari argi gutxiago argiztatzen du. Argi kopurua berdina da baina azalera ezberdinean banatuta eta ondorioz, puntu bakoitzaren argiztapena txikiagoa izango da. Gauzak horrela arazoan konponduezina da, baina irtenbide batzuk badaude arlo honetan zeozer lortzeko.

 Ez egin horrelako argazkirik  Elizaren sabaia oso urrun edo iluna izaten bada ez egin argazkiak  Sabaia hurbil badago eta zuria flasha errebotatu egingo dugu sabaian(automatiko posizioan): Horrela, gune bat lehenengoa baina handiagoa jasoko du argia eta hau, berez, motelagoa izango da.  Eta azkena eta onena: flash edo argi laguntzaile batzuk erabili ditzakegu sinpatiaren zehar pizteko flash nagusirekin batera. Flash laguntzaile hauek argiztatuko dute gonbidatuei. Berez beharrezkoa izango litzateke flashimetro baten erabilpena, emaitza aurrez ezagutzeko, baina flashimetro gabe hobekuntza nabarmena lortuko dugu ere. Gainera, kasu batzuetan,makina batzuk aukera berezi bat daukate: "Slow" izendakoa. Aukera hori hartzen baduzu flash erabiltzerakoan, obturadorearen abiadura oso txikia da eta horrekin, objekturen aurreko parteak flasharen argia hartzen du eta atzeko partea berriz, flasharen argiren parte bat eta giroaren argia ere bai, eta biek batera ematen diote argi apur bat gehiago atzeko parte horri eta ondorioz, ez da geratzen hain iluna.

ARGAZKIZALEA ETA ARGAZKILARITZA DIGITALA: EZ DIRA BAKARRIK PIXELAK

Gaur egun ikusten dugu nola handitu den argazki digitala makinaren kopurua. Jende izugarriak erosi du orain bere makina digitala, baina orain arte ez zuen sekula erosi argazki makina bat , sinpleena ere ez. Seguraski pentsatuko dute argazkilariak direla jadanik. Hau ez da berria: orain dela urte dexente Kodak asmatu eta zabaldu zuen esandakoa hori: “Zuk zapaldu botoia, guk egingo dugu beste guztia” argazkilaritza denok konsumitzeko intentzioarekin. Hilero edo astero iragartzen dizkigute argazki makinaren modelo berriak, eta beti, esaten dutenez, garrantzitsuena da megapixelen kopurua eta nolakoa den zooma. Dirudienez, bi gauza horiek nahikoak dira makina bat zehazteko. Argi dago: gero, ordenadorean dena oso ondo ikusten denez....

Hau guztia ikusiz eta gero, guztiz beharrezkoa da bi gai hauek aztertzea: 1.- Finkatu behar da zer den garrantzitsuena argazki makinaren kalitatea jakitzeko. 2.- Jakin behar da gaurko argazkilaritza digitalak zer ematen dion benetan argazkilari argazkizaleari, benetazko argazkilariari,

