Edukira salto egin | Salto egin nabigazioara

Tresna pertsonalak

Eibarko peoria, San Blasa baino hobia
Hemen zaude: Hasiera / Blogak / Kalamuatik Txargainera

Liburu bereziak

Leire Narbaiza 2007/10/31 17:00

Kasualitateak egin dit liburu berezi bi irakurtzea denbora tarte txiki batean. Bata Vida de Pi da, Yann Martel-ena. Bestea Txakurrari gauerdian gertatutako istripu bitxia Mark Haddon-ena

Bigarrena, beharbada, da ezagunena. Fama handia lortu duelako alde guztietan. Lehengoa, aldiz, lankide batek gomendatu eta laga zidan; nik ez nuen-eta ezagutzen.

Biek dute protagonista gaztetxo bat. “Vida de Pi” liburuko protagonista gaztetxo indiar bat da, Pi izenekoa, naufragio baten salbatzen den bakarra; pertsona bakarra, esan gura dut, tigre bat ere salbatzen delako. Hori da kontakizuna, zelan ematen dituen egunak tigrearengandik babesten, tigrearekin elkarbizitzen, itsasoan ia bi urte. Hausnarketa pila bat egiten ditu, eta irakurleari pentsarazi egiten dio. Bitxia da benetan. Batzuetan, dibertigarria ere bai. Merezi duena, benetan.

Bestea, “Txakurrari gauerdian gertatutako istripu bitxia”, gaztetxo baten istorio da. Gaztetxo autista batena. Berezia benetan liburua, Gaztetxoak kontatzen duelako narrazioa. Hori dela eta, mundua autista inteligente horren begitatik ikusten dugu, gai gara bere sentimenduak ezagutu eta konprenitzeko. Magisterio ikasten ari nintzela, autistekin egin nituen praktikak, eta egiatan esan behar dut oso mundu diferentea dela, konplexua eta gaitza ulertzeko. Liburu honen bitartez ikusi dut zer gerta litekeen euren buruan. Istorioa ere bitxia da.

Liburu bi, baina oso desberdinak. Biek merezi dute, nerabeek kontatzen dute lehengo pertsonan, euren buruetatik pasatzen dena. Disfrutatu egin nuen. Nobedadea izan ziren niretako. Hauek ere, pentsatu barik, elkartu eta batu egin zitzaizkidan. Gustura batu ere.

Erabakiak eta damua

Leire Narbaiza 2007/10/30 17:35

Duela urte asko tarota bota zidaten, eta botatzaileak esan zidan bizitza guztian erabakiak hartzen egongo nintzela, beti bidegurutze baten; jende guztiari gertatzen zaiola hori, baina nire kasuan erabaki-hartze hori sarriago eta larriagoa izango zela.

Ni ahaztuta nengoen karta botatzaile hark esandakoaz. Hala ere, gertuko batek ondo gogoan zuen eta akordarazi zidan irail honetan oso erabaki handia hartu behar izan dudanean. Ni kexu nintzen: “beti nago berdin, zirt edo zart egin behar minutu batzuetan”. Orduan ekarri zidan gogora.

Egia esateko, erabaki bat hartu dudanean damua ez zait agertu. Askoz jota pentsatu izan dut erabaki okerra zela, baina beste barik. Erabakia hartuta dago, eta kitto! Ona ala txarra izan etorkizunak esango dit. Neure erabakia da, une honetan egokiena begitantzen zaidana. Gero gerokoak!

Dena den, damutu aditza nor-nori da, norberari gertatzen zaiona. Ikasleek ez diote zentzurik hartzen laguntzaile horri, baina esanahi osoa dauka, guri gertatzen zaigulako. Berez.

Damua sentimendu ilun eta zatarra da. Tripetan sortu, eta bihotzean bizitzen jartzen dena, luzaroan, “okupa” deseroso eta desatsegina.

Erabakiez ez naiz damutzen, baina bai sarri beste pertsonekiko harremanetan izan dudan hutsekin, gutxitan egin dudanaz, maizago esan dudanaz. Karakter gogorra, takarra askotan, jenio txarra eta mihi arina izanda, behin baino gehiagotan damutu zait berotan hainbat gauza bota izana, baita gozoagoa ez izatea ere.

