Aurten egun bitan joan naiz Durangoko liburu eta disko azokara. Zapatuan eta domekan. Baten beharrera, badiharduguko stand-en txanda egiten; bestean lagunekin elkartzera. Izan ere, Durangon urtero hitzordua daukagu, aspaldi baten egina, eraginkorra gutxienez urtean behin batzeko balio digulako.

Asko guztatzen zaizkit feria egunak. Disfrutatu egiten dutpasio bik bat egiten dutelako: liburuek eta lagunek. Postu artean hurrengo hileetako irakurketan ikusten ditut lehenengoz, baita irakurritako liburu kutunak eta bereziak ere. Maitasun ezkutuan nonahi, liburu forman.

Lagun, ezagun, maiteak edonon. Sorpresa atseginak nahibeste. Laztanak eta besarkadak ugari (erakusmahaia erdian geratzen ez bada, behintzat). Hala ere, beti falta zaigu baten bat, bereziki (hinbat motiborengatik) ikusi nahiko genukena, baina agertzen ez dena. Hari/haiei ere musuri handiena eman nahiko nioke/nieke, ziber-musua baino ez bada ere. MUN!!!

Hain gozagarria izanda ere, hausnartzeko balio izaten digu, batez ere aurtengoak. Alde batetik, uste dut birplanteatu egin beharko liratekeela hainbat gauza, hainbat produktu erdaldunen salmenta. Kanpora tema vasco delakoa. Nik neuk ez neuke lagako erdarazko produkturik saltzen. Bai, erradikala izango naiz, talibana. Berdin zait. Horiek edonon aurki litezke, azokan euskarazkoak baino ez nituzke jarriko. Kitto!

Bestetik aurtengo beherakada. Itzela izan da, batez ere asteburuan. Ez zen ia inor ibili, eta saldu....ikaragarria! Beldurgarria izan da salmenten jaitsiera!! Krisia izango da, EREak, pasaotismoa, ez dakit, baina Durangorako bonbardaketa (ez Durangoko bonbardaketa) zelanbait murriztu egingo nuke, beharbada feria bi antolatuta, abenduan eta ekainean, adibidez. Horrela, argitaletxeen Durangoko monokultiboko uzta, murriztu baina bikoiztu egingo litzateke. Beraz, kultura kontsumitzaileoi ez genuke urteko gose erdi asetu hori izango. Eta Gabon aurreko betekada hau saihestu egingo genuke.

Erdi gose eta enpatxatu bizi gara euskarazko liburuak irakurtzen dugunok, pobreen moduan: Ahal denean jan errementatu arte; eta urte osoan ahal den moduan elikatu, izozkailuko tuper-ak ateratzen!

Badiharduguko standa.

...eta kitto.com-etik "ostu" dot erretratua, eta parkatuko deste. Nahiko illuna da, eta izan leike pipàrrik be ez ikustia. Igarri, baiña, igartzen da zenbat jente alkartu garan.

 Argazkiak.org | Egunkaria Libre Untzaga © cc-by-sa: etakitto

)

Ez dogu ahaztu bihar epaiketia hillan 14an hasiko dala, eta Gaur Martxelo Otamendiri entzun detsadan moduan, Audientzia Nazonalak ez desku esukaldunori ezer onik ekartzen.

Kaltia egin zeben oin zazpi urte itxi ebenian Egunkaria. Baiña katia haundixagua izan leike, kartzela zigorra, eta zelakua, gaiñera.

Ikusiko dogu. Mobilizaziño gehixago egongo dira, eta adi egon biharko gara.
Egunkaria, LIBRE!

Aspaldixan amaittu genduazen oporrak. Biharrian  setienbrian batian hasi nintzan, pentsaizue! Baiña urrixa beti da kaosa neretako: ikasturtia hasten da. Horretara hainbat talde, hamaikatxo ikasle barri, beste urrats eta mailla batzuk; askotan zahar, beti barri.

