Astea pasa zait Kisalek antolatutako Blogs&Bikes-ari buruz ezer esateke. Gustura erakusten ditut gertuko inguruak; norberarentzat ohikoak izan daitezkeen txokoak gustagarriak egiten zaizkio ezezagunari.

Hauxe izan dugu Debabarreneko BTT zentroa ezagutzera emateko Kisalen egindako bigarren saioa. Hemen egin nuen kronika larunbat honetakoaz, eta hemen irailean kazetari espezializatuekin eskualdea erakutsiz jardun genuenekoa.

Batak zein besteak helburu ezberdinak zituzten. Bietan kontzeptu bera jorratu dugu: edukia da iragarki berria.

Blogs&Bikes-ean 27 blogari eta lagunei Mintxetako BTT zentroa eta ibilbide bat erakutsi genien, aldarte onean Elgoibartik Mutrikurako bidea egiten genuelarik. Etorritakoek zenbaitzuk tuiteatzen jardun zuten, euren blogetan idazten edota argazkiak ateratzen. Hona hemen nik ateratakoak:

Irailekoan mendi-bizikletan espezializatutako aldizkarietan agertzea zen helburua eta emaitza polita izan du. Planeta MTB aldizkarian 18 orriko erreportajea, eta El mundo de la Mountabike-en 9koa. Azkar-azkar argazki ziztrin hauek atera dizkiet bata zein besteari:

Zenbat balio dute erreportaje hauek? Eta zenbat balio du lagun-taldean eskualde bat ezagutzera emateak?

Harriduraz irakurri dut tabernei ordutegia luzatzea krisiaren aurkako neurria dela. Hala ere, logikoa dirudi, ordubete gehiagoz irekia badago negozio bat gehiago fakturatuko du. Baina nago ostalariek arazoaren iturria eta konponbidea nahastu egiten dituztela, edo konponbidea ez dutela etxean denik onartu nahi.

Ohitura aldaketak daude, duda barik. Gazteenek lokalak dituzte lagun artean egoteko. Egia da tabernetara beranduago joaten direla eta tabernetan mugimendu gutxiago nabaritzen dela ordu txikiak iritsi arte. Baina, zergatik gertatzen da hau? Zergatik ohitura aldaketa horiek? Prezioetan dago koska.

Supermerkatuan zerbezak, kalimotxoa edota alkohol fuerteagoa erostea askoz ere merkeagoa da. "Litroak" ("botelloia") egiten badira hori diruagatik da. Duda barik.

Ostalariek ohitura aldaketari botatzen diote errua, baina konponbidea euren esku dago, gehienek kontrako neurriak hartzen badituzte ere. Azken urteetan krisian egonagatik kafearen edota kañaren prezioak gora egin du, KPIak egin duena baino gehiago esango nuke. Soldatak ia-ia neurri berean dauden arren, ostalari asko prezioak igotzen dabiltza.

Baina badira kontrako neurriak hartzen dituztenak. Hor dago pintxo-potea, edota Urkizuko Orbela tabernak egindako prezioen jaitsiera nabaria (kafea euro bakarrera jaitsi dute, alboko tabernetan 1,30 - 1,40an dagoen bitartean). Eta Orbela jendez tope egoten da. Eta pintxo-potea egiten duten tabernak baita ere, ezta?

Eta zer esanik ez zerbitzu berritzailea ematen dutenak, bai jaki zein edari berezi eta berriekin edota eskaintza kulturala gehitzen dutenak. Entzun merkatua eta eman nahi duena, (ber)asmatu zure enpresa besteen zain egon gabe.

Ordutegi luzeagoak akaso lagunduko die zerbait, baina funtsean euren esku dago lehiakorragoak izan eta bezeroak erakartzea. Euren frakasoaren arrazoia ez diezagutela guri egotzi; eurak dira euren negozioak biziberritzeko aukera gehien dutenak.

Atzo Paco Nadalen blogean Fitur turismo feriari buruzko artikulua zetorren, bideo xelebre eta guzti. Ikusi, ikusi:

Bideoa 2007koa da, baina ez dut uste egoera larregi aldatuko zenik aurten.

