Badut lagun bat lehen beste izen bat zeukana. Behin bere bizimodua ez zitzaiola batere gustatzen konturatu zen. Lana laga zaban. Bere etxea saldu zaban eta izena aldatu zaban. Bizimodu berri bat bizitzeari ekin zion.

Nik Aitor zein Iam, biak ditut gogoko, baina Iam Aitor baino zoriontsuagoa omen da.

Domekan duela ia 20 urte ikusten ez naban lagun batekin bazkaldu naban. Iñakirekin. Eta bi gauzataz ohartu nitzan. Bat, denbora konturatu barik juten dala. 20 urte! Eta bi, benetako adiskideak, 20 urte pasa arren adiskide izaten jarraitzen debela. Han egon ginan elkarri txanda eman ezinik urte hauetan gertatu zaizkigunak kontatzen eta elkarrekin bizitakoak gogoratzen.

Kontua da bizitza bakarra dugula. Eta konturatu barik pasatzen direla egunak eta urteak. Azkar azkar pasatzen diala gainera. Eta, ongizate gizarte honetan behintzat, norberaren esku dagoela zoriontsu izatea.

Iam bizimodua aldatuz saiatzen ari da. Ni ere, eskuak fuerte fuerte estutu eta banixe, bizitzera nixe. Halere jun aurretik Iam-ek partyra ekarritako testua dakart. Piratoi kantua e-mule bidez jeistea gomendatzen dizuet. Irakurri poesia kantua entzun bitartean eta kontuz uliekin erropak zulatu barik.

Abestia:

Sanvean - Lisa Gerrard (The Mirror Pool)

Testua:

QUIERO

Quiero, que un día entres en mi casa,
sin avisarme,
sin llamarme,
y sin decir nada, me abraces,
para después de ese día
entrar y salir los dos de casa,
sin avisarnos,
sin llamarnos
y sin decir casi nada,
vivir los días
hasta que un día la muerte amante,
ponga fin,
a nuestro entrar y salir,
celosa,
de nuestro idilio.

Aitor

Neri "radio 3" entzutea gustatzen jata. Irrati hortan jartzen dute nik gustoko dudan musika gehien. Hori daukat sintonizatuta kotxean eta ondo entzuten danian, hori entzuten dugu baita lantokian.

Gezurra! Gehien gehien Ekaitz perfektua gustatzen jata. Orokorki gorroto ditut Euskadi Gazteako esatari zaratoso eta txoro horiek eta jartzen duten musika ere gutxitan dut gogoko. "Ekaitz perfektua", berriz, bestelakoa da. Fermin Etxegoien da esataria programa horretan eta neri mordo mordo bat gustatzen jata, bai esaten dituenak, nola esaten dituen eta batez ere jartzen daban musika. Aspaldian estresatu xamar nabil eta sarri egin dut kale baina fans eta jarraitzaile inkondizionala naiz. Hor ibiltzen naiz antxitxiketan etxera 8etarako ailegatu eta programa lasai entzuteko.

Propagandia ere asko egiten diot eta normalki beti pasatzen jata berdina: neskei asko gustatzen zaie zelan berba egiten daban eta mutilei, berriz, enpalagoso xamar egiten zaie. Baina jartzen duen musika denek dute gogoko. Badakizue, astelehenetik ostiralera iluntzeko 8etatik 9etara, Ekaitz perfektua, aro modernoaren banda sonoroa.

Halere, goizero, "musica es 3" entzuten etortzen naiz lanera. Eta goizero, Berna Wang deitzen den batek bere bitakoran idatzitako testuak irakurtzen dituzte. Aspaldi irakurri neban maitasun eskutitz hau bereziki gustatu zitzaidan.

Eta berari irakurri nion baita, beste hau: Tximeleta, gailegoz, bolboreta esaten omen da. Bi "b" luzerekin. Oso oso altu hegan egin ahal izateko.

Damarisek sustrai gailegoak dauzka eta Rosalia Castroren poesia bat bidali zidan party literariorako. Damaris aspaldi ezagutu dudan neska ederrena da eta izena ere, bera bezain exotikoa da. Esan zidaten nondik zetorren, mitologiako printzesaren baten izena edo... ez dakit. Bera azken momentuan gaisotu eta ezin izan zan etorri partyra baina Xabierrek primeran irakurri zeban poesia. Tori.

Abestia

Cantos de Monzo - Berrogüeto (Hepta)

Testua

DE FOLLAS NOVAS

Algúns din ¡miña terra!
din outros ¡meu cariño!
i este, ¡miñas lebranzas!
i aquel, ¡ou meus amigos!

Todos sospiran, todos,
por algún ben perdido.

Eu só non digo nada,
eu só nunca sospiro,
que o meu corpo de terra
i o meu cansado esprito,
adondequer que eu vaia

vai conmigo.

Rosalia de Castro

Atsalde osoan zehar nere lankidiak nahikoa aspertu ostean, ezin naiz lau egunetako opor txiki hauetara jun party literarioko beste testu bat sartu barik. Pare bat buelta eman dizkiot honezkero ordurako grabatu naban CDari eta abesti bat iristen dan bakoitzian, nahi barik, kantu horri zegokion testua etortzen jata burura eta ezin dot aguntatu komentario bat egin barik. Ostiral usain handia dauka asteazken honek!