Aldaketak beti kostau izan jataz asko. Adaptatzia ez da errezen egitten dodana. Darwinismuak kondenatuta nauka! Eta holakuetan nobienbria noiz etorriko egoten naiz, ia kokatzen naizen, ia moldatzen naizen.

Aurten, gaiñera, frantseseko klasia be kanbixau dabe, eta arratsaldez baiño ez dago. Hori dala eta, tartetxo baten juan bihar naiz, nere klase bin artian, Durangon, punta batetik bestera, beti berandu, eta belauneko bihurrittua zihero osatu barik. Beti atxitxiketan, zelako amorrua.

Sustatun be kolaboratzen hasitta. Beste bihar bat, gustora egitten dodana, baiña beste bat. Gaiñera, bertan argitaratzen dittugun post-ak Elena Lakak eta biok Anti-gona blogian batzen dittugu. Beste lan bat. Edarra, baiña, beste bat gehixago.

Belauna osatzen prozesuan, ni kursora adaptatzen, kolaboraziñua, loibatxua, frantsesian B2 maillan (idazlan mordo bat, oso-oso mailla altua), arrapaladan ibiltzian nekian...Eziñian nabil, nere blog maitte honeri jaten emon barik. denporia dakadanian, inspiraziñorik ez; eta inspirauta naguanian, astirik ez! Ikaragarrixa.

Eskerrak etxera aillegatzeko aszensoria jarri deskuela!!!! 5. pisura eruan egitten nabe, ez besuetan, baiña teletransportauta sentitzen naiz, benetan. Karua da, beiña merezi dau!

Urrixa azkenetan dago, eta laster azarua izango da. Ordurako zentrauta egon, eta zentzuduna izango naiz; bada sasoia-eta! amen!

Orain 10 urte ere joana nintzen Kontseiluaren "Bai euskarari" jaialdira. Orduan bost estadiotan burutu zen, eta egoerak Sadarrera eroan ninduen. Giroa paregabea, nahiz eta hotz itzela egin. Beharbada horrelako zer edo zer espero nuen BEC-ekotik, baina inpresioa ez ze inondik inora hori izan.

Uste dut ekitaldiari jendearen parte-hartzea falta zitzaiola, bertaratu ginenok ikusle hutsak izan baikinen ikuskizun osoan. Gauza bat egin behar genuen autobusetan joandakook eta txarto egin genuen! Urdangarinek kantatu zuenean pantailetan abestiaren letra jarri izan balute! Baga, biga, higa kantua "Everybody, elkarrekin" esan balute.....

Beste alde batetik, eta sentitzen dut esatea, ekitaldi espaiñola izan zen. Iparraldeko elebidunen batek; hau da, frantses-euskaldunak, ezer ulertuko zuen? ez, gauza asko ez. Gero ere, iparraldeko presentzia hutsaren hurrengoa izan zen. Xalbadorren aurpegia, baina bere izena esan barik. Kantua Laboarena eta esanahiagatik aukeratuta zegoela ematen zuen, baina ez Iparraldeko errepresentazioa egiteko. Gehiago esatera ausartuko naiz: EKAko kostaldekoa zela esango nuke, gure zelai berdeak, itsaso bazterretan....

Gogorra naiz, agian, baina hori jaso nuen nik eta nire ingurukook. Ekitaldia ere gogorra izan zen, kaiñeroa esango nuke, gure egoeraren parekoa. Etsita amaitu nuen, ez indarberrituta. Nire ustetan, horrelako ekitaldiak horretarako dira, indarberritzeko, ez etsita irteteko.

Amaitzeko esan behar dut ez dagoela eskubiderik 80.000 euro BEC kobratzea. Hasieran uste nuen irakurri zuenari zero batek ihes egin ziola, baina konfirmatu didate ez zela horrela izan. bruce Spingsteen-entzat doan, guretzat hipoteka bat. Eta gainera berogailurik ere ez ziguten jarri, izoztuta eta katarroarekin amaitu genuen. Prezio horretan merienda ere zerbitzatzeko moduan zeuden! 