Gorago esan dudan moduan, pertsona bati ez egitea damutu izan zait: ez deitzea, gutuna ez idaztea, ez geratzea kafe bat hartzera, ez besarkatzea, e-maila ez idaztea, eskutik ez oratzea, musu ez ematea…

Damuak damu, horrela egin izan ditut gauzak, nahiz eta orain tripak jaten egon. Baina haserre eta oso nekatuta egonda, nor da gai jakiteko bere bizitzako aukera onenetakoa eskuetatik joaten ari zaiola? Ni ez, behintzat. Eta orain horrela nago, damututa, a posteriori hausnarketak egiten, ihes egin didanaren falta sentitzen.

Mezu kriptikoegia izango da, beharbada. Baina hala gertatu zait, xehetasun barik, huts-hutsean. Internet eta komunikazioaren munduan bizi gara; hala ere, aurrez aurrekoa lehen bezain inportantea da, edo gehiago agian. Eta horretarako giza harremanetan trebatuago egon behar. Guatemalan esaten duten moduan estate vivo. Horrelakoa izateko, ostera, berriro jaio behar! Aurretik pasatzen den trena identifikatzeko kapaz izango naiz hurrengoan? Hala izatea espero dut.

Fito Rodriguez eta blogak

Leire Narbaiza 2007/10/22 21:28

Fito Rodriguezek Nabarra aldizkariko iazko uztaileko alean esandakoaz aspaldi neukan idazteko gogoa. Hona hemen elkarrizketa luze horretan egindako galdera eta Rodriguezen erantzuna:

Zakarrontzi handiagoak behar ditugula adierazi duzu. Zer esan nahi duzu horrekin?
Bai, eta zakarrontziak erabiltzeko, lehenago, paperak zikindu behar dira. Pantailan berdin. Pentsatzen zenaren aurka, gero eta gehiago idazten da. Korreo elektronikoa dela, internet dela, gero eta gehiago idazten da eta estiloak gero eta gehiago aldatzen dira. Ni ez naiz oso blog-zalea. Ez dut uste horrek ekarpen handiegirik egin dezakeenik, arrazoi batengatik: blogek zakarrontzien falta erakusten dute idazten den guztia bistan jartzen dutelako. Konpromisoak, aipatu dudan hizkuntzarekiko konpromisoak, idatzitakoa irakurtzea eta berrirakurtzea eskatzen du. Lan hori inoiz ez dago guztiz bukatuta, amaiera irekiak izaten ez direlako, lana antzua ez bada. Blogek dena bistan uzten dute. Izan daiteke nudismo moduko bat, biluztea. Badira, hala ere, gorputza tratatzeko beste era batzuk. Nire ustez hori dute eskas blogek, hizkuntzarekiko konpromisoa lantzeko nahikoa baliabiderik ez dutela

Nik Fitori esango nioke ezer ez dakiela blogen gainean, ezta bogariez ere. Hasieratik mespretxua baino ez du adierazten, blogak oso gustukoak ez dauzkala, eta zakarrontzi falta dutela esatean. Hainbatetan horrela izango da; beste askotan, ordea, ez. Ni oso inpultsiboa izan arren, gutxitan ateratzen dut post bat lehenengo idazketan. Zakarrontzia badugu, eta batez ere, hozkailua. Seguru nago Fitok ez duela blog asko irakurri, eta ez dakiela zer den bloga.

Niri min eman zidan irakurri nuenean blogek hizkuntzarekiko konpromisoa lantzeko nahikoa baliabiderik ez dutela. Hori gezurra da. Batetik blog bat sortzean lehengo hautua beti izaten da hizkuntzarena. Euskara aukeratu dugunok, hizkuntzarekiko konpromisoa hartu dugu. Hori horrela da. Gero, beharbada, txarto idatziko dugu, edo ez.

Baliabideena ez dut ulertzen. Blogariok, zutabegileek, poetek, nobelistek, idazleek… denok daukagu erreminta bakarra: hizkuntza. Hobeto edo txartoago erabiliko dugu, narras edo polito. Baina esango nuke, ardura digula, buelta asko ematen diogula, esaldi biribilak, berba egokiak topatzen. Beti dago fintzea eta konpontzea. Baina behar horrek ez dauka akaburik. Giza lan guztietan gertatzen da hori. Perfektutasunik ez da existitzen.