Bigarren irakurketa Itsasorena izan zan. Ez zitzaion batere igarri baina bera ere oso nerbiosa egon zala esan zidan eta astean zehar, gabero ohera sartu, eta altu altuan entsaiatzen zabanian askoz hobeto ateratzen jakola. Julio Cortazarren testu bat aukeratu zeban. Bere asmoa Julio bera irakurtzen hasi eta berak jarraitzea bazan ere, nerbiok medio ahaztu egin zitzaidan berak emandako helbide honetatik artxibo hau jeistea eta berak irakurri behar izan zaban osorik. Baina zoragarri atera zitzaion! Uliak ere tentetzen jataz akordatziaz bakarrik!

Abestia

"The scent of love" (Michael Nyman - The Piano BSO)

Testua

Rayuela

Toco tu boca, con un dedo toco el borde de tu boca, voy dibujándola como si saliera de mi mano, como si por primera vez tu boca se entreabriera, y me basta cerrar los ojos para deshacerlo todo y recomenzar, hago nacer cada vez la boca que deseo, la boca que mi mano elige y te dibuja en la cara, una boca elegida entre todas, con soberana libertad elegida por mí para dibujarla con mi mano en tu cara, y que por un azar que no busco comprender coincide exactamente con tu boca que sonríe por debajo de la que mi mano te dibuja.

Me miras, de cerca me miras, cada vez más de cerca y entonces jugamos al cíclope, nos miramos cada vez más de cerca y nuestros ojos se agrandan, se acercan entre sí, se superponen y los cíclopes se miran, respirando confundidos, las bocas se encuentran y luchan tibiamente, mordiéndose con los labios, apoyando apenas la lengua en los dientes, jugando en sus recintos donde un aire pesado va y viene con un perfume viejo y un silencio. Entonces mis manos buscan hundirse en tu pelo, acariciar lentamente la profundidad de tu pelo mientras nos besamos como si tuviéramos la boca llena de flores o de peces, de movimientos vivos, de fragancia oscura. Y si nos mordemos el dolor es dulce, y si nos ahogamos en un breve y terrible absorber simultáneo del aliento, esa instantánea muerte es bella. Y hay una sola saliva y un solo sabor a fruta madura, y yo te siento temblar contra mi como una luna en el agua.

Julio Cortázar

Kañoiak, udazkena deituriko post hartan sartu nituen argazkiak botatzen zituen pareta zurira. Atrilaren ondora hurbildu eta nik eman nion hasiera Party-literarioaren bigarren zatiari. Bai, atrila eta guzti ipini gendun testuak irakurtzera jaikitzeko. Gero gehienak bere lekutik exerita irakurri zuten arren, han jun nintzan ni, nerbiosa nerbiosa lehenengo testua irakurtzera. Hala ere, papera atrilian kolokatuta eukitziak gauza bat du ona, ez zaizula eskuaren dardarra antzematen.

Amaiak Afrikatik bialdutako testuarekin eman nion hasiera. Marrupa Mozambique Iparraldean dago eta Amaia urtebeterako jun zan ONG batekin proiektu bat burutzera. Benetako gustoa ematen dau handik bialtzen dizkigun gauzak irakurtzea. Behin Afrikak ze kolore zeukan geldetu nion eta honela erantzun zidan:

"Gure herriko koloreak ikaragarriak dira, uda hasieran gaude, garai sikoaren bukaera. Laister datoz euriak eta egunero igotzen du gradutxoren batek. Kolore guztiak daude gure basoetan, batzuk siku siku daude euria noiz hasiko zain osto berriak botatzeko. Beste batzuk berriz, azkartxoenak bota dituzte bere ostotxo berde berri-berriak. Ostorik galdetzen ez dutenak gorri gorri daude. Akazia batzuk more-more loratu dira eta beste batzuei atzo loretxo txuri-gorriak irten zitzaizkien. Etxe ondoan itsasoa baino zabalagoa den baso zabal bat dago herri azpikaldean eta nik ezagutzen ez nituen kolore tono asko ezagutu ditut bertan. Pantone liburu berria eta zabala dago Afrikan eta arratsaldero baso sail horren atzetik eskutatzen da eguzkia."

Hemen azpian Amaiak aukeratutako abestia eta testua.

Abestia:
Lau teilatu
Itoiz

Testua:

Marrupatik

Hementxe nan ni, nire amonak esaten zuen:

• Zer moduz amona?
• Hementxe, etorri egin nintzen behin eta ordutik hementxe!

Ez dakit zer moduz zaudeten, baina espero eta nahi nuke zoriontasunaren gailurra zeharkatu eta ilargiaren bidean egotea, saturnora iristeko prest!! Bizia motza, latza eta maiz tentela izaten da, baina noiz behinka txoriek abesten dute inguruan, izarrek argitu egiten gaituzte eta haizeak besarkatu eta orduan da zure momentua, orduan da tristurak alde batera utzi eta dantzatzeko, alaitzeko, jolasteko, dastatzeko zure unetxoa, ze eguzkia egunero esnatzen den bezala gauero lokartzen da.

Mila muxu eta besarkada eta kontatuko didazue, ez izan presarik, orain bizi!!

Amaia Gabilondo
Marrupa herritik
(Mozanbique)