Salaketa behar dugu, premia daukagu. Pilak jartzea, baina, behar-beharrezkoa zaigu. Animatu eta Entusiasmatu!

Ikasle batek izenburu hau jarri izan balesta idazlan baten, zuzendu eta "Mikel Laboa eta biok" jarriko netsake. Ni, baiña, ez naiz atrebidu "eta bixok" jartzera, Laboak nerekin hartu-emonik ez zekalako. Halan da be, umetatik izan dau protagonismua nere bizitzan, ez bakarrik momentu askotan soiñu bandia izan dodalako, anekdotan bat be badakadalako berakin.

Sasoi baten 6 diskua buleta-bueltaka euki neban, zinttia gastau arte. Urten barri zeguan, eta guretako magikua zan. Orduan sasoian, oin hogei bat urte-edo, Ermuan jotekua zan, bertako gazte asanbladiak -edo ekarritta. Baiña arazon bat egon zan, eta udalak baimenik ez zeban emon. Ez dakitt ondo zelan izan zan, gauzia da kontratauta bazegaula, baiña ez zekan nun jo. Hori dala eta, unibersidadian jo zeban eta aretua gaiñezka zeguan: jentia pasilluetan jarritta, zutiñik, kantuan....itzela. Gaiñera, ixa danak gaztiak eta itxuria nahiko punki-makarrosua.....Edarra izan zan!!

Nere nekdota personala, baiña, lehenagokua da. Lau urte nittuanian anaia jaixo jatan. Horrekin batera eskolan hasi nintzan. Oso gaizki jaten neban, mizkiñ hutsa nintzan. Gaiñera, nere ikaskide guztiak letrak ikasten zebizen bittartian nik o baiño ez neban ikasi, a-ri buztana behian, goixan,...jartzen netsan, baiña ez eskuman beheko aldian. Ikaragarri kostau jatan. Hori ikusitta, nere irakasliak (???), monjia bera, gurasueri esan zetsen ez nintzala normala, ez nintzala osua. Imajinau zaittie! Gure aitxak lagun bat pedriatia eukan Donostian. Hareri deittu eta Mikel Laboanian eskatu zeban txandia (ume psikiatra zan). Bittartian, lagun horrek ikusi ninduan eta normala nintzala konfirmau zetsen gurasueri, zeluak baiño ez nittuala, itzelak, baiña zeluak besterik ez. Jakiña, ordura arte etxeko printzesia nintzan! Hori dala ta, Mikel Laboakin euki neban zita galdu hori beti izan izan da etxian adarra joteko aukeria.

Gure aitxak, medikuak eta kuadrilla batek urtian behin bazkarixak egitten zittuen Donostian. Iñoiz Laboa juanda zeguan kafietara, eta holakuetan aitxarik nere preguntia egitten ei zetsan. Ei. Aitxan ipoin bat izan zeikian, baiña beti kontatzen zestan. Pentsau, nik lotsia eta poztasuna neurri berian sentitzen neban.

Deportibuak 75 urte bete zittuanian Euskal jaira ekarri genduan. Orduan ezaguitzeko aukeria zian neban. Gizon jatorra, traturako gozua, irribarretsu denpora guztian. Pote batzuk hartzen be ibili giñan, eta anekdota barregarri bat kontau zeskun. Gertukua eta apala izan zan gurekin. Lora sorta bat emon gentsan, eta ez zeban hartu nahi izan, berari koruak egitten zittuan neskiari emoteko esan zeskun, erdi-lotsatuta.

Hauskor itxuria zekan, biharbada abotsak be laguntzen zeban horretan. Bere abots hain partikularra...Gero kantu tradizonalak, poeta haundixak eta musiko itzelak batu dittu bere lanetan. Artista ikaragarri baten biharra. Haundixa bezin apala, beti urdiñ illunez jantzitta (behin plaian Getarixan ikusi neban, eta baiñuko jantzixa be urdiñ illuna eukan!), azken urtiotan aitxitxa irudixa be hartuta netsan bere txapel berezi harekin.

