Edukira salto egin | Salto egin nabigazioara

Tresna pertsonalak

Eibarko peoria, San Blasa baino hobia
Hemen zaude: Hasiera / Blogak / Kalamuatik Txargainera

Ikasturte hasierako kezkak

Leire Narbaiza 2014/09/26 08:30
Gipuzkoako Hitza-rako idatzitako artikulua

Ziurgabetasuna da nagusi irailean euskaltegietan. Oraindik ezin dugu esan zenbat lagun matrikulatu diren. Datuak datu, gutxiegi izango dira izena emandakoak, dagoen premia ikusita. Batez ere, ez-euskaldun eta erdi-euskaldun gehiegi dabilelako bazterretan. Baina euskarara ekartzeko ahaleginak ez dira nahikoak izan, antza. Hainbat dira arrazoiak, eta ziurrenik, arrazoi konjuntzioagatik izango da euskara ez ikastearena. Baina uste dut batzuk-batzuk azaltzeko gai banaizela.

Alde batetik, dirua. Matrikula garestia da. Astean hamar orduko jarduna izanda, kurtso osoan 400 €tik gorakoa da prezioa, normalean bi epetan ordaintzekoa. Bekak badaude, baina normalean a posteriori, eta batzuk azterketak gainditutakoan. Entzun diot inori esaten ingelesa-eta ikastea askoz garestiagoa dela. Ados. Baina euskara hemengo hizkuntza ofiziala da; ingelesa, ez! Gainera, ez dezagun ahantz gaztelania doan ikas litekeela HHEetan (EPA, helduen hezkuntza zentroetan). Zentro horiek ez daude Espainiako ministerioaren menpe, Eusko Jaurlaritzako Hezkuntza Sailekoak dira. Beste norbaitek esan lezake euskara ere ematen dela zentro hauetan, eta egia da, baina oso nozio oinarrizkoetan geratzen dira ikastaroak. Beraz, euskararen premia izanda ere, euskalduntzeak dakarren ahalegin pertsonalaz gain, ordaindu ere egin behar dugu.


Bestetik, euskararekiko desmobilizazio orokorra ikusten dut. Ez dio inori ardura, orokorrean esanda. Gure hizkuntza babestuta dago, hezkuntzan ikasten da, erakundeak dauzka,.. zer gehiago behar da, bada? Bere bidea segituko du, egingo dute, zer ardura dio gaztelaniaz edo euskaraz aritzeak? Kontua elkar ulertzea da, ezta? Horrelakoak dabiltza askoren buruetan, argi eta garbi adierazten ez badute ere. Polito egiten du afixetan euskarak, “egun on, buenos días” esateak, bagabiltza euskararen alde, baina erdaldunak ere kontuan izan behar ditugu. Itxurakeria hutsa! Lasai asko bizi gintezke Euskal Herrian euskaraz jakin gabe. Zertarako esfortzua egin, ez badu ezertarako balio?


Azken arrazoia azterketekiko obsesioa da. Ikasleak etsaminik etsamin dabiltza, profila eta hizkuntza eskakizuna lortu nahian. Horregatik baino ez direlako matrikulatzen asko, paper miragarri horren bila, eta oposiziorik ez dagoenetan, behera doa ikasle kopurua. Izan ere, titulitisak jotako zentro bihurtu dira euskaltegiak –hau ukatzen duenak gezurra dio–, baina koarentena gabeko ikasleak dira gureak, botika esperimentalik ere ez dugu-eta. Denok gaixotu gaitu gaitz honek, kutsakorra baita oso.


Lehen esan bezala, azterketarako asmorik ez duena ere, dirua itzultzeko baino ez bada, aurkeztu egiten da. Inor onik irtengo da obsesio honetatik, baina gurpil zoroan sartutako kuiak gara, erroberari etengabean bueltaka, jakinda hankatxoa hortik ateratzen duena jokoz kanpo geratuko dela. Eta esan digutenez, gurpilari abiada biziagoa eman nahi diote, titulu berriekin eta exijentzia handiagoekin… Bai, #poziktibity negatiboa.


Ikasturte berriaren atarian beti berdin gauden sentsazioa dut, kezkek itota, immobilismoan murgilduta. Dena den, ez dagoen lekutik indarrak atera eta kurtsoari itxaropenez begiratu behar diogu, izena eman duten horiek baitira euskararen etorkizun eta salbazioa, indarra ematen digutenak, odol berria gure zainetan!

 

Zoramena

Leire Narbaiza 2014/09/12 18:38
Gipuzkoako Hitza-rako egindako kolaborazioa.

Opor sasoian gaude. Askori amaituak bazaizkigu ere, beste batzuk oraindik badabiltza bazterretan deskantsu egunez gozatzen. Baina atsedenik hartzen dugu ala benetan zoratu egiten gara?

http://1.bp.blogspot.com/-JWb64_UHrQU/Ull_xgQ86oI/AAAAAAAAS6Y/CCgUcdaxt1Q/s1600/Untitled_Panorama3.jpg

Gustuko dut bidaiatzea, gauza berriak ikustea eta ezagututako tokiak birbisitatzea. Egindako bidaietan beti geratu izan zait zerbait ikusteke, egiteke. Inoiz, ezinbestekoa den zerbait ere ez dugu bisitatu izan, ondo ez zetorkigulako, edo beste plan batzuk, biziagoak, irten zaizkigulako. Dena ezin delako, hitz batean.