Agian, idazle batzuek —eta Fitoren kasua izan liteke— pentsatuko dute blogariok intrusismoa praktikatzen dugula, inongo editore edo argitaletxeren eskuetatik pasatu gabe kaleratu egiten dugula. Gurea ez dela ganorazko idazketa. Inor ausartuko litzateke esaten egunerokoek (diarioek) ez diotela hizkuntzari ezer ematen? Ez. Askotan ariketa literarioa izan litezke, eta idazle on eta ezagun askoren egunerokoak argitaratu dira, bere horretan. Beraz, zergatik mespretxu hori?

Hizkuntza idatzia ez da beti literatura. Idatziz egon arren, idazki guztiek ez daukate balore literariorik. Blogari asko eta askoren asmoa ez da literatura egitea, eta gure idatziak, sarritan kaskarrak dira, eta horretaz kontziente gara. Kaskarrak hainbat liburu diren moduan, eta idazleak literato jarrerarekin dabiltzan arren! Gure helburua ez da literatura egitea, beste xede bat daukagu. Askotan jakin ere ez dakigu zein den!

Hori bai, blogari batzuen post-ak badira literatura. Eta ona gainera. Beraz Fito Rodriguezi euskal blogosferatik paseotxo bat egitera gonbidatzen dut, gaur Atxagaren bloga aurkeztu den egunean. Beharbada, Fito bera ere animatuko zaigu bloga idazten. Batek daki.

Guggenheimek 10 urte

Leire Narbaiza 2007/10/17 18:22

Museo zabaldu zenean, ahoz aho zebilen txistean Erriberako nafarrak zioen: “Si así es la lata, cómo serán los espárragos”. Baina Guggeheim “latan” geratu dela uste dut. Oso ederra iruditzen zait eraikina, itzela. Barrukoa, egia esateko, ez dut ezagutzen; ez boikota egin diodalako —ezta gutxiagorik ere—, baizik eta hamarkada honetan izan ditudan aukerei joaten laga diedalako. Beste barik.

Bestalde, aitortu beharra daukat arte modernoa ez zaidala gustatzen, nire onetik ateratzen nauela, adarra jotzen ari zaizkidan sentsazioa dut. Hainbat museotan benetan haserretu egin naiz, lagunak ditut lekuko. Beraiei disfrutatu egiten dute; nik, ostera, sufritu. Marmarka sartzen naiz, lanei begiratu, agobiatu eta lagunen zain egon. Atzera ere marmarka. Eurek barre egiten didate, baina gainditu egiten nau. Kultura eza izango da, sentsibilitate falta, ez naizela artista. Ondo da, onartzen dut. Baina zatar-zatarrak begitantzen zaizkit (gaztelaniazko horroroso berba erabiliko nuke!). Inpotentzia sentitzen dut, eta ziria sartu didaten sentsazioa. Hala da. Zer egingo diot, bada?

Guggeheimera itzulita, gogoratzen dut zer polemika izan zen orduan. Nire iritzia egitearen kontrakoa zen, ez museoren aurka nengoelako, diru gehiegi xahutuko zelako baino. Ekimen erdi-publiko, erdi-pribatua, dirutza ikaragarria gastatu behar zuena. Urte haietan hainbat kultur eta kirol talderen diru-laguntzak oso murriztuta gelditu ziren. Ezagutzen dut eskubaloi talde bat ezin izan zuena kategoriaz igo, hain zuzen ere, Bizkaiko Foru Aldundiko diru-laguntza hutsaren hurrengoa izan zelako. Proiektu faraonikoegia zela uste genuen askok. Eta horrela segitzen dut pentsatzen. Gainera modu yanki hori (pribatu-publiko) ez dut oso gogoko, susmagarria iruditzen zait.

Bilbori itzelezko bultzada eman dio. Ados. Baina herri honetan oso kanpolarrosak gara. Badakizue zer dioen esaerak: Kanpolarrosa, etxe-kardo! Seguru nago hemengo jendeak proiektu interesgarri bat aurkeztu, eta Guggenheimen gastatu dugunaren erdia eskatu izan balu, ezezko biribila jasoko zukeela. Ziur naiz. Asmo asko geratzen dira baztertuta oso karuak irizten dietelako, baina bat bera ere ez da museo hori bezain garestia izan, ezta hurrik eman ere!