Argi daukat profesionalei zuzendutako turismo feria bat baliagarria izan daitekeela. Bidaia-antolatzaileek hornitzaile eta destino berriak ezagutu, elkarlana eta abar, bai, arrazoiak egon daitezke. Baina zenbat norbanako joan ote dira Galizia edota Nepala turismo feria batean egon ostean? Egongo dira bakarren batzuk, baina horrek konpentsatzen du egindako inbertsioa?

Baten batek esango dit bideoko aterki horiek kalean ikusiko direla eta horrela Galiziaren promozioa ikusgai egongo dela. Edota txakolina doan ematen diogun horrek lagunei esango diela zein ona zegoen eta Getariako txakolindegira joan behar direla. Auskalo. Ni neu ez naiz iritzi horretakoa

Aspaldian sarea bilakatu da gure informazio iturri eta bidaia-agentzia. Aukeran interesgarriagoa iruditzen zait interneten turismo baliabideak era argi eta erakargarrian erakustea. Aprobetxatu sarearen aukerak. Seguru Islandiak bisitari gehiago lortu dituela bideo honekin Fiturren baino:

Zenbait produktuk sekulako lana egin dute beren inguruan istorio bat sortzeko. Produktua, zerbait generikoa bezala ulertu ordez, balio erantsi jakin batekin ikusia izatea lortu dute. Horren adibide da Moleskine koadernoa.

Moleskinek ez du izan nahi kaiera soil bat, hamaika orri, huts-hutsak edota marradunak, tapa gogorra edota bigunarekin. Ez. Moleskinek istorio bat sortu du bere markaren inguruan, bere markaren historia. Hemingwayk Moleskineetan idazten zuen, beste famatu batzuk ere bai. Eta klaro, guk ere Hemingway izan nahi dugu, idazterako orduan bederen.

Historia horrek Moleskine marka sortzen lagundu du. Bezeroek koaderno soil bat besterik erosten ez dutela pentsatzeko. Ez delako koaderno soil batean idaztea bezala. Eta noski, koaderno soil batek baino prezio garestiagoan.

Eta kontuz, ez pentsatu gero Moleskinek Eroskin saltzen diren koaderno merkeekin lehiatzen duenik.

Ekoizpen oso merkeko produktuekin lehia ezin da prezioan egin, marketinarekin baizik.

Trouristen Moleskinea

Trouristeko lagunek Moleskine berezi eta pertsonalizatu bat atera dute, La Personnaliteren laguntzaz. Bidaiei oso lotua dago Moleskinea, askok eguneroko moduan erabili izan dugu eta. Ekintza polita eta interesgarria da bidaien inguruko sare-soziala koaderno eder hauekin promozionatzea. Sarea eta papera elkarlanean.

Ondorengo bideo honetan Trouristen Moleskinea nola egin zuten ikus dezakegu:

Lagunek badakite Lost telesaila izugarri gustatu zitzaidala (bukaera ez). Telesail hau izan da telebista kontsumitzeko dudan modua aldatu didana. Cuatro telebista katean azken atala soilik ikusi nuen, gainerako guztiak internetetik jaitsita.

Zergatik?

1. Nahi dudanean ikus dezaket
2. Lehenago (sarri, hilabeteetako atzerapenarekin iristen zaizkigu AEBetatik telesailak)
   
3. Iragarki gabe
4. Jatorrizko bertsioan (jatorrizko ahotsak entzutea gustatzen zait, ingelesa hobetuko didan esperantza ahaztu gabe)
   

The Pillars of the Earth

Pasa den astean Nandok Twitterren bota zuen The Pillars of the Earth Cuatro katean botatzen hasi behar direla bihar bertan. Liburua gustuko izan nuela oroituz, saretik jaitsi nituen kapitulu guzti-guztiak, baita egun gutxitan ikusi ere.

Zer egin negozio ereduarekin?

