Irakasleok nahastuta gabiltza, EAE, Euskal Herria eta hainbeste izen eta kontzeptu eta eguraldi maparekin. Batzuk borondaterik onena ipintzen dugu Hezkuntza Saileko gure agintari berrien arauak betetzeko orduan, baina urte abertzale gehiegi dira zientifikotasunetik eta normaltasunetik urruti, eta eguneratzeak lan luzea eskatzen du.

Joan den asteazkenean ikasgela batean sartu nintzen Etika irakastera. Aurretik Gizarte eduki zuten, Geografia. Harri eta belarri gelditu nintzen arbelean irakurri nuenagatik. Ziur aski, harridura horrek nire akats sakon bat edukiko du oinarri, inertzian itsu bizitzeko eta kontzeptu zientifiko berrietara egokitzeko zailtasuna.

Hauxe irakurri nuen arbelean:

“Euskal Herri kulturaleko ibaiak: Errobi, Bidasoa, Urola, Ibaizabal…” Betiko ibaiak ziren, baina orain ez Euskal Herrian, baizik Euskal Herri kulturalean kokatuta.

Zaharra erabat hil ez baina berrria oraindik ez denean osotoro jaio kolapsoa gertatzen da. Objektibotasuna konplexua izaten da eta Euskal Herria berriz sinpleegia, jadanik Anaxagorasek adierazi zuen guztia dagoela guztiarekin nahasirik, eta gaur egun Guggenheim bezain kulturala dugu errekako ur frexkoa; ikasiko dugu pixkanaka.

Eta zalantzarik bazenu galdetu Patxi Lopezi, kultura-kontuetan bezain jakintsua baita naturari eta fauniflorari dagozkionetan, letretan bezala zientzietan. Aditu handia da, esate baterako, Kirmen Uriberen obran; baina baita ere astalikardu, txori-kardu eta oro har kardu mota guztietan.