Lehenengo puntuari dagokion zera esan behar da: lehen aipatutako bi ezaugarriekin ezin da zehatz-mehatz makina baten kalitatea. Beste gauza asko daude, eta beraien artean batzuk guztiz oinarrizkoak baina ahazten direla propio. Esate baterako leiar edo lenteen kalitatea. Ezaugarri hau guztiz garrantzitsua da bai digital bai analogika (edo hobeto esanda betikoa) argazkilaritzan. Inoiz ez dute kalitate berdina eduki objektibo batzuk beste batzuekin alderatuz. Marka eta eredu ezberdinen artean alde handia dago eta marka baten barruan ere, aldeak nabarmenak izaten dira modelo ezberdinen artean. Lehen jende guztiek argi eta garbi zeuzkaten gauzak: argazki kamara konpakta batek ezin izaten zuen kalitate berdiña beste kamara askoz garestiagoak baino. Gainera, lehen, “pikor”a, definizioa, akutanzia eta abar , filmek eta errebelatzaileek ematen zituzten, baina, gaur egun CCDk ematen ditu kalitatea eta dirudienez kalitate ezberdinekoak dira CCD hoiek. Ematen duenez “pixel”en kalitatea ezberdina izan daitekeela. Eta zer esanik ez mekaniko edo elektronikoren kalitateari buruz. Norbaitek gogoratzen du zer den hori? Eta grisen gama edo tonalidadeak ezberdinak direla bai pelikula eta digital euskarrietan. Ez zaigu ahazten bakarrik, ez, inork ez digu azaltzen baino. ¿Eta biltegiratze sistemari buruz? Badakigu zer pasatzen den argazkilaritza kimikoarekin, zer iraupen daukan, nola biltegiratu behar den eta abar. Baina ¿ badakigu, benetan, zeozer Cdei buruz? ¿Bere iraute denboran zehar? ¿Eta bere erresistentzia klimaren baldintzaren aurrean? ¿ Edo magnetiko-eremuen aurrean? Oso gutxi dakigu, oso gutxi. Beste alde batetik, eta pentsatzeko denbora hartzen badugu, erraz konturatuko gara zeozer pasatu behar dela reflex digital on bat kostatzeko 9.000 euro eta konpakta digital bat 300 € edo gutxiago. Gauza bera pasatzen zen betiko kamararen artean: Lehenak besteak baino kalitate handiagoak direla. Baina, ¿ Zer ezaugarri dira ezberdinak? ¿Eta zer garrantzia daukate ezaugarri horiek argazkiren azken emaitzan? Bestalde, betiko argazkilarik argakilaritzari buruz eta argazki teknikari buruz ezagupen handia lortu dute urteetan zehar eta hori ez da apenas gertatzen digital argazkilaritzen, une honetan behintzat : Argazki kultura eza, ezagupen eza eta denbora eza kontu hau finkatzeko.

Eta bigarren aspektuari buruz, argazkizaleak (argazkilaritza bere zaletasuna daukatenek leku guztietan ikusita: artea, teknika eta abar) arazo berri batzuk aurkitzen du eta beraien artean arazo ekonomikoa. Beste arazoak praktikan eta denbora zehar gaindituko dira, baina arazo ekonomikoa ..... Gaur egun, betiko argazkizale batek, bere betiko reflex kamarekin , kalitate oneko makinarekin, arrazoizko preziokoa, iraupen handiko makinarekin eta mantentze lanak gutxirekin jarraitu dezake kalitate handiko argazkiak egiten eta neurri handikoak. Eta berak errebelatu ditzake argazkiak etxeko laborategi batean edo bialdu ditzake argazki laborategi profesional batera kalitate handiko argazkia lortzeko arazorik gabe. Une honetan hori ez da posible digital eremuan: kalitateko argazki makinaenn prezioa analogikoenaren prezioa baina askoz garestiago da, gero informatika ekipamendu on bat beharko du, minimoki ordenadore bat eta honekin batera ukitzeko edo argazkiak erretokatzeko programa on bat eta, gainera inpresora oso ona eta garestia, eta hori ere muga handiekin argazkien neurriaren arabera A3 bainoa handiagoak izaten badira. Ezin dugu ahaztu oraindik, paperen eta tintaren prezioak oso garstiak direla. Betsalde, eta guk ez badugu nahi inprimatu, gure ekipo kalibratu beharko dugu ( Ezin da monitore eredu guztietan) eta hori ados jarri ondoren laborategiarekin. Bestela koloreak ez dira izango guk ikusten ditugunak gure ordenadorean Eta ¿Argazki lana zuri eta beltzez izaten bada? Laborategi gehienak, onenak barne, arazo ederrak dauzkate ez agertzeko kolore gainartzaileak !Zuri eta beltzez! Eta zer esan prezioei buruz eta kopiaren iraupenari buruz: Ez dakigu benetan horri buruz eze.

Ondorioa: Gaur egun, argazki artea maite duen argazkilariak, bere argazkiak sortzen, prozesu osoa kontrolatzen gustatzen zaion argazkilariak, benetako argazkizaleak ez dauzka bide erreza Digital argazkilaritzarekin

Argazkiak elurretan.