Jakin badakit ohitura hau bakan batzuen kontua dela, gehiengoak betikoari eusten diola eta aldaketa zaila izango dela (batez ere sareari mugak jartzen badizkiote Telefonica eta enparauek). Hala ere, ziur nago GoogleTV eta AppleTV moduko apustuek, zein edukiak sarean libre jartzeak, bultzada handia emango diotela telebista kontsumitzeko era berri honi.

Zer egin dezakete bada telebistek eta ekoizleek? Ba ikusle aktiboei nahi duten horixe eman.

• Zergatik ez jarri sarean telebistan emititu aurretik? Mikro-ordainketa baten trukean litekeena da ikusle asko ordaintzeko prest egotea. Begira bestela iTunes-ek lortzen duen dirutza.
• Emititu ostean ere, jarri sarean, ikusle asko eta asko telesailen kapitulu zaharren zalea da eta.
  
• Baliatu sarea eta ikusle aktibo horiek marketina egiteko. Lost telesaila ez litzateke horren arrakastatsua izango sarean sortu ziren talde eta webguneengatik izan ez balitz. Bertan hamaika teoria partekatzen ziren, amaigabeak ziren erantzun-ildoekin.
• ...
  

Igandeko DVn ondorengo artikulua irakurri zitekeen, Gipuzkoan turismoak dituen joerekin. Hainbat puntu oparoren artean ba ei da argi gorri bat: turistek gutxiago kontsumitzen dute eta ostalariak arduratuta dabiltza.

Kalitatea eta prezio merkearen artean egin behar den aukeraketan lehenaren alde egin dugu. Baina, benetan kalitatezko esperientzia global bat ematen al zaio bisitariari gure ostatuetan? Jaki aldetik baiezkoan nago. Orain, zer gertatzen da zerbitzuarekin? Jaitsieraren arrazoia ez da ba izango esperientziak ez dituela asetzen? Prezioaren eta esperientziaren arteko erlazioa ez dutela egokia ikusten?

Hala ere, ez dezatela aitzakiarik bilatu, ziurrenik beherakadaren arrazoiak teilatupean dituzte ostalariek.

Horretaz gain, zer nolako turistak dira gurera iristen direnak? Patrikak beteak dituzten bikoteak, haurrekin bidaiatzen duten gurasoak edota motxilarekin dabiltzan gazteak? Talde bakoitzak bere aurrekontuak dauzka, eta azken taldea, adibidez, ez da diru larregi xahutu zalea, ez Donostian ezta Laosen ere.

Bestalde, gehienok ezagutzen ditugu atzerritarrei gehiago kobratzen zaien istorioak. Gertaera hauek benetakoak dira, ez dira asmatutako kondairak. Bide hau jarraitzea epe oso motzera begiratzea da, dirua gaur egitea. Baina epe ertain/luzera, taberna edota herrialde osoari ospe txarra besterik ez dakarkio, turismoan horrek izan dezakeen eraginarekin.

Beraz, Gipuzkoara datozenean, prezioak ez zaizkie horren merkeak irudituko turistei. Guri aldiz kontrakoa pasatzen zaigu ia-ia beti, hemendik at, leku gehientsuenak merkeak egiten zaizkigula!

Ateak ireki zenituztenean zuenera joateko ohitura hartu nuen. Produktu ona zenuten, gustura dastatzen den horietakoa. Lehiakideak ikaratu zenituzten.

Denborarekin, ordea, zuen arreta okertzen joan zen, lehor azaltzen hasi zineten, zakar tarteka. Hori ikusita, nahiago izan nuen gehiago ez agertu.

Urteak pasa dira, lekuz aldatu zenuten saltokia eta zuen lehortasuna ere ez ei da horrenbesterako jada. Itzultzea pentsatu nuen aurrekoan, ez nintzen joan.

Baina lehiakideak jada ez dira zuen beldur. Parez-pare jarri zaizkizue. Eta gaur bertan sartu naiz. Ondo hartu naute, baita oparitxoa ere egin.

