Kalamuatik Txargainera

Azken bolada honetan nahiko abandonatuta laga dut bloga. Egia esan ez dut indar handirik izan ia ezer egiteko. Gogorik ere ez. Baina pasatu da, eta orain ekin nahi diot.

Gaitza egiten zait gaiak aurkitzea, edo gaiei gustuko enfokea ematea. Uste dut azken artikuluak haserre puntu bat izan dutela, erretxinduta banengo bezala, umorea inondik agertzen ez dela.

Egia da erraz sumintzen naizela, ozpindu egiten zaizkidala iritzi batzuk. Matrallakoko Martxeliñok dioen moduan, guztiari atera behar diot akatsa. Baliteke. Kritikoegia naizela? Fijo! Baina gauzak asko gustatzen zaizkidanean, mireslerik onena naiz. Dena da perfektua. Eta gauza guztiengatik zoragarriak direla esango banu, konformistegitzat hartuko nindukete, nindukezue.

Lokartu baino lehenxeago askotan bururatzen zait zer idatzi. Orduan, akabo! Pentsatzen hasi, eta ezin dut lorik egin. Gainera, jaiki eta idatziko banu, gaitzerdi! Baina ordenagailua "bahituta" daukat, beste baten etxean. Ia laster berreskuratzen dudan, bestela ez dut ganoraz deskantsatuko!

Umorea ere erabili beharko nuke, baina bere musak ez nau bisitatzen ordenagailuaren aurrean. Ahaleginak egingo ditugu

Posta elektronikua erabiltzen dogunok keja haundixak egitten dittugu spamangaittik. Egixa esan, aspergarrixa da borratzen ibilli bihar izatia hainbeste mezu eta hainbeste tontokerixa. Molestau egitten nau, baiña askoz gehixago hasarratzen nabe papelezkuak edo telefonokuak

Azken aldi honetan, hamar bat bidar deittu deste adsl-ia eskintzeko. Konpaiñia guztietatik, Telefonicatik bi bidar jarraixan!

Teleoperadoriekin nahiko amablia izaten naiz -Sekula ez dakigu nun amittuko dogun-. Beti pentsatzen dot eurak ez dakela kulparik, eta soldata kutre horrekin nahikua kalbarixo dakela. Baiña aspertu nabe. Behi bat hasarratu jatan eskintza onartzen ez nebalako. Takar erantzutzeko egon nintzan, eta azkenian lortu neban eskegitzia.

Jakiña nahi dodala adsl-ia eukitzia, baitta "direkzion asistidia" dakan automobilla be, baiña ez naiz danera aillegatzen.

Beti lagatzen detset berba egitten, gero edukaziñoz ez jatala interesatzen esateko. Zenbat esplikaziño emon bihar dan! Horrek sutan jartzen nau!

Eta azkenerako buzoiana lagako dot. hillan azkenian baso batek produzitzen daben beste papel izaten dot nerian! Gaiñera panfletuak kuatrikomian, papel satinauan...diru mordua alperrik botata.

Behi ohartxo bat pegau neban buzoian: mesedez, ez bota propagandarik eskerrik asko. Por favor, no echar propaganda, gracias. Alperrik, egunero buzoia beteta. Batzuetan doble be botatzen zesten!

Beste estrategia bat be jarraittu neban: buzoia ez hustutzia. Ez egin sekula! Korreosekuak nere posta erretenidu zeben, baiña buzoian propagandia jarraitzen zeben sartzen.

Nik honezkero ez detset atia zabaltzen. Kaka botatzen deste-eta. Nik ez dot nahi, halan da be aguantau egin baihar dittut. Zer egin?

Auzoko batek beti esaten destean moduan: buzoian gastatutakua guri emongo balekue....

Spamari ez!

Aitortu bihar dot, sasoi baten foballa gustokua nekan. Bai, aspadixan. Gustora juaten nintzan partiduak ikustera. Ondo pasatzen neban, eta kirol hori ikustiak emoziñoz betetzen ninduan.