Gu umezurtz geratu gara, gure kulturako haundixenatako batek laga gaittulako. Askotan esaten diran berbak dirala badakitt, baiña zer gehixago esan pozik, triste, negarrez, alai gegauzenian musikia jarri zeskunari? zenbatetan kantau dittugu bere kantuak, trankil-trankil geguazenian, afari ostetan, gaupasetan erdi lafiauta, udalekuetan, dutxan? Holan jarraittuko dogu, baiña oinguan jakinda ez dogula barriro be bere kontzierturik entzun, bera ez daguala hamen. 

Guk, baiña, bere musikaz zuzenian gozatzeko aukeria izan dogu, eta hori zoragarrixa izan da. Milla esker, Mikel!!

Eibartarren zerrendako afarixa izan genduan atzo. Zerrendan ehun bat garan arren, hamazazpi baiño ez giñan juan. Gitxi, baiña onak!

Juan nintzanian atian Serafiñekin alkartu nintzan. Barruan Asier, Josu eta Elena zeguazen biharrian. Asier sua ixotzen ....uleko sekadoriakin!

Bittartian, Elenak, Serafiñek eta hirurok mazedonixa egittiari ekin zetsagun. Handik gitxira Xabier etorri, eta nahikuak giñanez biharrerako, berbagaixa emon, eta berriketa baten jardun genduan (batzuk mazedonixa egitten dogunian tonta arpegixa jartzen dogu)

Afarixa ez zan oso ziber izan. Iñork ez zeban ordenadorerik eruan, eta ez genduan interneten gaiñian berbarik egin. Eztabaidetako bat izan zan Iruña-Veleian afertutako graffittixetan Euzkadi ala Euskal Herria agertzen zan :-)

Atzoko afariko izarra gure kume bat izan zan: Kalamuako Parlamentua jokua izan zan. Gure taldiak egindakua. Kajia esku artian izan genduan, baitta jokatu be. Asierren erretratuan ikusi leikenez, oso ondo pasau genduan:

Egixa esan, munduan dominaziñua planeau, GPSrako abotsak jarri edo Eibarko jokuana egin afarixetan urten daben gauzak dira. Oinguan, jokua aurkeztu barik daguanez (martitzenian, hillan 25ian) besterik ez zeban urten, ondiokan amittu barik-edo dagualako. Baiña seguru, laster urtetzen dabela beste idearen batek. Hori seguru.

Ederto pasau genduan. Kuxkuxeatu nahi badozue hamentxe hiru helbide:

http://www.flickr.com/photos/txargain/tags/edozer/

http://www.flickr.com/photos/asarasua/tags/edozer/

http://www.flickr.com/photos/garaolaza/tags/edozer/

Museo zabaldu zenean, ahoz aho zebilen txistean Erriberako nafarrak zioen: “Si así es la lata, cómo serán los espárragos”. Baina Guggeheim “latan” geratu dela uste dut. Oso ederra iruditzen zait eraikina, itzela. Barrukoa, egia esateko, ez dut ezagutzen; ez boikota egin diodalako —ezta gutxiagorik ere—, baizik eta hamarkada honetan izan ditudan aukerei joaten laga diedalako. Beste barik.

Bestalde, aitortu beharra daukat arte modernoa ez zaidala gustatzen, nire onetik ateratzen nauela, adarra jotzen ari zaizkidan sentsazioa dut. Hainbat museotan benetan haserretu egin naiz, lagunak ditut lekuko. Beraiei disfrutatu egiten dute; nik, ostera, sufritu. Marmarka sartzen naiz, lanei begiratu, agobiatu eta lagunen zain egon. Atzera ere marmarka. Eurek barre egiten didate, baina gainditu egiten nau. Kultura eza izango da, sentsibilitate falta, ez naizela artista. Ondo da, onartzen dut. Baina zatar-zatarrak begitantzen zaizkit (gaztelaniazko horroroso berba erabiliko nuke!). Inpotentzia sentitzen dut, eta ziria sartu didaten sentsazioa. Hala da. Zer egingo diot, bada?