Elurra zabalgune batean iragazki bat, erdikoa edo gogorra, beharko da. Zerua iluna izango balitz komenigarria izango litzateke aurreko argiztapena, baina, eguzkia nahiko behean egongo balitz oso egokia izango litzateke alde bateko argiztapena eta kontrargia, itzalak oso apaingarriak izango liratekelako eta oso ondo bereiztuko litzatekelako elurraren egitura berezia. Argazkiak hurbiletik egiten direnean, eta eraikinak, zuhaitzak eta abar koadro barruan izaten direnean, oso egokia izango da ere alde bateko edo kontrargiko argiztapena. Hori ere, eta elurrak paisaia zuri eta beltzez ñabardura sinple bat bihurtzen duenez, argazki ikusgarriak lortu daitezke goiko argiztapenekin , baina interesgarria izango da iragazki motel bat erabiltzea. Elurraren distira eta beira-egitura bereganatzeko guztiz garrantzitsua da kontrargi erdiko edo kontragi osoa erabiltzea.

Temas de nieve: La nieve en extenso panorama requiere un filtro mediano o fuerte. Con cielo oscuro es buena la iluminación de frente, pero cuando el sol está bajo particularmente apropiada la luz lateral o el contraluz porque dan lugar a sombras decorativas y permiten ver bien la estructura característica de la nieve. En fotos a poca distancia que comprenden edificios, árboles etc. también será adecuada la iluminación lateral o a contraluz. Por otra parte dado que la nieve reduce el paisaje a un simplificado matiz en blanco y negro, se obtendrán fotos impresionantes hasta con iluminación de pleno. Será necesario utilizar un filtro pálido. Para captar el brillo y contextura cristalina de la nieve es casi imprescindible un semicontraluz o un franco contraluz.

09.- MENDIAK ETA LAINOAK

09.- MENDIAK ETA LAINOAK

Lainoa, euria eta elurra

Lainoak egin ditzateke efektu berezi batzuk oso interesgarriak kamarekin hartzeko. Gris koloreen azterketa bat da, eta, bertan, xehetasunak oso simpleak geratzen dira gure eskuetan.

Onena izango litzateke argikontraz ibiltzea, eta horrela, nahasi formak isla bat moduan geratuko lirateke hondo ilun gozo baten gainean. Guztiz beharrezkoa da lehenengo terminoan objektu batzuk nahiko definituak izatea perspektiba finkatzeko eta ikusleei zeozer konkretua emateko erreferentzia bat edukitzeko.

Basoetan hartzen diren argazkiak askoz hobeto geratuko dira goizeko laino arin bat dagoenean eta eguzkia laino horiek zeharkatuz. Enborren, hostajearen eta lainoaren elementu dekoratzaileak handituko dira argia barreiatuz eta gehigegizko argi eta kerizpeen arteko kontrasteak ezabatuz.

Euria egiten bada asuntu erakargarri asko sortuko dira eta askoz gehiago eguzkia irtengo balitz hodei artean. Egin argazkiak argi kontraz eta efektuak oso ikusgarri eta distiratsuak lortuko dituzu.

Eta elurretan ibiltzen bagara, ama naturaren formak oso simple eta ondo definituak geratzen dira. Eta gainera dana egongo da polit eta berri ingeradarekin Bai elurtegiren elurrarantz hasten bagara argazkiak egiten, bai begiratzen baditugu urruneko landak eta beraien artean egoten diren hesi illunak, argazkiak hobeak izango dira eguzki baxuren argazkia erabiltzen badugu, kerizpe luze eta motelak edukitzeko. Eta, alderantziz, argi kontraz lan egiten badugu erraz ikusiko dugu elurraren kristal sarea. Eszena kolorerik gabe agertuko zaigu, baina filtro bat erabili ona izaten da zerua ez ba da agertzen argazkian. Beste modu batean, zeruaren argi urdin apur bat mantentzen badugu, elur azalean isladatuko da eta tonoak finduagoak eta leunagoak izango dira.