Gero ez dakit ze pasau jatan. Ezin dot aguantau! Erretzaille ohieri moduan pasatzen jata: oin kontrarixorik haundixena naiz. Uste dot azkenian defraudauta amaittu nebala, foballak sortzen zittuan hasarriak absurduak begittantzen jatazen. Eta azkenian, ixa gorrotatzen amaittu dot.

Oin mundiala dogu gure artian. Iñoiz baiño indatsuago, iñoiz baiño erasokorrago. "A por ellos"-ka dabiz. Oso oihu biolentua su-eten sasoian.

Piper-potuak zientoka. Hainbeste ikusi dozu iñoiz? Nik ez. Nazionalismua sendotzeko atxakixa galanta. Bat eginda Mundua konkistatzera. Ez ahaztu sasoi baten Inperiuan ez zala Eguzkixa iñoiz ezkutatzen...Irabazi ezkero, planetia eurena berriro be?

Gaur Espaiñia eta Frantzia. Eta gu erdixan. Aho-haundi batzuk ixiltziarren -gaurkuagaittik- ni Frantzian alde. Total, irabazten dabenak ixa seguru Brasillen kontra egingo dau!

Hala bedi! Bestela, zeiñek aguantau?

*Foballa: Eibarren holan esaten detsagu futbolari.

(Eibartarrak zerrendatik berreskuratuta eta modatuta. Gure amama goguan)

Badire urte bi joan zanetik. Udeko lehelengo egune, euridxe egiñ baeban be. Paseu dire hgeta lau hillebete ikusten ez dogunetik, eta ez dogu nehikoa negar egiñ, ez dogu nehikoa malko bota. Zelan doien denporie! Nok kanteukoste “Txikitxuterik”, nok jokoste panderoagaz “Marijuana lutudune”?. Nok konteukostez gerrako kontuek, Gernikako bonbardeoa, Lumoko kanpantorrien errezeuteko errosaridxoak? Non geldittu direz lehengo agirikek, hasarriek? Urte bi paseu direz, astiro, bizkor. Baye joan arren, hamen dau, nigaz, gugaz, beti

Dantzan egitea gauza liberatzaileenetakoa da. Batzuendako kirola egietea liberatzailea da, baina dantza, niretzat liberatzaileagoa. Ariketa egiteaz gain, burua, gorputza eta arima sintonia berean jarri eta bat egiten dute. Barruan dagoena adierazteko eta askatzeko. Unerik onena da, ez da ezer behar, musika besterik ez. Zorionatasun osoa. Baina askatzailea den guztiarekin gertatzen den moduan, errepresioa ere existitzen da. Ez dute jasaten pertsona oreka horretan egotea, bere barruarekin hain konektatua, hain pertsona eta hain norbanako.

Lehen Elizak erreprimitzen zuen, lizuna zelakoan, eta orain hainbat ikuslek. Aspaldi, zapatu gauetan tabernetan dantza egiten zenean (irten da atzera ere Amama Kipuleta) nire burua askotan erreprimitu dut dantzatzerakoan: hainbat mugimendu ezin ziren egin oso fama txarra ematen zutelako -gehiago jakin izan banu, dekubrikuko nuen fama hori ona zela gauza askotarako-. Ingurukoak, isilean, erreprimitzen.

Orain ere dantza-errepresore mota bi daude: dantzari-profesional-orojakileak eta dantzarako-inutil-kritikatzaileak. Dantzari-profesional-orojakileak irribarre kondeszendientea du, berak dantzan disfrutatu beharrean begira dago: dantzan dabiltzanak ezjakin-infantilak dira, eta gainera ze txarto egiten duten!

Dantzarako-inutil-kritikatzaileak nahikoa dauka garagardoari eusken. Lotsatia da, eta lotsa hori harrotasunez kamuflatzen du. Dantzariondako kritikak, oihuak eta barreak baino ez dauka. Bere inpotentzia dantzariei botatzen die.

Baina eurek galtzen dute, beti. Gai ez direlako dena ahaztu eta disfrutazteko, barruko energia askatzeko. Erreprimitzen segituko dute, baina jarraituko dugu dantzan irribarrez