Guggeheimera itzulita, gogoratzen dut zer polemika izan zen orduan. Nire iritzia egitearen kontrakoa zen, ez museoren aurka nengoelako, diru gehiegi xahutuko zelako baino. Ekimen erdi-publiko, erdi-pribatua, dirutza ikaragarria gastatu behar zuena. Urte haietan hainbat kultur eta kirol talderen diru-laguntzak oso murriztuta gelditu ziren. Ezagutzen dut eskubaloi talde bat ezin izan zuena kategoriaz igo, hain zuzen ere, Bizkaiko Foru Aldundiko diru-laguntza hutsaren hurrengoa izan zelako. Proiektu faraonikoegia zela uste genuen askok. Eta horrela segitzen dut pentsatzen. Gainera modu yanki hori (pribatu-publiko) ez dut oso gogoko, susmagarria iruditzen zait.

Bilbori itzelezko bultzada eman dio. Ados. Baina herri honetan oso kanpolarrosak gara. Badakizue zer dioen esaerak: Kanpolarrosa, etxe-kardo! Seguru nago hemengo jendeak proiektu interesgarri bat aurkeztu, eta Guggenheimen gastatu dugunaren erdia eskatu izan balu, ezezko biribila jasoko zukeela. Ziur naiz. Asmo asko geratzen dira baztertuta oso karuak irizten dietelako, baina bat bera ere ez da museo hori bezain garestia izan, ezta hurrik eman ere!

Txiste batekin eman diot hasiera postari. Gero “latan” geratu dela esan dut. Nire ustez, hain modan dagoen “eskaparatismoa” egin da museoarekin: lata ederra, baina esparragoak…gutxi-gutxi batzuendako. Janari exotikoa!

Beste arrisku bi ere ikusten dizkiot Bilbok bizi duen eraldaketari: bata, nortasun bako hiri bihurtzea. Eta bestea, hainbeste eraikin ikusgarri izanda, eraikinen absurdo bihurtzea.

Bilbotarren bat haserretu egingo zait, badakit, nortasunarena diodanean. Niri Bilbo beti gustatu izan zait baita zikina, iluna eta zaharra zenean ere. Beraz, alde horretatik, lasai txinbook! Homologatze, garbitze horrek kezkatzen nau. Aseptikotasunean jausteko arriskua hortxe dauka-eta.

Eraikinen pilaketa ere, ez dakit, exageraziora ez duten eroango. Hainbesteko modernotasuna, hain fashion egin behar dutena, hainbeste arkitekto izar gauza onerako. Gehiegi, beti da lar.

Ez dakit, Begoñako amatxuk babes ditzala, negozioan sartuta daudelako, eta titanioak eman diena titanioak ken diezaieke. Arrakastaz ere makinatxo bat hil da!

Pasa dan ikasturtian Durango deskubridu neban. Benetan deskubridu. Batek baiño gehixago pentsauko dau ia zelan izan leiken hori, Durango herri ezaguna eta hurrian egonda. Gaiñera, gure aitxa bertan jaixo zanez gertuago sentitzen neban. Baiña Eustakio bertatik gerriak bota zeban, eta sekula ez jakon gustau Durangon jaixo zala esatia.

Bertan, jakiña, hamaikatxo bidar egonda neguan. Gaztetxotan pisziñetara juaten giñan, orduan sasoian Eibarren ez zegualako. Gustora juan be! Haundixa zan arratsalde-pasa ibiltzia. Trenian edo autobusian abixau, pisziñetan baiñau, pasta bat erosi Goienkaleko pastelerixa baten, eta Carretora juan mosto bat edatera. Nagusixaguak giñala pentsau, eta Eibarrera itzuli.

