Gizakiak sarritan irudikatu du heriotza betikotasunera garamatzan bide edo erreka gisa, eternitatean sartzeko ate.

Bestalde, Joxe Azurmendik dioenez, “behin izanez gero, unibertsoak dirauen artean, ezizaterik ez dago. Gutxienez, espazioa, denbora, behin eduki izan nindutelako ni edukitzen segitzen dutenak izango dira beti, izan den ezer ez da ezizantzen.”

Orain dela berrehun urteko gizakiak jakin izan balu gure garaiotan Zelanda Berrian dabilkizun lehengusua Bermeoko etxeko pantailan ikus eta entzun dezakezula mintzo zaizun aldi berean, itzela zitzaiokeen txundidura.

Handiagoa ziur aski geuk har genezakeena baino, baldin ziurtasun osoz jakitera iritsiko bagina zenbait hamarraldiren buruan Santimamiñera edo hirugarren mendeko Iruña-Veleiara itzuli ahalko garela birtualki, kosmosak guztiaren oroimena gordetzen baitu aldez edo moldez. Ematen du laster aurkituko dugula oroitzapen horien gordelekuan barneratzeko zirrikitua, dela ate, bide edo erreka.