Txiste batekin eman diot hasiera postari. Gero “latan” geratu dela esan dut. Nire ustez, hain modan dagoen “eskaparatismoa” egin da museoarekin: lata ederra, baina esparragoak…gutxi-gutxi batzuendako. Janari exotikoa!

Beste arrisku bi ere ikusten dizkiot Bilbok bizi duen eraldaketari: bata, nortasun bako hiri bihurtzea. Eta bestea, hainbeste eraikin ikusgarri izanda, eraikinen absurdo bihurtzea.

Bilbotarren bat haserretu egingo zait, badakit, nortasunarena diodanean. Niri Bilbo beti gustatu izan zait baita zikina, iluna eta zaharra zenean ere. Beraz, alde horretatik, lasai txinbook! Homologatze, garbitze horrek kezkatzen nau. Aseptikotasunean jausteko arriskua hortxe dauka-eta.

Eraikinen pilaketa ere, ez dakit, exageraziora ez duten eroango. Hainbesteko modernotasuna, hain fashion egin behar dutena, hainbeste arkitekto izar gauza onerako. Gehiegi, beti da lar.

Ez dakit, Begoñako amatxuk babes ditzala, negozioan sartuta daudelako, eta titanioak eman diena titanioak ken diezaieke. Arrakastaz ere makinatxo bat hil da!

Durango

Leire Narbaiza 2007/10/15 17:09

Pasa dan ikasturtian Durango deskubridu neban. Benetan deskubridu. Batek baiño gehixago pentsauko dau ia zelan izan leiken hori, Durango herri ezaguna eta hurrian egonda. Gaiñera, gure aitxa bertan jaixo zanez gertuago sentitzen neban. Baiña Eustakio bertatik gerriak bota zeban, eta sekula ez jakon gustau Durangon jaixo zala esatia.

Bertan, jakiña, hamaikatxo bidar egonda neguan. Gaztetxotan pisziñetara juaten giñan, orduan sasoian Eibarren ez zegualako. Gustora juan be! Haundixa zan arratsalde-pasa ibiltzia. Trenian edo autobusian abixau, pisziñetan baiñau, pasta bat erosi Goienkaleko pastelerixa baten, eta Carretora juan mosto bat edatera. Nagusixaguak giñala pentsau, eta Eibarrera itzuli.

Urte batzuk pasau eta gero, liburu azokara, jaixetara, kontzertu eta antzerkixetara be juan izan naiz. Goienkaleko “xarma” ezagutu dot. Gero lagun batzuk be izan dittut bertakuak, eta iñoiz egin dogu parrandatxoren bat Durengon. Hortaz, esan neike ondotxo ezagutzen nebala herrixa, eta azokia eta papeleria baiño gehixago ikusten nebala. Halan da be, ez netsan gustua topatzen. Oiñ, ostera, ikaragarri gustatzen jata.

Iaz, baiña, beste Durango bat deskubridu dot. Edo hobeto esanda, benetan ezagutu dot herrixa. Edarra da, benetan. Ez neban pentsatzen hain txoko polittak zekazela, bai paisajiak, bai eraikiñak. Gauza pilla bat egin leikez, aukera mordua dagozelako. Eibarren baiño gehixago, esango neuke.

Hori bai, herri tradizionala da: kanpaiak mezetara deitzen, hil-kanpaiak joten, hamaika eliza, komentu eta eskola relijiosokin. Hori eibartar batendako harrigarrixa da. Beste alde batetik, Durangon “gaztetxeruak” zein “pijo-pijuak” ikusi leikez. Txurrodunak, zein behi-miazkada orrazkeria dakenak. Danak herri berian, eta kantidadian. Iruña etortzen jata batzuetan burura. Hori, ba: Durango, buena jaula para malos pájaros

Panegiriko hau ez da herri aktibua topau dodalako, edo oso gustora sentitzen naizelako. Ez, ez neuke bestela post bat idatziko. 2006 urte horribilis ha ahazten lagundu desta. Nere biharran gustua berreskuratu dot bertan lanian. Indarra emon desta, gauza barrixak deskubridu dittut. Durangok ilusiñua itzuli desta. Badakitt bardiña gertau ahal jatana Abaltzisketan, baiña ez da holan izan. Oso eskertuta nago danagaittik. Aspaldi ez neguan hain pozik nere biharrakin, ezta biharreko herrixakin be. Bizkaiko geografixia politto ezagutu dot lana dala-eta; hortaz, badakitt zertaz dihardudan, badakitt neregan zelako eragiña dakan inguruak, lekuak. Trenez ibiltziak be badaka beria; automobilla ahaztu, eta disfrutau. Ondo nago gustora. Neu be ete naiz “mala pájara” eta Durango kaixola ona neretako?