Urte batzuk pasau eta gero, liburu azokara, jaixetara, kontzertu eta antzerkixetara be juan izan naiz. Goienkaleko “xarma” ezagutu dot. Gero lagun batzuk be izan dittut bertakuak, eta iñoiz egin dogu parrandatxoren bat Durengon. Hortaz, esan neike ondotxo ezagutzen nebala herrixa, eta azokia eta papeleria baiño gehixago ikusten nebala. Halan da be, ez netsan gustua topatzen. Oiñ, ostera, ikaragarri gustatzen jata.

Iaz, baiña, beste Durango bat deskubridu dot. Edo hobeto esanda, benetan ezagutu dot herrixa. Edarra da, benetan. Ez neban pentsatzen hain txoko polittak zekazela, bai paisajiak, bai eraikiñak. Gauza pilla bat egin leikez, aukera mordua dagozelako. Eibarren baiño gehixago, esango neuke.

Hori bai, herri tradizionala da: kanpaiak mezetara deitzen, hil-kanpaiak joten, hamaika eliza, komentu eta eskola relijiosokin. Hori eibartar batendako harrigarrixa da. Beste alde batetik, Durangon “gaztetxeruak” zein “pijo-pijuak” ikusi leikez. Txurrodunak, zein behi-miazkada orrazkeria dakenak. Danak herri berian, eta kantidadian. Iruña etortzen jata batzuetan burura. Hori, ba: Durango, buena jaula para malos pájaros

Panegiriko hau ez da herri aktibua topau dodalako, edo oso gustora sentitzen naizelako. Ez, ez neuke bestela post bat idatziko. 2006 urte horribilis ha ahazten lagundu desta. Nere biharran gustua berreskuratu dot bertan lanian. Indarra emon desta, gauza barrixak deskubridu dittut. Durangok ilusiñua itzuli desta. Badakitt bardiña gertau ahal jatana Abaltzisketan, baiña ez da holan izan. Oso eskertuta nago danagaittik. Aspaldi ez neguan hain pozik nere biharrakin, ezta biharreko herrixakin be. Bizkaiko geografixia politto ezagutu dot lana dala-eta; hortaz, badakitt zertaz dihardudan, badakitt neregan zelako eragiña dakan inguruak, lekuak. Trenez ibiltziak be badaka beria; automobilla ahaztu, eta disfrutau. Ondo nago gustora. Neu be ete naiz “mala pájara” eta Durango kaixola ona neretako?

Konponbide demokratiko baten alde: hitzak soberan daude: freebatasuna!

Uste dut, baina, orain dela hitza gehien behar dugun momentua. Hori bai, hiztegi guztia ez da nahikoa sentitzen duguna adierazteko.

Iraill honetan bete dira hogeta bost urte Eibarko La Salle ikastetxian hasi giñala BUP egiten. Egixa esan bihar badot, neri urteurren hau konturatu barik pasauko jatan La Sallen emondako urtiak ez ziran izan-eta nire onenak. Baiña hiru balientek erabagi zeben alkartu egin bihar giñala. Martxan jarri ziran Pedro, Iñigo eta Eva, eta kriston bazkarixa montau zeskuen pasa dan zapaturako.

Lana ez zan erreza izango. Hasiera baten, ehun eta berrogeta hamar laguneko zerrendia lortu zeben (Zer ete da “baby-boom”-ekua izatia!). Gero hórrekin danekin kontaktuan jarri…bat A Coruñan, beste bat Torreviejan, bestia Zaragozan, bestia Londresen, baitta Argentina eta Miamin be! Bizkai-gipuzkuan luze-zabalian bizi garanak kontuan hartu barik.

Itzelezko biharra hartu, eta erantzuna be ona izan zan, hirurogeta hamar lagun baiño gehixagok emon genduan izena. Aitorrek be zabaldu zeban blogakin jende asko animau zan. Bertan be hainbat erretratu jarri zittuan –baten batek deskubritzen banau antxiñako baten, premixua daka!–, eta egunotan zapatukuak be agertuko dira.

