Edukira salto egin | Salto egin nabigazioara

Tresna pertsonalak

Eibarko peoria, San Blasa baino hobia
Hemen zaude: Hasiera / Blogak / Ate adina maratila

Tragedia

Xabier Etxaniz 2015/02/26 14:03
Desamodioa agertu da jada eszenatokian dago, ezpata eskuan daramala...

 

 

TRAGEDIA

 

                Zerbait txarra baldin badago bikote harremanetan hori desamodioa da. Hain da txarra non nekez irudika baitezaket hori baino tragedia handiagorik. Bizitza osoan pertsona bat maitatu, haren ondoan egon, une onak zein txarrak elkarrekin konpartitu eta, egun batetik bestera, dena alferrikakoa izan dela eta behinola erakarri zintuen horrek zuregan nazka baino ez duela eragiten sentitzeak latza behar du izan.    

Duela gutxi jakin dut bi lagun bereiztekotan daudela. Lagun horietako bat –dei diezaiogun, esaterako, Patxi- bere komunitateko, herriko futbol taldeko eta auzoko elkarte gastronomikoko presidentea izan da hainbat urtez eta bikoteak –dei diezaiogun, esaterako, Mikel- lagundu egin dio zama hori guztia eramaten. Egia da, egia denez, ardura horietan ez dutela beti asmatu, eta egia da, halaber, noiz edo noiz oso zilegi ez ziren neurriak hartu behar izan zituztela. Alabaina, nork jokatzen du beti, uneoro eta egokiera guztietan behar den bezala?

Natorren harira, baina. Kontua da bikotea primeran moldatu dela orain arte.  Mikelentzat ez zegoen Patxi baino pertsona hobeagorik kargu horietarako. Patxirentzat Mikel orfidal bat bezalakoa zen, hor egongo zela jakiteak lasaitzen zuen. Ez beti zuzen baina beti leial.

                Atzo zuria zena, ordea, beltza da egun.

                Patxik, zeinak betidanik ezagutu baititu Mikelek egindakoak, desegoki deritzo gaur behinola egoki irizten zionari. Eta -ezin ukatuko dugu- ez zaio arrazoirik falta.

                Mikel, zeinak betidanik pentsatu izan baitu bikotea zela denetan onena, konturatu da, orain, Patxik sekula ez duela lanik egin bizitzan -izan dituen karguez baino haratago esan nahi baita- eta ez dakiela deus egiten beti dena egin izan diotelako. Eta –hau ere ukaezina da- ez zaio arrazoirik falta.

                Desamodioa agertu da jada eszenatokian, ezpata eskuan daramala.

                Arestian esan bezala, tragedia bat. Zehazki, tragedia greko-PSErromatarra…

                Edo, nahiago baduzue, tragikomedia… 

Mario Fernandezen memoriak

Xabier Etxaniz 2015/02/12 13:30
Mario Fernandez iraganari so...

 

 

MARIO FERNANDEZEN MEMORIAK

 

                ...egia esaten badizut, amorrua sentitu nuen. Ni ordurako jubilatuta nengoen eta nire burua  Copacabanan edota Acapulcon ikusten nuen, Antonio Basagoitiren konpainian...

                ...baina ez, Copacabanan egon beharrean epaitegiaren aurrean nengoen, zergatik eta pepelerdoren bati Mikel Cabieces-i emandako laguntza hura ustelkeria zela otu zitzaiolako! Hamaika ikusteko jaioak gara!!...

                ... Cabieces lagundu ote genuen? Jakina! Lagunduko ez genuen ba! ETAren kontrako borrokan lehen lerroan ibilitakoa zen! Zer egingo zenuke zuk, eh? Gainera, hura idatzi gabeko lege bat zen, ETAk iraun zuen bitartean denok bete genuena. Eta barkatuko didazu, ez zait iruditzen 6000 € hilean hainbesterako denik...

                ...Nola? Ea hura izan zen latzena? Ez, noski. Krisia izan zen latzena. Egun batetik bestera jende asko lanik gabe geratu zen, hipoteka-maileguari aurre egin ezinik....

                ...kasu lazgarri bat datorkit orain gogora: adineko emakume alargun bat zen. Semeak amaren etxea hipotekatu zuen negozio bat sortzeko baina krisiak pikutara bidali zuen negozioa. Etsipenak jota semeak bere buruaz beste egin zuenean, semerik gabe eta patrikan zulo ikaragarria zeukala geratu zen emakumea. Saiatu, saiatu ginen irtenbiderik onena bilatzen, baina, zoritxarrez, azkenean etxegabetu behar izan genuen...

