Azkenean lortu genuen ados jartzea, eta afaria egitea! Burua asko apurtu barik, menu sinple eta buru-hauste gutxirekin. Oilasko batzuk enkargatu genituen!! Hori baino errazago...Dena den, "Pa amb tomaquet" ere egin (eta jan genuen). "Pa amb tomaquet", zer da hori? Ba, pantumaka, Katalunian tipikoa dena. Izan ere, gure Josep -izenak adierazten duenez- katalana da, eta ilusio handia zuen.

Egia esan, janda nengoen pa amb tomaquet hori, baina ez hain gozoa. Hementxe erreportaje fotografikoa, pausuz paus erakutsiko digu nola egin genuen/zuen:

 

 

Lehenego, tomateak ondo garbitu behar dira. Ondoren, xehetzen hasiko gara:

 

 

Argazki artistikoak egin litezke, ezta? baiana hemen dugu benetako egilea lanean:

 

Gero, berakatza txikitu eta oliba olioarekin nahastu. Katiluetan sartu, jendeak zerbi dezan nahi duen moduan ogi gainean:

 

 

 

 

Eta hau da emaitza, ogi gainean. Gero bakoitzak jar diezaiola txorizoa, pernila, solomoa.....

Ummmmmmm! Zoragarria!

Honen ostean, mahaia bete-betea geneukan, eta oilaskoa soberan geratu zitzaigun; nahiz eta batzuek aho betean jardun.

 

 

Gainera, postrerako Florik "quesada" bat ekarri zuen, eta nik "plum cake" integrala egin nuen. azkenerako, denok betekada itzelarekin amaitu genuen. Gehiegi jan, eta lotara! Ez, ez. Izan ginen berriketan, eta gero Goienkalen terraza batean kafea hartzen, eguraldi zoragarria egin zigun eta.

 

Kurtso amaiera polita izan zen, denok gustura egon ginen. Ikasleak, beharbada, pozik egongo dira bukatu delako, baina niri beti kurtso-akaberak estresateak izateaz gain, malenkoniatsuak egiten zaizkit. amaitu da, eta bederatzi hilabetean sortu den komunitatea deseginda gelditzen da betiko, egindako harremana historia bihurtu da, oroitzapen bat.

 

Bizitzaren zikloa da era laburrean ikasturtea: hasi-amaitu=jaio-hil. Zerbait galdu dugun sentsazioa izaten dut beti. Bizkorregi doala dena. Malenkoniatsu baino triste jarri naiz, traszendental, eta ez du merezi, uztailean ere lana baitut. Indarrak gorde behar ditut!

Ez naiz oso gozozalia, naiña ikaragarri gustatzen jata postriak egittia. Sukaldian be ez naiz ona, sukaldari kaskarra naizela esango neuke. Baiña gaztetxotik dakat afiziño hori, nundik dakorkidan be ez dakitt.

Ez naiz primerako reposteria; egixa esan, gatxa da postre txarra egittia. Katastrofe haundixa gertatu bihar da txarto-txarto urtetzeko. Itxuria, igual eskasa, baiña gustua ona.

Eibartarren afarirako tarta bi eta sanblasak egin nittuan. Fritu siku tartia lehelengoz egitten neban, aprobetxau egin neban hainbesteko audientzixa nekala esperimentua egitteko. Hogei bat hamster neretako bakarrik:-)

Enekok esan zestan moduan, uste dot tartaletiak miñutu gehitxuago bihar zittuala laban. Hurrengorako badakitt. Hainbatek eskatu zestan errezetia, eta blogian holako sekziño bat zabaltzia erabagi dot. Erabagi, kaparradia jo, eta Asier Sarasuak egin. Eskerrak berari! Milla esker, Asier

Lantzian-lantzian kargauko dittut postriok. Sugerentzixak be onartzen dittut. Jarrittako guztiak lehelengo eginda eta dastatuta egongo dira, eta hamsterrak oneritzixa emonda.

Beheian jarri dot errezetian loturia, baten batek nahi badau hartu eta egitteko. Hori bai, egindakuan esan zelan urten detsuen!

Fruitu siku tarta

On egin!