Lehen esan dodanez, La Sallekua ez zan izan nere sasoirik polittena. Ez jatan ezer txarrik pasau, baiña nire akorduan urte harek ez dira atsegiñenak, ez jentiagaittik, eskolia, girua, nerabe izatia…dana egongo da lotuta. Bazkarirako be ez nekan gogo haundirik, baiña kuadrillakuak “danak ala iñor be ez” erabagi genduan. Izan leike aurreiritzixengaittik, persona batzuk hogei urtian ikusi barik negula, beste batzuekin akordau be ez nintzala egitten, gaur egun beste jende mota batekin ibiltzen naizela….motibuak milla! Zorionez, juan izana ez jata damutu.

Benetan esan bihar dot zapatuan heldutasuna igerri zala: hain giro ona ez dot nik gure artian iñoiz ikusi. Danok genkan dibertitzeko gogua, eta ikaskide ohiak deskubritzeko jakin-miña. Nik mutil batzueri, ondiokan ez detset arpegirik jartzen,…baiña eurak akordatzen ziran!

Dibertigarrixa izan zan jakitzia zegaittik gogoratzen gaittuen. Batek esan zestan nerekin beti akordatzen zala selektibidadiaz berba egitten zebanian. Jakiña, potsa barruan nekan despertadoriak jo zestan azterketa erdixan! Beste batendako ni nitzan injustizien defendatzaillia. Irakasliak zeozer esan, eta bazekixan nik besua jaso eta kontra egingo netsala. Ez naiz aldatu, ezta? Enfin! Bestien begixekin diferente ikusten da mundua.

Astion ixa guztiok abots barik gagoz, batzuk dantzaldirako be afoniko zeguazen-eta. Bai, ondo irakorri dozue: dantzaldixa. Dj bat ekarri zeben gure sasoiko kantuak jartzeko. Sasoiakin ez zeben oso ondo asmatu Shakira eta Julieta Venegasekin hasi eta Abbakin jarraittu zebalako. Baiña azkenian lortu zeban larogeigarren hamarkadan zentratzia.

Pozten naben beste gauza bat da zenbat jendekin egin neban euskeraz. Orduan sasoian intuidu egitten genduan zein izan leikian euskalduna, nahiz ta askotan ez asmatu. Gaur egunetik begiratuta eziñezkua dirudi, baiña sasoi haretan ixa iñork ez zeban euskeraz egitten kalian. Nik pentsautako baiño gehixago dira euskaldunak! Ondo!

Punto baltz bakarra La Sallera jautia izan zan, bertan erretratua etaratzeko. Uf! Nere buruari ez itzultzeko promesa eginda nekan, baiña…Neretako konzetraziño eremu bat izan zan ha eskolia lau urtian. Bertan nere ikasle-bizitzako irakaslerik txarrenak izan dittut. Irakasle batzuk ona ziran, baiña bertan erabilittako metoduak frakistak ziran. Eta hori ni mertzedarietatik netorrela, monja eskola batetik! Mertzedariak laga genduanian danok esan genduan: “ez monjarik, ez uniformerik, eta mutillak!”. Monjak, halan da be, frailiak baiño hobiak. Uniformeko gonia, bakeruen trukian, eta mutillak….gizonezkuekin izan neban lehelengo desilusiñua: ez ziran mutillak, umiak ziran eta saskibaloian gaiñian egitten zeskuen berba! Demasa!!

Erretratuana, baiña, protestau neban, zelan ez! Hortik aurrera dana oso-oso ondo. Goizaldera arte. Alemanian zeguan bat goizeko lauretan aillegau ei zan; baiña aillegau. Penia, ni ordu erdi lehenago etxera juan nintzala. Oiñak neka-neka eginda nittuan, goizeko hamaika eta erdixetatik kalian…Domekan abots barik, hainbeste gauza gekaguzen komentatzeko!

Politta izan zan, eta Anak esan zeban moduan, juan izan ez bagiña, gaur penatan egongo giñake. Ia hurrengorako antolatzaillerik daguan!! Bazkari honetatik, zelan ez, beste batek urten dau: mertzedarixetan gure kursuan ibilli giñanona. Aberastuko dira gure kontura Eibarko tabernak!