Edukira salto egin | Salto egin nabigazioara

Tresna pertsonalak

Eibarko peoria, San Blasa baino hobia
Hemen zaude: Hasiera / Blogak / Ate adina maratila

Depresioa

Xabier Etxaniz 2015/03/26 17:15
Prakak erortzen zitzaizkidan...

DEPRESIOA

                Atzera ere berandu natorkizue. BERRIAn neukan ohiturari jarraiki, ostegunero idatziko nuela agindu nizuen, eta dagoeneko bitan egin diot kale emandako hitzari. Aitor dut inprimategia nire zain ez egoteak ez didala onik egiten, eta presiopean hobeto lan egiten dudala, baina nago aitorpen hori eskasa dela oso, eta zerbait instituzionalago bat behar dudala nire jarraitzaile andanak barkatuko badit.

                Bihoakizue, beraz, honekin batera nire barkamen eskaerarik zintzoena.

                Esan nezake, noski, idazteko asmoa izan banuela. Eta esan nezake, halaber, nire buruari agindu niola Urepeletik iritsi bezain pronto ekingo niola zutabe hau idazteari, baina, zoritxarrez, auto ilara luze batek zapuztu zituela nire asmoak. Alabaina, horiek aitzakiak baino ez lirateke. Egia esan behar badut, ez nuen idatzi depresio latz batek eraso egin  zidalako.   

                Nola definitu, bestela, Urepeletik atera bezain pronto harrapatu ninduen tristura? Nola azaldu sentimendu hura?

                Bai, ene lagunok, bat-batean deserriraturik sentitu nintzen nire herrian, isolaturik nire inguruan, abandonaturik nire familian. Bat- batean neu nintzen artaldeko ardi beltza. Ardi beltz bat zeinak, euskalduntasunaren ezaugarri behinenari muzin eginez, korrika egiteko batere aproposa ez zen kaleko arropa arrunta baitzeraman soinean. Non eta Korrikan!!

Ez Ternua, ez Quechua, ezta Kalenji ziztrin bat ere...

Korrikako hastapeneko urte urrun haiei gorazarre egin nahi niela egin nuen oihu lau haizetara  baina alferrik izan zen. 

                Euskarak batzen gaitu, bai, baina Decathlonek bereizten gaitu.

                Alabaina, okerrena etortzeke zegoen. Izan ere, 500 metro egin eta barea agertzearekin batera, txapela ezagun batek aurreratu baininduen ezkerretik. Txapelaren  azpian, Tasio Erkizia euskaltzale betierekoa, nirearen aldean supersonikoa iruditu zitzaidan abiadura batean.

                Harrapatzen saiatu nintzen baina ezinezkoa gertatu zitzaidan. Berak txapela ez ezik txandala ere bazeraman, eta niri prakak erortzen zitzaizkidan, lotsagarriki erori ere.

                Ia negarrez esan nion agur Korrikari Aldudera iritsi baino lehen...                    

Gurutzada

Xabier Etxaniz 2015/03/12 21:20
Haiek kristauak, gu mairuak...

GURUTZADA

 

Lau urte igaro dira Berrian “Becquer Iñakirentzat” izeneko zutabea argitaratu nuenetik. Lau urte Iñaki Oyarzabal parlamentari popularrak Eusko Legebiltzarreko talaiatik “nortzuk dira Kontseiluko taliban horiek?" mingarri hura lau haizetara bota zuenetik. Lau urte pasa dira eta –Su Ta Gar taldekoek kantatzen zuten bezala- berdinetan gaude.

                Atzera ere agertu da gure parlamentuetako batean “taliban” hitza. Atzera ere Iñaki Oyarzabalen ahotan, zeinarentzat EAJko zein EH bilduko parlamentariak hizkuntzaren fundamentalistak diren. Iñakiren ustez parlamentari horiek neurrigabeki maite dute euskara, hainbesteko pasioz non maite duten hizkuntzarentzat berarentzat arrisku bihurtu diren. Euskarari tratu txarrak eragiten dizkiotela ere esan zezakeen, edo are, euskarari bagina-urraketa latzak eragiten dizkiotela bortxatzen duten bakoitzean, baina horrelako adibideak erabili beharrean “taliban” hitza aukeratu du.

