Edukira salto egin | Salto egin nabigazioara

Tresna pertsonalak

Eibarko peoria, San Blasa baino hobia
Hemen zaude: Hasiera / Blogak / Kalamuatik Txargainera

Banderak

Leire Narbaiza 2019/10/16 17:58
Argia aldizkarian 2653. zenbakian argitaratuta

"Banderak trapuak besterik ez dira”, aldarrikatzen dute munduko hiritarrek, inongoak ez, eta toki guztietakoak direnek. Bitxia da, baina halakoak beti izaten dira estatua daukaten banderapekoak.

Gurean ere zabaldu da jarrera hori sektore independentista batzuetan. Ikurrina alboratu dugu, modernoagoak garelakoan, bandera horri zaharkitu usaina hartzen zaiolako, instituzionalizatu egin delako EAEn, eta Ipar Euskal Herrian ikurrina produktu turistiko bihurtu delako, gainera.

Egia da gurutzebikoa Sabino Aranak diseinatu zuena, eta berak sortutako ia guztiari itxura zahitsua hartzen diogula. Era berean, ezin dugu ahaztu sektore espainiarrek etenbarik errepikatzen dutela bandera asmatua dela, beste guztiak zuhaitz batetik irten izan balira bezala!

Argi dago bandera bat behar dugula, guk muzin egin arren, estatu guztiek tinko eusten dietelako eurenei. Gurea ikurrina izan behar den? Baiezkoan nago. Artzain Onaren katedraleko eskalatzaileak (eta beste batzuek) hartutako arriskua gogoan eta bihotzean (aita nuen) izateaz gain, oraindik ere Iruñean ikur hori askatasun iturri delako.

Argian

Eneko

Leire Narbaiza 2019/10/13 16:05
Eneko Alberdi Uranga

Eneko

Sanfaustuak dira Durangon, eta ezin burutik kendu Eneko. Tira, San Migel egunetik, laga ginduzenetik, ez jata akordutik juan egun baten be. Eneko geuria, Eneko gaiztua, Eneko maittia. Disgustu itzela.

Udalekuetan egin genduan tope. Zortzi udatan ibili giñan Goñin, barrezka eta hasarre, disfrutatzen. Uztailleko 13 egun hórretan jendia benetan ezagutzeko aukeria eukitzen da, eta berakin lortu genduala uste dot.

Eneko gaiztua, okerra eta bihurrixa zan, azken ordura arte geratzen zana bestiori zenbakitxuak (normalian gabaz, alkarreri egitten gentsazen bromak edo putadatxuak) egittiarren. Maixua zan horretan, eta , halandabe, asko gura gentsan, ixa danok, eta bere okerkerixak irribarre eta esaldi batekin hartzen genduazen: puto Eneko!

Neri zenbat egin ete destazen ezin dot esan be egin. Izan be, biktima erreza nintzan, lo seko geratu eta enterau be ez nintzan egitten, Enekok berak esan zestan askotan pentsatzen zebala berriro be ez zestala egingo ezer, errezegia zalako. Baiña ikusten ninduanian literan lo, ezin izaten zebala ebitau, eta tak! arpegixa margotu, esate baterako. Ez zekan idea onik. Ez dakit zelan laga netsan ulia-mozteko makiñiakin kokoteko ulia ebaten! Eta ez dakit berak zelan ez zestan burua zerora moztu! Seguru nago pentsau zebala. Zelako gauzak: sekula ez dot hainbeste maitte izan pertsona bat, eta era berian estrangulatzeko hain gogo handixa euki!

Baiña esatia bakarrik Eneko bromazalia zala oso sinplia litzake. Eneko lagun ona zan, eta neri demostrau zestan. Bihar izan nebanian, momentu larri baten, bera izan zan nere euskarrixetako bat, laguntzen, onduan egoten, indarra emoten. Babes ixila, baiña sendua. Iñoiz ez detsat eskerrak emon, iñoiz ez detsat esan zer zan neretako, eta honezkero, ezin. Zelako kolpia!

Maitte neban, asko. Maitte dot, betiko.