                ...gertutik jarraitu nuen gaia, noski. Sukurtsaleko zuzendariari deitu nion galdetzeko ea  ordurako azken galdera egina ote zuen.  "Bai, Fernandez Jauna -erantzun zidan- dagoeneko galdetu diot ea terrorismoaren kontrako borrokan lehen lerroan egona ote den eta ezetz erantzun dit...

                ...maldizioka hasi eta, begiak bustirik, telefonoa eskegi nuen...

                ... ba,egotea zeneukan, emakumea...  egotea zeneukan...     

               

Euskal "tronkitoa"

Xabier Etxaniz 2015/02/05 14:12
Euskal "tronkito" bat naizela esan zidan lehengoan ikasle batek...

               

 

                Joan den astean, klasean geundela, euskaltegiko ikasle batek "euskal tronkito" bat naizela esan zidan.  

                Bai, badakit: horrela esanda, lausengua bainoago iraina dirudi, baina, azalpena entzun ostean, pozaren pozez atera nintzen gelatik, gandorra harro eta auto-estimua zut .

                Has nadin, baina, hasieratik.

                Kontua da Andoniren testu bat  eraman dudala klasera

                - Andoni? Nor da Andoni?

                Eta ni zur eta lur geratu natzaie begira, txantxetan ari direlakoan.

                - Nor den Andoni??? Andoni bakarra dago eta! Gure Andoni! Andoni handia!

                Ez, ez eta ez, behin eta berriro errepikatu didate ez dutela Andoni ezagutzen eta azkenean sinetsi  behar izan diet.  Penaz beterik sinetsi ere.

                Izan ere, euskaraz bizi eta euskal kulturaz zertxobait dakien edonork jakin baitaki ezen badirela egile eta sortzaile batzuk abizenaren beharrik ere ez dutenak ezagunak izateko. Euskaraz  bizi den batentzat Fermin bakarra dago. Euskaraz irakurtzen duen bati nahikoa zaio Harkaitz idazlearen bisaia irudikatzeko. Euskaldun oso bati Maialen aipa iezaiozu eta berehala ikusiko du txapel bat eszenatoki baten gainean. Esaiozu Amets eta, artxila-murtxila, beste txapela bat agertuko da. Euskaldun oso bati esaiozu Bernardo. Esaiozu Martxelo.  Esaiozu Ruper. Esaiozu Benito.

                Abizenik izan badute baina ez dute abizenik behar nor izateko.

                Esaiozu Andoni.

                Bai, egia da, ezagunenak baino ez ditut aipatu. Baina egia da, halaber, euskaraz bizi garenok badugula imajinario kolektibo bat, asetzen gaituena eta gurea dena. Eta, zer nahi duzue nik esatea, pena da EGA titulua eskuratu nahi duten ikasle horiek imajinario kolektibo horren parte ez izatea.

                Ez, ez naiz ahaztu, "Euskal tronkito" bat naizela esan zidan ikasleak eta badakit ezen, honaino iritsi bazara, irakurle estimatu hori, neurri handi batean amu horrek erakarrita iritsi zarela.

                Behin Andoni handi eta bakar hura Egaña zela argituta -eta taldearen erdiak abizena esanda ere ez zuela ezagutzen frogatzeak eman zidan zartakoa jaso ostean- ikasleen erreferentzia kulturalez aritu ginen hizketan. Ezin jakin nola, Negu Gorriak-era iritsi ginen,  handik Ferminengana eta handik Esne beltza taldeko kantariarengana.

                - Xabi Solano.... uffffa! Hori Euskal Tronkito bat da... beltzarana... bizarrarekin... guapoa...

                Berehala, esan gabe doa, ikasle guztiak ohartu  ziren Xabi Solanorentzat baliogarria zen deskribapen hura euren irakaslearentzat ere baliogarria zela eta, gauzak horrela, ikasle txit zoli eta gustu oneko horrek begi-bistakoa zena ahoskatu beste aukerarik ez zuen izan....

                Xabi Solanok eta biok elkarren eitea badugu, bai... Pipa erreko balu, igual-igualak...

                - Bai, noski, zu ere "Euskal Tronkito" bat zara...

                Arestian esan bezala, gandorra harro eta auto-estimua zut, zeharo hanpaturik...

Aurkezpena

Xabier Etxaniz Rojoren bloga da hau. Donostiarra. Trintxerpetarra. Idazlea. AEK-ko beteranoa. Zutabegilea. Errealzalea. Pipa erretzailea. Aita (biologikoa zein adopzio bidez). Elkarte gastronomikoan sukaldaria. Txiolaria (@xabietxaniz). 2014ko irailetik, Eibar.org komunitateko blogista.

Blog honetako testu guztien lizentzia: Creative Commons by-sa.