Edukira salto egin | Salto egin nabigazioara

Tresna pertsonalak

Eibarko peoria, San Blasa baino hobia
Hemen zaude: Hasiera / Blogak / Kalamuatik Txargainera

Botea jartzea, identitate ikurra

Leire Narbaiza 2017/09/23 01:20
Gipuzkoako Hitzan argitaratua 2017ko irailaren 22an

Kameruneko lagun bati poteoa zer zen azaldu ziotenean, dirua banatzeko era berdinzalea zela kontatu zioten, kaleko taberna guztiek negozioa izan zezaten, modu “sozialista” dirua banatzeko. Ez dakit oso azalpen egokia den, baina grazia handia egin zigun. Agian, euskaldunok ikurtzat dugulako kuadrilla, txikiteoa eta botea jartzea, gure sozialtasunaren erakusgarri direlakoan; izan ere, hemengook harro esaten dugulako elkartasuna dela gure ezaugarria, auzolanean oinarritzen dela gure identitatea.


Benetan hau horrela bada, zer gertatzen zaigu elkartzen garenean? Zergatik ezin gara ados jarri? Zerbait proposatutakoan, zer dela eta kontrako proposamen bat jaurti? Ez dut ulertzen.

Argi ikusten da hau gure ikurren kontuarekin ere: ez gara gai ados jartzeko. Ez sinbolo, ez himno, ez bandera. Denboratxoa da Kataluniara begira gaudena, eta asko adurra dariola egoten gara hango kohesioa eta taldetasuna ikusita. Beharbada, castellers-en indarrak eta elkarlanak erakutsi diete bidea. Biribilean jarri, eskutik oratu eta dantzan egiten dute. Bai, esango didazue dantza zozongoa dela Sardana, aspergarria. Izan liteke, baina ia guztiendako dantzagarria, talde sena indartzen duena.


Gero, banderen kontua. Senyera daukate, eta esteladak. Egunotan esteladak dira jaun eta jabe, baina esteladak ez dira denak berdinak. Joera nagusiak bi badira ere, makinatxo bat dago. Gainera, estelada desberdin bi lagun talde berean ager litezke, elkarren ondoan. Imajinatzen duzue halakorik hemen? Ezinezkoa litzateke!


Hizkuntza ere ezin aitatzeke laga. Han inork ez du planteatzen katalanez ere egin behar den, zein ehuneko hizkuntza bakoitzari eskaini, itzuli behar ote den esandakoa,... Egin eta kito! Egia da errazagoa dutena, baina uste dut guk buelta gehiegi ematen diogula elebitasun diglosiko honi.


Eta azkenik, himnoa! Zoratuta nauka kontu honek! Zelan kantatzen duten denek Els Segadors! Batuta, edozein unetan, ahots bakar bat balute bezala. Diada eguneko bideo bat eder bat ikusi nuen, metro barruan kontrako norabideko nasa biak jendez lepo, elkarri begiratu eta kantuan. Oilo ipurdia! Halako ereserki bat izateak batasun sentsazio itzela ematen du, babes moduko bat ere izan liteke, abesten duen herri bat ez baita inoiz hilko!


Bitartean, gurean, zer? Ez dugu castellers-ik, hala da eta ondo dago. Dantza kontuetan, gure folklorea aberatsa eta oparoa da, baina, akaso, horrek ere eztabaida pizten du. Larrain-dantza dantza nazionala aldarrikatu zuten, baina zaila baino zailagoa da, tradizio gutxikoa Euskal Herri osoan. Honetan ere kale.


Banderekin ere arazo handia. Ikurrinari askok erreparoarekin begiratzen diote, Aranak asmatua, EAEkin lotuegia,.. Nafarroakoa beharko lukeela diote batzuek, besteek odol asko isuri dela gurutzebikoaren alde,... Ikurrina gero eta gutxiago ikusten da leku ofizialetatik kanpo, edo Lapurdiko leku turistikoetatik at!


Azkenik, himnoarena. Lotsagarria! Ez daukagu!  Proposamenak mila, baina ganorazkorik ez. Uste dut himnoa serio planteatzeko kontua dela, batu behar gaituelako, babes-geruza izan behar delako ahotik irteten den boz hori.


Jarrai dezagun harrotzen botea jartzen dugulako, eta barre egin diezaiegun katalanei bakoitzak berea pagatzen duelako, baina argi dago nor dagoen batuago, ezta?

