Nire lagun baten teoriarekin bat egiten dut. "Zertara joaten da jendea mendira?" galdetzen badiozu, seriotasunez erantzungo du "altxorraren bila. Mendigoizaleek badakite hor nonbaiten altxor bat izkutatuta dagoela. Hori da igande goizetan esnatzeko duten arrazoia." Azalpenak ez du hankarik ez bururik. Baina igandetan madrugatzea ere ez da erabaki ulergarria.

Antezedente hauekin, eta lo-zakuan lo egiteari diodan nazkarekin, ulertu ezazue esatera noana.

Zer bilatzen dute Basetxeako lehiakideek? Ulertzen dut jendea Gran Hermanora joan nahi izatea. Irabazleak dirutza ederra poltsikoratuko du, lehiakideek soldata politak kobratzen dituzte, eta zorte apur batekin Tele5ren programa batatean entxufatuko zaituzte eta ez duzu gehiago lan egin beharrik izango.

Baina Basetxeakoek? Aurreko edizioetan bidaitxo bat oparitzen zuten. 100 egun (zenbat dira zehazki?) piztiak bezala bizitzen. Dutxatu gabe. Ganorazko janaririk dastatu gabe. Arropa garbitu gabe. Telebistarik gabe. Berogailurik gabe. Baina hori bai, marco incomparablean.

Zenbat irauten duen, eta oraingo edizioan zein den saria, baina Basetxearen webgunean ez dute hori esaten.