Baina inguruan sumatzen dudana beste gauza bat da, antsia moduko bat, erotuta, dena egin, ikusi, bisitatzea exijitzen duena, azken egunean azterketa bat gainditu beharko bagenu bezala. Gidan dauden Top ten-eko lekuak ixa batez markatu beharko bagenu legez. Kanpaiaren museoa ikusi gabe daukagu! Katastrofea!

Antsia hori, beharbada, ez da oporretan bakarrik gertatzen den kontua. Urte osoan ere sufritzen dugula uste dut. Mila gauzatan daukagu burua, eta planifikazioa ezinbestekoa da. Hori bai, dena lor dezakegula uste dugu aktibitate batetik lehentxoago irtenda, edo berandutxoago iritsita. Baina beti erlojuari begira, eta ezer amaitu baino lehen hanka aterantz dugula. Dena harrapatu nahian, xehetasun eta zehetasun asko bidean lagata, guztia egitea lortu dugula sinetsita, baina inon ere sakondu ezinda, zoroen pare gabiltzalako.

Oporrak hartzean ere, joera hori nabarmen ikusten da. Laneko txirrinak jo orduko, maleta eta guzti daude horrelako kakapirriak automobilean. Bidaiatik etorri ere, itzulera egunean bertan ia-ia, denborarik hartu gabe egokitzapenerako. Badirudi herriak ere erre egiten diela ipurdia, infernu kirasdunean murgilduko direla heriotza motelean.

Jakina, horrelakoentzat, bidaiatzea ezinbestekoa da. Plazera edo aukera bainoago, obligazioa. Besteok egin ezean, arraro begiratzen dute. Gainera, zenbat eta urrunago eta exotikoago izan plana, hobeto. Beharbada, ez dute ezer jakingo hango kontuez edo egoeraz, baina bueltan geopolitikan adituak balira moduan hitz egingo digute, bisitatutako lekuaren egoera soziopolitikoaren azterketa arina eginez, gu aspertuz.

Talde horren barruan badago azpitalde bat, beren buruari turista beharrean, bidaiari deitzen diotenak, turistengandik bereizteko edo. Marco Polo sindromeak jota daude, antza. Badirudi, tour operadoreen atzaparretatik aterata lur ezezagunak deskubritzera doazela, hangoen etxoletan lo eginda aurkitzen dela egiazkotasuna, nahiz eta sherpa horrek bizkarrean hartuta igo behar izan dituen garagardo edo oca-cola lata horiek bidaiariak lasai edan ditzan, benetakotasunaz goza dezan...

Jarrerak jarrera, sarritan pentsatzen dut momentuaz gozatzea ahazten dugula, dena hain planifikatuta eta lotuta daramagulako bidaietan ez ezik gure eguneroko bizitzan ere. Askotan, etorriko den momentu magikoaren begira gaudela, esperientzia paregabe horren zain, ikaragarria dena, bizitza aldatuko diguna. Baina, baliteke, errebelazio hori, etortzeko dagoen epifania, gauza txikietan egotea, erreparatu gabe gure ondotik pasatzea eta guk, basoa ikusi nahian, ez dugula ondoko zuhaitzean dagoen katagorri jostaria ikusiko.

para disfrutar de los personajes en la plantilla psd de clase

Gipuzkoako Hitza 2014-09-12

Aurkezpena

Leire Narbaiza Arizmendi

Irakaslea eta blogaria (+)

Madalenak Kafesnetan

Madalenak Kafesnetan

Madalenak Kafesnetan atala
#MadalenakKafesnetan

Azken erantzunak
Gainera, estadistikak ematean, nazionalizatuta ... Ni, 2017/05/23 22:41
Hona hemen aurreko albistearen lotura: ... Emakume Eibartar erahila, 2017/05/15 12:51
Pasa den astean beste emakume bat hil zuten ... Emakume Eibartar erahila, 2017/05/15 12:50
Politta testua. Artistia haiz gero! Serafin, 2017/05/11 14:44
Milla esker, Serafin! Laztan bat! leire, 2017/05/07 21:23
Oso ona Leire. Biba zu. Serafin, 2017/05/06 21:28
Cadena Ser-ek, Eibarko emisoratik gertaera jazo ... Sosola, 2017/05/05 19:35
Begiratu BERRIA, ARGIA, EiTB, DEIAn... horietan ... Emakume Eibartar erahila, 2017/05/03 13:11
Ezkutatu? Nik ustezko hiltzailearen izen abizenak ... Sosola, 2017/05/03 12:32
Jakina gizonek hiltzen dituztela, gizonak ... Emakume Eibartar erahila, 2017/05/03 12:15
Artxiboa
2017 2016 2015 2014 2013 2012 2011 2010 2009 2008 2007 2006 2005
Kontagailua