Herenegun gauean artikulu hau idatzi nuen: Si hablas en euskera no sales en ETB2  eta espero gabeko erantzun ona jaso nuen atzo, Twitterren, Facebooken eta abarretan. Oso sorpresa polita izan zen, jende askoren babesa sentitu nuen. Kultura sailburu berak gaia aztertuko zuela esan zidan eta alderdi batek galdera egingo omen du legebiltzarrean gai honen harira. Eskerrik asko denori.

Kontua da nere helburu nagusia ez zela salaketa egitea. Ni ez naiz jokaera hori azaleratu duen lehenengoa eta ez dut uste niri gertatutakoa kasu larriena denik. Euskaldunon ghettoan (erdi serio jartzen dut ghetto hitza) gai ezagun eta arrunta dela iruditzen zait. Azkena atzo bertan aipatzen zuen Facebooken Marijo @desplazatuak, nola Abadiñoko Sanblasetako feriako baserritarrek euskaraz eta gazteleraz eman zituzten hitzak, ETB1 eta ETB2rako.

Nik artikulu hori gazteleraz idatzi baldin banuen, nire sare sozialetako kontaktu baskoentzat izan zen (EHn bizi direnak baina normalean euskaraz jarduten ez dutenak). Nahi nuen ea beraiek ulertzen zuten egoera. Ez da munduko arazorik larriena, arantzatxo bat da, baina beraien pauso bat ikusi nahi nuen, euskarari ongietorria ematen, ulertzen zutela gaia eta babesa ematen.

Baina keba... ez du ezertarako balio. Ez dut ia baskorik identifikatu atxekimenduen zerrendan. Sare sozialetan euskaraz idazten badut jende horrek ez du normalean ez aipamen eta ez erreakziorik izaten. Ikusezina bihurtzen naiz beraientzat. Hizkuntza kontua zela uste nuen, baina atzoko artikuluarekin berdina gertatu zait. Nik gazteleraz idatzi eta nork erantzun dit? Euskaldunen ghettoko kolegek.

Ondorioa: lagun horiengana iritsi nahi badut beharrezkoa da: gazteleraz idaztea eta idatzitako gaiak euskararekin zer ikusirik ez izatea, ez daitezen deseroso sentitu.

Ez dakit nola apurtu konpartimentazio eta isolamendu hori. Nahi nuke.

Bai, FB-ek pribazitate eta segurtasun arazoak ditut. Kontziente naiz, eta berriz ere Interneteko jarduna zentralizatzen ari gara dudarik gabe, informazio gehiegi esku bakar batzuetan. Alde ilun hauetaz jakiteko onena da Teketeni irakurtzea eta gaiaz konturatzea, eta gero nola jokatu pentsatzea. Optimista inkontziente bat naiz agian, eta sarearen autoregulazio indarrean esperantza dut. Pentsatzen dut gauza hauek ere konponduko direla pixkanaka. Ea egia den.

Baina dudarik gabe FBek iraultza txiki bat ekarri du nire ingurura. Han aurkitu ditut lehenengo aldiz nire Internetetik kanpoko lagunak, aspaldi ikusi gabekoak, parkean umeekin egoten garenak eta abar. Interneten ibili naizen azken 12 urteotan jende hau ere ibili da maila desberdinetan, DV irakurtzen, bidaiak erosten, Youtuben bideoak ikusten eta abar. Baina ikustezinak ziren niretzat, eta orain hor daude, askoz gertuago Interneti esker.

Horregatik azkenaldian nire jokaera aldatu dut. Lehen edozeini lagun eskaera egin eta onartzen nion. 180 lagun izatera iritsi nintzen. Orain ez. Orain benetan ezagutu behar dut eta lotura bat behar dut pertsona horrekin lagun egiteko. Gertatzen zaizkidan gauzak kontatu nahi ditut, gertukoei nahi dudana esan, gaur daukadan plana kontatu, lagun batek apuntatu nahi badu, ezezagunek behatua sentitu gabe. Internetetik kanpora ere, inguruan FB bultzatzen ari naiz, benetan inporta zaidan jendea ikusteko eta jarraitzeko aukera delako.

Twitter desberdina da.Twitterren ezezagun askok jarraitzen nau (300 bat jarraitzaile ditut guztira) eta idazteko kontu handiagoz ibili behar da. "Audientziari" gehiago begiratzen diot. Gainera han geek-ak bakarrik gaude, inguruko ebento guztietan ikusten garenak, laneko jendea. Nire eguneroko bizitzako oso jende gutxik ezagutzen du Twitter.

Hizkuntzaren erabileraren aldetik ere askoz gehiago egiten dut gazteleraz eta inglesez Twitterren, FB-en baino. Badakit euskaraz ez dakien jende askok irakurtzen nauela han eta nahi gabe ere, "audientziari begira" idazten dira gauza asko.

Beste inork egin du erreflexiorik honen inguruan?