Edukira salto egin | Salto egin nabigazioara

Tresna pertsonalak

Eibarko peoria, San Blasa baino hobia
Hemen zaude: Hasiera / Blogak / Kalamuatik Txargainera

Gure ahalmenen gainetik

Leire Narbaiza 2014/01/27 14:14

Ostiral goizean Jon Sarasuak eta Angel Lertxundik Euskadi irratian izan zuten solasaldiaren zati batek sumindu egin ninduen. Harritu ere bai, izan ere, biak estimatzen ditut, eta sarri eurekin egiten dut bat.

53. minututik aurrera

Hasieratik aitortu behar dut gorroto dudala gure ahalmen ekonomikoetatik gainetik bizi izan garela dioen esaldi hori, gezurra delako, hori saldu nahi digutelako, errua huts-hutsean gurea baino ez balitz bezala. Hori egiten du botereak, erruak besteei leporatu. Hori berori egin zuten solaskide biek, nire iritzian.

Egia da kapitalismoaren doinura eragin diegula hankei: nola soinu hala dantza. Sinestarazi ziguten beste liga batean genbiltzala kapitalaren sirena ahotsek limurtu euren sareetan jausteko. Tranpa gozoan erori, "zuek ahal duzue" esan zigutelako eta arbola-adarrean likaz itsatsitako txoriak gara, kontsumoak liluratuta.

Baina irratiko solaskideak "Gu, aberatsok" berbekin hasi dira, gure kezkek ez dutela zer ikusirik benetako pobreziarekin esan dute. Ados egon ninteke, baina zenbat jende dabil gure inguruan jateko nahiko izan bai, baina besteetarako ez? Makina bat horrelako inguruan.

Gizon zuri ezkertiar bihozberaren diskurtsoa egin zutela iruditu zitzaidan, gauche divine elizkoikokoak balira legez. Urrunetik ikusten dute pobrezia, hemen ez balego bezala. Arkadian bizi direla ematen du (Deba Goiena Arkadia bada…). Errealitatetik urruti bizi dira. Ez dute ezagutzen prekarietatea, ebentualitatea, babes eza, lanerako behar den autoaren asegurua ordaintzeko nahiko dirurik ez izan eta patatak jaten pasatu kobratu arte. Edozein fakturari beldurra izan, hortzak ezin konpondu, berogailua ez piztu, ur hotzarekin dutxatu… Eta krisi honetan ez ezik, besteetan ere bai!

Inori ez diola ardura ere esan dute! aho bete hagin laga naute! Saihestu egiten dugula? Bai. Deserosoa zaigula? Baita. Baina inori ardura ez? Inork ez duela ezer egiten? Eta pertsonen arteko elkartasuna? Zenbat jendek laguntzen dion elkarri, era pertsonalean: soldata zatiak emanez familia/lagunei, jana emanda, umeak zaintzen, fakturak pagatzen, otorduren bat eurekin batera etxean egiten, arropa ematen,…Horrelakorik egon ezean makinatxo bat lagun kale gorrian legoke, orain daudenak baino askoz gehiago.

Baina iritzi emaile hauen arabera, guri aberatsoi ez zaigu axola hurkoaren miseria, elizak baino ez du laguntzen, gure diru arazoak tontakeria hutsa dira....errealitatea anitza da, eta antza denez, ez dute ezagutzen! Pobrezia nonahi dago, baita gure iritzietan ere!

Jose Enrique goguan

Leire Narbaiza 2014/01/21 19:40
Pasa dan astian hil zan Jose Enrique Gonzalez, Sosolakua, hainbat urtetean Deportiboko laguna. Lerro batzuk idatzi gura detsadaz agurrik ez netsalako esan.

Izango dira hamabost bat urte, gitxienez, ezagutu nebala Jose Enrique Deportibuan. Mendi taldeko mahaixan atzian, serixo, jentia apuntatzen, informaziñua emoten, federau txartelak egitten,...

Hasieran erreparo puntu bat be emoten zeban, hain korrekto, dena zuzen eta ordenau edukitta. Gu, bittartian, gazte berdiak giñan, zoro-haixiak jota, eta bera nagusixa, lagun baten aitta arduratsua.

Baiña hau hasierako inpresiñua baiño ez zan. Niri puntua segiduan harrapau zestan eta beti ibiltzen jatan zirikatzen, adar-joten, sekulakuak esaten. Ni be ez nintzan atzian geratzen eta hala jokatzen neban berakin, joko partikular eta dibertigarrixan.

Ziri háretan guztietan, baiña, estimua zeguan, kariñua. Beti zan nerekin adeitsua broma háren artian. Errespetua kontu guztian oiñarrixan.

Beti burrukan ibiltzen giñan, baiña alkarri gura gentsan, eta oso ondo pasatzen genduan gure zirikalari demetan.

Esan dodan moduan, errespetua eta kariñua zeguan gure artian. Asko estimatzen neban, espeziala bazan be, edo biharbada horretxegaittik, espeziala zalako oso. Babestu ninduan (mendi komisiño osuak egin zeban letxe), eta une latzen bat be bizi izan genduan alkarrekin, Moncayon, adibidez.

Aspaldi ikusi barik nenguan, eta bere galderia eginda, Sosolatik ez zebala urtetzen esan zesten, eta bisittan juateko. Baiña bizitza zoro honek askotan ez gaittu nahi dittugun bidietatik eruaten, eta "juango naiz" pentsau, esan baiña sekula juan ez!

Oin penia ezin izan netsalako agur esan, ezin izan zestalako, atzera be, antiojuen gaineko bere begirada ha bota, ez nebalako bere irribarria adar-jotian ikusi...Penia eta tristuria dakat, bizitzako etapa bateko lagunetako bat juan dalako, konturatu barik.

Besterik ezin dot esan: eskerrik asko, Jose Enrique!

Bera goguan, famelixia be buruan. Batez be Esther eta Enrike. Besarkada bana!

Stand-by

Leire Narbaiza 2014/01/13 15:19

Batzuetan stand-by egitea nahiko nuke, liburu txotxolo baten atzean babestu, joko mengel batekin ezkutatu, ohean, sofan edo aulkian kukutu, mantapean, munduari itzuri egiteko, ez pentsatzeko, ez sentitzeko. Zeharo desentxufatuta egon barik ere, bizirik baina egonean. Ez da depresioa, nekea eta akidura baizik.

Gurako nuke stand-by-n egon, arazoetatik at, familia eta lagunak saihestu, gaixotasunak ahaztu, lana baztertu, betebeharrak desagertzeko. Neure buruaz ospa egiteko, gizartea, politika, ekonomia, justizia alde batera lagatzeko. Oporrak hartu zentzu guztietan, behar fisiologikoei baino ez egin jaramon.

Horretarako ere eskubidea beharko genuke, gordelekuan barneratu eta egoteko, ilunpean, asozial. Batez ere indarrak hartzeko, pilak kargatzeko eta ilusioa biziberritzeko. Ezinbestekoa izan beharko luke!

Aurkezpena

Leire Narbaiza Arizmendi

Irakaslea eta blogaria (+)

Madalenak Kafesnetan

Madalenak Kafesnetan

Madalenak Kafesnetan atala
#MadalenakKafesnetan

Artxiboa
2017 2016 2015 2014 2013 2012 2011 2010 2009 2008 2007 2006 2005
Kontagailua