Che, txo!

Leire Narbaiza 2007/10/09 21:16

Ni jaio nintzenerako, Che hilda zegoen eta mitoa sortzen ari zen. Hori gertatzen zaie gazte hiltzen diren “izarrei”. Iraultzailea izan zein aktorea, berrogei urteak iritsi aurretik hilez gero, mito bihurtzen ditugu. Mito, heroi eta santu premia daukagulako. Horrelako pertsonak mitifikatuz, geure burua zuritu. Maisuak behar ditugulako, bidea erakusteko, edota fama, boterea eta arrakasta zer diren ikusarazteko.

Zer pentsatuko luke Guevarak bere erretratu ezagun hori zer bihurtu den ikusiko balu? Bere aurpegia kontsumo gizartearen ikono bilakatuta, zer esango luke? Nolakoa izango litzateke Ernesto gaur egun Bolivian hil izan ez balute? Zenbat bider kartzelaratuta? Zelako bizimodua eroango zukeen?

Galderok ez daukate erantzunik. Beharbada, bizirik balego ez zen mitoa izango. Seguru. Imajinatzen duzue Che laurogei urterekin, burusoil, zimurrez betea? Ez, ez dago haragizko mitorik.

Eta zer egingo genuke horrelako mitorik izango ez bagenu? Zer egingo genuke Che Guevara existitu izan ez balitz? Utopia badela nork esango liguke?

Berrogei urte dira, txo, Che hemen ez dagoela. Berrogei urte, eta bere ezpalekorik ez. Horrelakoa izan zitekeela ematen zuen Marcos komandante-ordeak, baina hanka sartze batzuk izan zituen, eta gainera bizirik jarraitzen du…Horrela ezin da!

Che, txo! Kanta hau baino gauza politagorik nik ezin dut idatzi. Uda honetan diskoteka batean ordu txikietan erritmo arraro batean entzun dudan arren, oso letra ederra du. Beraz, Carlos Pueblaren berbak nire ahoan jarriko ditut zure omenez:

Hasta siempre comandante
Aprendimos a quererte
desde la histórica altura
donde el sol de tu bravura
le puso cerco a la muerte.

Aquí se queda la clara,
la entrañable transparencia
de tu querida presencia,
comandante Che Guevara.

Tu mano gloriosa y fuerte
sobre la historia dispara,
cuando todo Santa Clara
se despierta para verte.

Aqui ...

Vienes quemando la brisa
con soles de primavera
para plantar la bandera
con la luz de tu sonrisa..

Aqui ...

Tu amor revolucionario
te conduce a nueva empresa,
donde esperan la firmeza
de tu brazo libertario.

Aqui ...

Seguiremos adelante
como junto a ti seguimos
y con Fidel te decimos:
"Hasta siempre, Comandante!"

Freebatasuna!

Leire Narbaiza 2007/10/09 17:43

Konponbide demokratiko baten alde: hitzak soberan daude: freebatasuna!

Uste dut, baina, orain dela hitza gehien behar dugun momentua. Hori bai, hiztegi guztia ez da nahikoa sentitzen duguna adierazteko.

Udako liburuak

Leire Narbaiza 2007/10/03 17:27

Aurtengo udan makinatxo bat liburu irakurri ditut. Aspaldian best-sellerrak; nobela arinak (nik nobelita esaten diet nahiz eta 600 orri izan); misteriokoak edo gai esokeriodunak: kataroak, griala, anaitasun sekretuak, tenplarioak,….baita nobela arrosak ere banabil irakurtzen. Lehen edozein totxo irakur nezakeen, baina orain konplikazio gutxiko gauzak baino ezin ditut irakurri. Ez nau kezkatzen, badakidalako bizitzaren bolada bakoitzak liburu mota bat behar duela, eta nik orain horrelakoak behar ditut.

Udan, baina, irakurritako liburuen artean sorpresa politak hartu ditut. Liburu guztiak Eibarko eta Durangoko udal liburutegietatik hartu ditut, honekin esan nahi dut ia guztion eskutara egon daitezkeela.