                Iñaki Oyarzabal ez baita talibana.

Ezta Carlos Urquijo Estatuko ordezkari txit begiluzea ere, zeinak euskara salbatzeko tema gurutzada bihurtu duen. Euskarak etxean bertan ditu etsaiak, eta gurutzea esku batean eta ezpata bestean, fedegabeen kontra borrokatuko delako zina egin zuen orain dela lau urte Espainiako Konstituzioaren aurrean.

Eta euskara defendatuko du, kosta ahala kosta defendatu ere, Carlos Urquijok ere euskara maite baitu.   

Gorputzaz bainoago arimaz. Hizkuntza bera ukitzea eta laztantzea ere galarazten dion eran.

Carlos Urquijo, Santa Teresaren antzera, mistikoa baita.   

                Haiek kristauak, gu mairuak.

                Lau urte igaro dira eta haien gurutzadak ez du etenik.

                Ala Handia da!  

Kiroltasuna

Xabier Etxaniz 2015/03/05 14:03
Barneak esaten zidan hesia zeharkatu behar nuela...

 

 

KIROLTASUNA

 

                Batzuetan bestelakoa izan nahiko nuke.

                Batzuetan horren politikoki zuzena ez izatea gustatuko litzaidake, ausartagoa izatea eta  dena popatik hartzera bidaltzea. Batzuetan han-hemen ikusten ditudan jarrera deitoragarriak neure egin nahiko nituzke.

                Naizen bezalakoa naiz, baina, eta ez dut uste orain, nire adinean, aldatzen hasiko naizenik.   

                Joan den larunbatean, urrunago jo gabe, futbol-zelai batera salto egin eta partida mozteko tentazio ikaragarria izan nuen. Barneak esaten zidan hesia zeharkatu behar nuela.

                Hesia zeharkatu eta sekulako iskanbila sortu.

                Entrenatzailearengana joan eta zartako pare bat eman adi ez egoteagatik.  

                Arbitroarengana hurbildu eta sekulakoak esan partida bertan behera ez uzteagatik.

                Baina, batik bat, barneak zera eskatzen zidan, jokalari zital eta harroputz horrengana -zeinak, ez dezagun ahaztu, baloia aurkari baten hanka artean pasatu ostean "jajajaja" ozen baten bitartez barre egin baitzion aurkari horri berari-  joatea eta, belarritik tira egin ostean, ostikoka zelaitik ateratzea...

                Bai, hori guztia egin behar nuela esaten zidan barneak baina ez nuen egin.

                Eta ez nuen egin, ez soilik eskola-kirola programaren barruko partida soil bat zelako, ezta hamar urteko alaba zelaian nuelako ere, ezpada bat-batean konturatu nintzelako ezin ditudala haur haien guztien heziketaren zama nire gainean hartu, ohartu nintzelako ezin ditudala nireak ez diren umeak zelaitik atera kiroltasunez eta aurkariaren aurrean errespetuz ez jokatzeagatik.

                Beno, horregatik guztiarengatik eta -ezin ukatuko dugu- hesia zeharkatzeko gehiegi makurtu behar nuelako, erabat antinaturala eta biziki mingarria zirudien keinu batean.

                Eta nire adinean ez naiz horrelakoak egiten hasiko...

Aurkezpena

Xabier Etxaniz Rojoren bloga da hau. Donostiarra. Trintxerpetarra. Idazlea. AEK-ko beteranoa. Zutabegilea. Errealzalea. Pipa erretzailea. Aita (biologikoa zein adopzio bidez). Elkarte gastronomikoan sukaldaria. Txiolaria (@xabietxaniz). 2014ko irailetik, Eibar.org komunitateko blogista.

Blog honetako testu guztien lizentzia: Creative Commons by-sa.