Nire interbentzioa 59. minutuan hasten da.

Bai, FB-ek pribazitate eta segurtasun arazoak ditut. Kontziente naiz, eta berriz ere Interneteko jarduna zentralizatzen ari gara dudarik gabe, informazio gehiegi esku bakar batzuetan. Alde ilun hauetaz jakiteko onena da Teketeni irakurtzea eta gaiaz konturatzea, eta gero nola jokatu pentsatzea. Optimista inkontziente bat naiz agian, eta sarearen autoregulazio indarrean esperantza dut. Pentsatzen dut gauza hauek ere konponduko direla pixkanaka. Ea egia den.

Baina dudarik gabe FBek iraultza txiki bat ekarri du nire ingurura. Han aurkitu ditut lehenengo aldiz nire Internetetik kanpoko lagunak, aspaldi ikusi gabekoak, parkean umeekin egoten garenak eta abar. Interneten ibili naizen azken 12 urteotan jende hau ere ibili da maila desberdinetan, DV irakurtzen, bidaiak erosten, Youtuben bideoak ikusten eta abar. Baina ikustezinak ziren niretzat, eta orain hor daude, askoz gertuago Interneti esker.

Horregatik azkenaldian nire jokaera aldatu dut. Lehen edozeini lagun eskaera egin eta onartzen nion. 180 lagun izatera iritsi nintzen. Orain ez. Orain benetan ezagutu behar dut eta lotura bat behar dut pertsona horrekin lagun egiteko. Gertatzen zaizkidan gauzak kontatu nahi ditut, gertukoei nahi dudana esan, gaur daukadan plana kontatu, lagun batek apuntatu nahi badu, ezezagunek behatua sentitu gabe. Internetetik kanpora ere, inguruan FB bultzatzen ari naiz, benetan inporta zaidan jendea ikusteko eta jarraitzeko aukera delako.

Twitter desberdina da.Twitterren ezezagun askok jarraitzen nau (300 bat jarraitzaile ditut guztira) eta idazteko kontu handiagoz ibili behar da. "Audientziari" gehiago begiratzen diot. Gainera han geek-ak bakarrik gaude, inguruko ebento guztietan ikusten garenak, laneko jendea. Nire eguneroko bizitzako oso jende gutxik ezagutzen du Twitter.

Hizkuntzaren erabileraren aldetik ere askoz gehiago egiten dut gazteleraz eta inglesez Twitterren, FB-en baino. Badakit euskaraz ez dakien jende askok irakurtzen nauela han eta nahi gabe ere, "audientziari begira" idazten dira gauza asko.

Beste inork egin du erreflexiorik honen inguruan?

Oraindik ere Facebook-i neurria hartzen ari gara, eta nire jardunean kontu handiz ibiltzen naiz, kontzienteki erabakiz zer publikatu eta zer ez.

Baina aspaldi konturatuta nago sekretu gehiegirekin ibiltzea ez dela jostagarria. Zer gustatzen zaigu Facebooken? Ba besteen jardunak ikustea, gure lagunak zertan dabiltzan eta guk egindakoak konpartitzea. Eta hori printzipioz pribatutasunaren aurka doa. Nola bukatuko den hau? Ba ez dakit. Pixkanaka pausoak ematearen aldekoa izaten naiz normalean, harik eta lur labaina aurkitu arte. Azkenean, betikoa. Neurria aurkitu behar.

Hala ere, Twitterrekin alderatuta baditu abantailak. Twitter sarritan oso azalekoa egiten zait, ez dakit ziur nor dagoen esaten dudana irakurtzen. Uste dut praktika txarra dela Twitterreko perfila itxia edukitzea, baina aldi berean guztiz irekita uzteak mugatu eta distorsionatu egiten du norberak esaten duena. Kontraesan handiak.

Facebook aldiz, etxekoago sentitzen dut. Nik onartutakoek bakarrik jasotzen dituzte nire eguneraketak. Konfidantza gehiago sentitzen dut Facebooken. Agian horregatik idazten dut Facebooken ia beti euskaraz, eta Twitterren askoz gaztelania gehiago.