Eibarko liburutegia itxi zen egunean sei liburu hartu nituen. Ia aukeratu barik, gauza gutxi zegoen-eta aukeratzeko. Zer zen hura! Kamioilarien grebetan egoten dira, bada, supermerkatuak tifoi bat bertatik pasatu izan balitz bezala? Horrela zegoen: apalak erdi hutsik, generoa desordenan botata, anabasa orokorra!!! Apalen artean ere hiru-lau pertsona…Horrela gaitza zen ezer aukeratzea, antsietatea baino ez zuen sortzen! Denbora amaitzen ziharduen, eta gero eta liburu gutxiago zegoen. Hortaz, gutxi pentsatuta hartu behar. Uste dut hemendik aurrera horrela hartuko ditudala liburuak, emaitza ezin hobea izan delako.

Oporretara lau liburu eraman nituen, eta joan ginenon artean ni izan nintzen libururik eraman zuen bakarra. Hori niretzat ulertezina da, baina denetarako jendea egon behar omen denez… Hartara, liburutegi ibiltari bihurtu nintzen, eta banatu egin nituen neramatzanak. Arrakasta bakarrarekin izan nuen. Hori dela eta, euskaraz eramandako liburua ezin izan nuen irakurri. Oraindik ere nire lagunak dauka, amaitu badu ere.

Hilabeteotan hamabost bat liburu irakurri izan ditut, baina denak ez ditut komentatuko, batzuek lerro bat ere merezi ez dutelako. Hauexek dira, pretentsio handirik barik, harritu nauten liburuak: “La casa veneciana” Mary Nickson-ena; “Pájaros sin alas” Louis de Bernières-ena; “Las hijas de Hanna” Marianne Fredriksson-ena; “Plataforma” Michel Houellebeq-ena; “Sobre la belleza” Zadie Smith-ena; “Orígenes” Amin Maalouf-ena.

La casa veneciana :Berba baten esateko liburu hau maitasunezko liburua da, hasieratik jakin liteke zein den neska eta zein mutila, eta zelan amaituko den. Hala ere, atsegina da, istorio gehiago nahasten dituelako, eta etxe bat aitzakia hartuta, familia beten historia kontatzen digulako. Gainera, nobela mardula da, arratsalde baten amaitzen ez diren horietakoa.

Las hijas de Hanna :Suedian dago kokatuta istorioa, XX. mendearen hasieran amaieran. Familia baten historia kontatzen du, birramamarengandik hasita birrilobarenganaino. Emakumeak dira ardatz. Interesgarria egin zait Suediako gizartearen nondik norakoak azaltzen direlako, eta kontatzeko modua desberdina delako, oso xumea eta ahozkotik oso hurre. Egia esan, gutxitan irakurri dut Eskandinaviako literatura, ez dakit liburu hau bertakoen eredu izan den, baina nik desberdina eta freskoa aurkitu dut.

Plataforma :Liburu honen gainean ez dakit oso ondo zer esan. Hasieran oso gogorra begitandu zitzaidan, gordina, nire printzipioen kontrakoa. Eskandalizatu eta dena egin nintzen. Batzuetan hotzikarak eta guzti sentitzen nituen. Baina aurrera egin ahala, gogoeta batzuekin bat etorri eta trankilago amaitu nuen liburua. Itzultzen dudanean, hareaz itzuli behar dut; liburua arropa eskegitzeko lekuan zintzilik izanda ere, ezin izan diodalako kendu haize bolada batek sartu zuen guztia

Sobre la belleza :Gustatu zait, amaiera ez hainbeste. Ematen du ez zekiela zelan burutu hasieratik planteatutako guztia. Idazteko beste forma bat, komunitate beltzaren barrutik gauzak ikusteko modua. Azkenean, zuri edo beltz denok berdinak garela eta berdin jokatzen dugula erakusten du. Esan dudan moduan, idazteko era oso desberdina, nik ezagutzen dudana. Liburuaren propagandatik, baina, urrun geratzen dena.

