Erdi lo
Gau ederraren babesean nago;
Erdi ero
Gau giroaren magalean.
Mila gau eta beste bat gehiago
gorrotoak uxatuta,
Beste hainbeste eta mila gehiago
Beldur denak ahaztuta.
Berrogei lapurrak
Ezagutu eta
Antola dezagun
Ekintza.
Patu txarraren giltzak
Ohostuta eraman,
Gordelekuan sartu
Lurpean.
Erdi lo...
Mila gau eta...
Hobe ez ibiltzea
atabalaren martxan,
Ikararen auzoan
Ez bizi.
Ez itxi ateak.
Hobe lehioa ireki
Gau giroan sartu
Lasaiturik.

(Ruper Ordorika (Mila Gau). Zati bat ipintzea pentsatu dot baina aurrera jun ahala pena eman dit mozteak eta hortxe danori.)

Gauak badaki sorpresa ederrak ematen. Bart berandu harrapatu ninduen telebista aurrian eta Eitbkultura ikusteko aukera izan naban. Ze errealizazio polita daukan programa horrek!

Bi oparikin jun nitzan ohera. Benjamin Biolay eta Iker Ayestaran. Bata musiko frantziarra eta bestea ilustratzaile donostiarra.

Um! Zelan gustatzen jata emakume horien borobiltasuna, emakume borobilak batere modan ez gauden garaiotan.

Hala ere, eta hor goian pegatu dudan Ruperren abesti horri tiratuz, domekan Ruper ikustera jun nitzan Azkoitiko Mataderora. Dotore atera zan egun berezietarako omen txaketa jantzita eta Javi Ullak oso egoki atondutako argien babesean. Angel Catarainek soinua perfektua itzuli zigun eta Rupertorioa desberdina izan zan. Mimo bereziarekin prestatu zaban Ruperrek kontzertu hau. Azkoitiar bertso-saltzaile batek egindako bertsoak batzuk kantatu zizkigun a capela. Oraingoan ere, zoragarri egon zan. Anari eta bien arteko kantutxo bat baino ez neban faltan bota baina Anarik berak esanda, bera Oñatira dixen hurrenguan egingo debela, ondo prestatu barik ezin dala. Biak ere prefekzionista hutsak dira eta norberan herria ez da inprobisazioetarako tablau aproposena. Ni zain.

Baina gehien-gehien sarrera gustatu jatan. Eskuz egindako gauzen xarma berezi hori zakan. Zenbakia banaka numeratutakoa. Gero eta gutxiago ikusten diren horietakoa. Dagoeneko nere mesillako kajoiaren kaosean toki pribilejiatua aurkitu dabana.

Ehun eta berrogeitamar sarrera saldu zituzten eta neria, kasualidadia!, 100. izan zan. Sarrera polita, zenbaki polita. Mila gau, eta beste bat gehiago, gaur goiz jutia tokatzen da.

Biharko kafe orduan, asteburu luzearen errepasoa egiten hasten geranian eta banku atrakatzaile bat ezagutu dotela esaten dotenian, badakit Aitzolen txisteren bat entzun biakotela, baina nik behintzat sinistu egin nizkion kontatuko guztiak.

Ostiral gabian izan zan Azkoitin. 10:30etatik ari ginen “azkena” hori hartzen eta 12ak izango ziren Iñaki juntatu jakunian Atraskuan. Famili bazkarixa euki omen zaban eta arin zakan mingaina. 5-6 aldiz azaldu ei da telebistan eta inungo lotsa barik kontatzen zituan istorioak Iñakik altu altuan, beraz ez dut uste nik hemen bere pasadizuen berri ematea ajolako zaionik.

Gaur egun berrogeitapiku urte eukiko ditu baina 18-19 urterekin hasi zan azkoitiar xelebre honen istorioa. Lagun baten kotxearekin istripua euki eta kotxea destrozatu omen zaban. Orduan ez zan orain moduan, dirurik ez, eta bankuak ez zion prestamorik ematen lagunaren kotxea konpontzeko. Lapurrari lapurtzea ez omen da delitua eta Baztartxon, Azkoitiko zineman, “El vaquilla”ren pelikula ikusita erabaki omen zeben bankua atrakatzia. Pelikulan ikusita behintzat, erreza omen zirudien.

Osabari ehizako eskopeta kendu, kañoi zati bat moztu “recortada” bat egiteko eta beste pistolak gezurretakoak omen ziran. Tiroak egiteko eskopetagatik izan ez balitz ez zirala kartzelara jungo esan omen zien abokatuak. Ez zeukala odol deliturik esaten zian behin eta berriz, inoiz ez zabala inor tirokatu, tiroak beti gora egiten zituztela.

Nik egia esan, ez nekien zer sinisitu eta zer ez baina ondoegi kontatzen zaban asmatua izateko. Lehen lapurretan 3 kilo ohostu ei zituzten. Zelako parranda bota omen zuten hango diruekin garai hartan hain famatua zan Azkoitiko Deam pub-ean. “Hor goian kantzontzillotan dantzan amaitu genduan gabe hartan”. Errealeko jugadorien plantilla ia osua etortzen zan orduan parrandara Deam-era. Esan zidan ze jokalariren laguna egin zan eta gero Martutenera sartu zebenian zelan jun jakon bixitan jokalari hura eta beste mordo bat, baina fubola ez da sekula nere fuertia izan eta ezin naiz izenetaz akordatu.

Baina harrapatu egin zuten eta 7 urte egin zituen kartzelan Iñakik. Han ezagutu omen zuen “El vaquilla” eta bere errua zala bera han egotia esan omen zion. Egia esan graziaz kontatzen zituen gauzak Iñakik.

Elgoibarko nintzela esan nionionian, estudiatu zutela bertako bankua, baina ihes egiteko irteera zailak zeuzkala eta horregatik ez zebela atrakatu. Eta arrazoia daka Iñakik, plazatik gertuegi, munizipalak parian, aldapa beste aldera... Nahi barik seguruenik baina estrategikoki oso ondo kokatua dao Laborala Elgoibarren.

Batzutan merezi dau azkenengo espuela hori luzatzia. Ni behintzat majo entretenitu ninduan Piok.