Gipuzkoako Hitzan

Turistak Eibarren

Leire Narbaiza 2017/09/08 11:10
Gipuzkoako Hitzan argitaratua 2017ko irailaren 8an

Abuztua, oro har, ez da hilabeterik egokiena kazetaritzarentzat. Erredakzioak erdi oporretan egoten dira, irakurle/entzule/ikusleak firin-faran atzera eta aurrera etxean geratu barik, eta “benetako” albisteen sortzaileak —politikariak, alegia— desagertuta, horiek ere bakantzetan. Baina orriak eta albistegiak bete egin behar dira abuztuan ere, aurreko hilabeteetako tamaina (edo antzekoa) bera dute-eta.

Horregatik sortzen dira udako sugeak; sasoi horretarako komunikabideek ateratzen dituzten albisteak dira. Batzuetan fribolo samarrak izaten dira, eta beste batzuetan arinak ez izan arren, duten garrantzia baino handiagoa emanda azaltzen dira; hau da, puztuta eta hanpatuta, betelanak egiteko. Horrela, abuztuan zehar badute zerekin hornitu hustutako egunkari eta teleberriak.

Aurten, zenbaitzuk ahalegindu dira turismoa, eta, ondorioz, turismofobia izan zitezen abuztuko berri izarrak. Baina, zoritxarrez, Bartzelonako Rambletan gertatutakoak estali du kazetari-buru horien asmoa (nahiz eta batzuk atentatuarekin nahasten eta kakazten saiatu diren, euren asmoekin aurrera jarraitzeko).

Suge hauek denok kutsatzen gaituzte, eta abuztuan guztion ahotan izan da gaia. Eztabaidatxoak ere eduki ditugu ea nor den turista, egun-pasa egitea Donostian turismoa zen, beraneanteak turistak ote ziren… Askoren buruan kezka pizteko eta hausnartzen hasteko ere balio izan du. Gehiegitxo udako suge batendako!

Eztabaida hauek guztiek puri-purian zeudela, arratsalde batean errekaduak egitetik etxera nindoala, espaloi erdia okupatzen sei andre-gizon zihoazen paseoan, astiro, alde guztietara begira, berriketaldi intranszendente horietako batean. “Turistak!”, esan nion neure buruari. Turistak turismoa egiten Eibarren!!!

Bai, jaun-andreok! Turistak Eibarren! Ez da berria kontu hau; izan ere, orain hamabost bat urte maiatzetik aurrera ingeles multzoak etortzen ziren herriko hotelera. Ferryan Santurtzira, eta gero autobusez Euskal Herrian zehar, baina lotara Eibarrera. Lau bat egun ematen zuten, eta ordu libreetan bankuetan jarrita ikusten genituen, zeuden eguzki izpi apurrak hartu nahian. Jakina, Spain-era zetozen, eta zekarten arropa udakoa zen: txankletak, praka laburrak, tirantedun kamisetak… Koitaduak, erruki pixka bat ere ematen zuten auzoetan galduta! Euskal Jaia edo zerbait tokatuz gero, pozik, tipical zen zerbait ikusten zutelako!

Baina abuztu honetan ikusitako turistak ez dakit zergatik ailegatu ziren gureganaino. Baliteke beste inon tokirik ez izatea, edo hotel bilatzaile web horretako batean agertzea prezio onean, eta Bilbo eta Donostiatik gertu egotea. Edo beste lekurik ez zeukatelako. Auskalo. Kontua da Eibarreraino etortzen badira turistak, zer ote da Donostiakoa, esate baterako. Konturatuta geunden ezin zitekeela Parte Zaharrean ibili, platera ematen zigutela pintxoak jaterakoan, aborigen ere sentitu izan gara kapitalean. Horregatik, argigarria da olatua Eibarreraino iristea.

Agian ez litzateke txarra Eibarrera ere turistak etortzea abuztuan. Erakutsiko genizkieke kontu batzuk. Gainbehera industrialaren hondarrak, esate baterako. Auzo aldapatsuak, etxeen gainean eraikitako autopista eta udako etengabeko obrak. Badago non aukeratu, baita edertasuna aurkitu ere abandonuan. Izan zena gogoratuta, gaitz erdi!

Inor animatuko balitz —turista izan barik ere—, tour-ean gidari lanak egiteko prest.

Gipuzkoako Hitzan

Aurkezpena

Leire Narbaiza Arizmendi

Irakaslea eta blogaria (+)

Madalenak Kafesnetan

Madalenak Kafesnetan

Madalenak Kafesnetan atala
#MadalenakKafesnetan

Artxiboa
2018 2017 2016 2015 2014 2013 2012 2011 2010 2009 2008 2007 2006 2005
Kontagailua