Orígenes :Askotan izan dut gogoa liburu hau hartzeko. Baina banekien Amin Maalaouf-ek gauza serioak eta pentsatzekoak idazten zituela; eta, lehen esan dudan moduan, ez nago holakoetarako. Gainera banekien ez zela nobela, baina liburutegiko zoramen hartan hartzea erabaki nuen, probatzeagatik. Eta oso pozik nago. Ez da nobela, baina bere familiaren historia da, batez ere bere aititarena. Banekien Maalouf libanoarra zena, eta banekien Libanon kristau mota asko zeudena. Ez nekien, baina, gaur egun Ekialde Hurbil izenarekin ezagutzen duguna XX. mende hasieran inperio otomandarra zenik. Gauza asko ikasi ditut, eta gustura irakurri dut. Beste irakurketa batzuekin “Desde el monte santo”:http://www.altair.es/nou.4.4.htm uztartu eta osatzeko aukera eman dit. Era atsegin eta errazean dago idatzita, eta benetan merezi du.

Pájaros sin alas :Liburu honekin gauza bitxi bat gertatu zitzaidan. Kanpora joan aurretik hasi nintzen irakurtzen eta ez nuen Portonovora eraman astunegia zelako. Gero bueltan, nagikeria puntu bat eman zidan, horregatik “Orígenes” irakurtzen hasi nintzen. Eskerrak! Liburu biak nik pentsatu barik, sasoi berean oinarrituta, eta inperio berean, nahiz eta leku ezberdinetan gertatu. Egia esan, liburu hau asko gustatu zait. Nobela izanda ere gaur eguneko hainbat gatazka ulertzeko aukera ematen baitu oso istorio eder eta gordinen bitartez. Ez nuen hainbeste espero horrelako nobela batetik. Mardula eta ederra da. Guztiz gomendagarria. Deskubrimendu polita, benetan

Euskaraz gutxi irakurri dut, egia esan. Eta irakurritakoen artean, aipatzeko gutxi, zoritxarrez. Gogotsu hartu nuen Euskal Hiria sutan Xabier Montoiarena, baina irakurri ez nuen bakarra izan zen, ipuin bat baino ez. Espero dut lagunak lehenbailehen itzultzea irakurtzeko irrikatan nago eta.

Kutxa maitea

Leire Narbaiza 2007/10/02 19:19

Badira bost urte luze zurekin nagoena ezkonduta, beste erremediorik ez daukadalako. Interes ezkontza bat izan zen, batez ere zure aldetik. Mesede bat egiten zenidalakoan erretiroraino lotu ninduzun. Aberatsa zara, baina zure ezin asetasun horrek gehiagotara eraman zintuen. Poligamiara. Orain, zurea zure, eta nirea ere bai!

Harrapatuta naukazu. Zurekin aseguru, nomina, helbideratzeak…dena egin behar izan dut, onena zarelako, eta komisiorik kobratzen ez zenidalako. Baina zure aurpegi goseti, maltzur eta zikoitza erakutsi didazu. Orain egiten dizkidazun mesede guztiengatik kobratuko didazu. Hiruhilabetean 2,5 euro. Hala ere, kartilan idazteko bonoak ematen dizkidazu, 50 hiru hilean!! Hortik gora 6 zentimo kobratuko dizkidazu bakoitzarengatik. Zelako ona zaren!

Nahikoa da! Bada aurre egiteko sasoia. Harrapatuta gauzkate, baina gure dirua, gurea da. Ze uste du Kutxak? Urterik urte, gero eta etekin handiagoak lortzen ditu. Bulego eta langile gutxiago dauzka. Orain dena on-line egiteko, eta makinak bulegoetan. Zer kobratu nahi digute, eragiten tinta?

Interesak gora doaz, baita euriborra ere. Gero eta estutuago gaude. Beste banku batzuetan hasi dira komisioak eta kentzen. Zerbait egin beharra dago, martxan jar gaitezen! Orain urte batzuk ere ahalegindu ziren komisioak kobratzen, baina jendeak kontuak kentzeko mehatxua egin zien, eta atzera egin zuten. Ez gara kapazak izango? Matxina gaitezen. Asko gara, eta denon artean senar zapaltzaile honi aurre egin diezaiokegu! A las barricadas!

Aurkezpena

Leire Narbaiza Arizmendi

Irakaslea eta blogaria (+)

Madalenak Kafesnetan

Madalenak Kafesnetan

Madalenak Kafesnetan atala
#MadalenakKafesnetan

Artxiboa
2017 2016 2015 2014 2013 2012 2011 2010 2009 2008 2007 2006 2005
Kontagailua