Ez da nahikoa produktu ona edukitzea; produktua garrantzitsua da, baina are eta gehiago esperientzia. Erosi eta kontsumitzearen esperientzia da gakoa.

Enpresa zientziak ikasi nituen, baina orain artean ez zegoen enpresari gehiegi ikaskideen artean. Banketxe, administrazio publiko eta enparauetan lan egiteko prest asko, baina bere bide propioa egitearen aldekoak, ez larregi.

Horregatik poz izugarria hartzen dut Donostiako enpresen direktorioaren atzean Txomin Jauregi klasekidea ikustean.

Lan pila ari dira egiten (ez dira egun bakarrean seiehun negoziotik gora erakarri Ddonosti.com-era). Gainera hobekuntza txikiak ari dira pixkanaka gehitzen, beheko QR kodea adibidez, sare sozialetan egoki ari dira maneiatzen eta etorkizunean zer izan nahi duten nahiko argi daukate.

Marketineko pertsona izanda, maite ditut markak, maite dut zentzumenaz haratago joan nahi duten marka horien ahalegina. Maite eta miresten dut trademark izatetik lovemark bilakatzeko bidea. Maite ditut BMW eta bere komunikazioa, Apple-en Mac ordenagailuak eta Ipod-ak, Nespressoa, Adidas-en zapatila klasikoak, Brompton bizikletak eta abar. Marka horiek moda izatera pasa dira. Bezeroak pixkat gehiago ordaintzeko prest zeuden marka horiek lortzeko.

Baina halako batean, krisia iritsi zen eta horrenbeste miresten genituen markek komunikazio defentsiboa egiteari ekin zioten. "Danonek ez du beste markentzako ekoizten". Mercadona supermerkatu kateak ateak itxi zizkien 900 produktu ingururi, bere marka zuria bultzatzeko, nahiz eta ofizialki "bezeroari dirua aurrezteko" egin zuten. Bezero asko eta asko prezioan gehiago arreta gehiago jartzen hasi dira. Badirudi markak eta marketina krisian sartu direla.

Mercadonaren apustu arriskutsuak hainbat ondorio izan ditu. Ikerketa baten arabera, kontsumitzaileen %55 minduta agertzen da enpresak hartu duen neurria dela eta. Hala ere, Mercadonak bere merkatu-kuota %6 hazi du eta fakturazioa mantendu. Erabaki honek eta hainbat marka egiten ari den komunikazioak argi uzten du banaketa enpresa handiek botere itzela bereganatu dutela azken urteetan, beren esku dago zein produktu saldu eta zein ez, zein bultzatu eta zein bazterrean laga.

Argi geratzen da ere marka zuriko produktuen arrakasta handitzen ari dela, kontsumitzaileak egoki ikusten duela hauen prezio-kalitate erlazioa. Marketinak eta markek erronka handia dute aurrean: kontsumitzaileek benetan sinestu behar dute marka horiek badutela zerbait berezia eta berezitasun horren trukean ordaintzen den prezioa bidezkoa dela. Nola egin? produktuan eta komunikazioan inbertituz. Produktua izan dadila benetan interesgarria eta kalitatezkoa, eta bezeroak ikus eta balora dezala alde hori.

Telebista ez dago hila eta telebistan iragarkiak jartzea ezta ere. Dakizuen moduan, nere alter ego blogariak autoen inguruan jarduten du, tartean, Alfa Romeo etxearen azken autoaz, Alfa MiTo delakoaz (eta hemen ere bai). Irailaren azken egunetan, Alfa 147-a ordezkatzen duen auto honen iragarkiak botatzen hasi ziren telebistan. Iragarki politak ziren, deigarriak.

Google Insights for Search-en begiratuz ikus dezakegu egun horietan bilaketa ugari egin zirela Alfa MiTo eta antzerako terminuetaz. Telebistan ikusia, interneten bilatu nahi zuen jendeak.

Pasa ziren asteak, eta telebistatik iragarkiak kendu zituen Alfa Romeok eta Alfa MiTo eta tankerakoen bilaketak lehengora itzuli dira.