Niebla, lluvia, nieve

La niebla produce efectos que la cámara puede valorar muy bien, dada la casi completa eliminación del color. Es un estudio de grises en el cual los detalles se simplifican favorablemente para estar a nuestro alcance. Lo mejor será operar algo a contraluz, a fin de que las confusas formas salgan en silueta sobre el fondo suavemente oscuro. Es esencial que el primer término haya algunos objetos suficientemente bien definidos para asentar la perspectiva y dar al espectador algo concreto en que basarse. Las fotos tomadas en bosques quedarán particularmente mejoradas cuando haya una ligera calina matinal y el sol casi logre atravesarla. Se acrecentarán los valores decorativos de los troncos y el follaje y la calina, al difundir la luz, elimina en buena parte el problema de los contrastes extremados de luz y sombra. Si llueve se ofrecerán asuntos atractivos en cantidad sobre todo si el sol se decide a salir entre las nubes. Opere a contraluz y conseguirá brillantes y vistosos efectos. En cuanto a las fotos de nieve, la naturaleza se nos reduce a formas simplemente definidas. Todo se reviste de nuevos y bellos contornos. Tanto si optamos por disparar de cerca sobre la nieve de un ventisquero, como por la fotografía del original muestrario que componen unos campos lejanos orlados por vallas oscuras, obtendremos mejores efectos si utilizamos la luz de un sol bajo que producirá sombras alargadas y débiles. Y si trabajamos a contraluz captaremos con toda su gracia la estructura cristalina de la nieve. Aunque la escena aparezca casi sin color será útil usar un filtro en el caso de que decidamos prescindir del cielo, porque si retenemos algo de la luz azulada que se refleja en la blanca superficie obtendremos una traducción más refinada de la sutileza de tonos.

Eguzki ezkutapenak:

10.- Nafarroako bardeak (margotuak)

Askotan, eta ataratzen ditugunean eguzki ezkutazeen argazkiak, ez dira geratzen oso ondo eta askoz gutxiago oso distiratsuakizaten direnean. Ezin dugu laga koloreekin liluratuta geratzea. Arrakasta lortzeko kontraste egokia, nahiko nabarmena, eta hodei batzuk nahiko zehatzak guztiz beharrezkoak dira. Emaitza onenak lortzen dira eguzkia oso behean ez dagoenean eta hodei potolo eta interesgarri atzean izkutatuta dagoenean: horrela zeozer ukigai izango delako argazkian hartzeko; baina ¡Kontuz!, argazkia ez atara azpiesposizioaz eszena zuri eta beltzez geratuko litzatekelako, baina geihegi; edo kolorez izango balitz koloreak oso ilunak geratuko liratekelako eta gainera dramatiko gehiegi. Batzutan, eta eguzki ezkutatu ondoren, hodei batzuk geratzen dira distiratsuak zeru garbia eta laiatuan: oso ondo hartu daitezke argazkiak, baina argazki antolaketan lur apur bat besterik ez da izan beharko zeruertz interesgarri bat nabarmentzeko silueta moduan lurra geratzen denean azpiesposizioz izango delako

Puestas de sol:

Es muy frecuente que las fotografías de puestas de sol nos decepcionen y particularmente las más esplendorosas. No hay que dejarse seducir por el colorido. Para tener éxito es necesario que haya un contraste acusado y nubes regularmente definidas. Los mejores efectos se consiguen cuando el sol no está demasiado bajo y se halla escondido tras una nube densa y de forma interesante pues entonces habrá algo tangible para captar, pero, ¡Cuidado!, no haga una subexposición porque el asunto quedaría excesivamente blanco y negro o con colores muy oscuros y dramático en exceso. A veces, después de una puesta de sol se ven masas de pequeñas nubes aborregadas que se destacan brillantemente sobre un cielo puro. Pueden fotografiarse muy bien, pero la composición habrá de incluir solo una estrecha faja de tierra en la que se perfile un horizonte interesante, ya que esta tierra quedará como una silueta al estar subexpuesta.