Urte berri koloretsua

Leire Narbaiza 2019/10/06 21:30
2019ko irailaren 27an Gipuzkoako Hitzan argitaratua

Urte berri on! Ez naiz zoratu, askorendako irailean hasten da urtea, umetan bezala. Opor ostean zerotik hasten gara. Asmo onak egiten ditugu (gimnasiora joango naiz, erretzeari lagako diot, ingelesean apuntatuko naiz…), eta erronka berriei aurre egiteko sasoia ere bada. Behin itzulera eginda, dena erdi atonduta dugunean lagun zaharrekin elkartzeko ahaleginak egiten ditugu. Bazkari/afari/kafe sasoiari ekiten diogu udazken hasieran, hartu-eman horiek freskatu eta indartzeko asmoz.

Halaxe nabil, bada, sozializazio hutsean. Eta halako bazkari batean aspaldiko kontuez ibili ginen berbetan, Twitter eta sare sozialen jarduna zelan aldatu den komentatzen, batez ere tonua zelan gaiztotu den. Orain ia guztiok labana hortz artean ibiltzen garela, nori zer leporatu, eta inoren hanka sartzearen bila. Eta aurreko sasoi horren falta igartzen genuela. Nostalgiaz baino gehiago, penaz jardun genuen denbora hartaz.

Guk, behintzat, hala bizi izan genuen bolada hura. Euskal txioesferan taberna atsegin bateko giroa zegoen, barre egiteko lekua zen, kontu berriak asmatzekoa, besteak beste. Sortzailea eta dibertigarria zen (eztabaidak eta gaizki-ulertuak ere baziren, jakina). Konbentzituta geunden euskaldunok elkar ezagutzeko gunea zela, eta gure komunitatea trinkotzeko erreminta izan zitekeela. Eta hala izan zela uste dut: txiolari askok elkarren berri izan genuen, eta harreman pertsonalak ere eraiki ziren. Esan genezake lagunak egin ditugula txoritxoarenean.

Zelan ahaztu, gainera, sortutako hitz eta esamoldeak? Asmatutako aditz trinko berriak, datsegit, kasurako? Imajinazioa eta umorea dena batuta sortutako traolak —edo hashtag-ak, gogokoago baduzue—, horietako batzuk ahaztezinak, #euskalporn eta #sesisesi kasu. Lehenengoa Trending Topic izan zen pare bat egunetan (orduan TT lortzea itzela zen), euskaraz sortutako lehenengoetakoa. Bigarrenarekin jaialdi bat ere antolatu zen. Biek ala biek ondo pasatzeko aukera eman ziguten. Eta garrantzitsua esan behar dut: euskaraz jaio eta garatu zirela.

Inork ez du halakoak sortzeko gakoa, berez irteten dira, eta jatorriak bitxi samarrak izaten dira. Esate baterako, #sesisesi-rena Espainian egindako inkesta batetik sortu zen, non politikaririk sexy-ena Urkullu izendatzen zuten! Horrek piztu zuen txingarra, sinistu ezinda hain pertsona gelberak sexy titulua eskura zezakeela, mundu gris bateko adierazpen planoa izanda. Adierazgarria zen, oso. Mundu monotono baten erakusgarri, imajinazioa eta dibertimendua, kultura eta sorkuntza bazterrean dituena. Horri ironiaren txinpartaz erantzun nahi izan genion, inkontzienteki.

Zoritxarrez, denbora pasatuta eredu hori nagusitu da Euskal Herrian, Twitterren bezala, txinparta eta bizitasun bariko tokia, jende ernegatuz betea, eta ez dut uste duela urte batzuk baino motibo gehiago ditugunik orain horretarako. Zer gertatu zaigu? Non dago izpiritu hori?

Horregatik espero dut urte-udazken berri honetan pixka bat baino ez bada ere lehengora itzultzea, nahiz eta helburua litzatekeen imajinazioa ardatz duen herria izatea, koloretsua, atsegina eta irribarrea eragingo diguna, monotoniatik aterako gaituena. Berreskuratuko ahal dugu bizipoza eta dibertitzeko gogoa, elkarri zaunka ibili beharrean!

Gipuzkoako Hitzan

Aurkezpena

Leire Narbaiza Arizmendi

Irakaslea eta blogaria (+)

Madalenak Kafesnetan

Madalenak Kafesnetan

Madalenak Kafesnetan atala
#MadalenakKafesnetan

Artxiboa
2019 2018 2017 2016 2015 2014 2013 2012 2011 2010 2009 2008 2007 2006 2005
Kontagailua