Erabakiak eta damua

Duela urte asko tarota bota zidaten, eta botatzaileak esan zidan bizitza guztian erabakiak hartzen egongo nintzela, beti bidegurutze baten; jende guztiari gertatzen zaiola hori, baina nire kasuan erabaki-hartze hori sarriago eta larriagoa izango zela.

Ni ahaztuta nengoen karta botatzaile hark esandakoaz. Hala ere, gertuko batek ondo gogoan zuen eta akordarazi zidan irail honetan oso erabaki handia hartu behar izan dudanean. Ni kexu nintzen: “beti nago berdin, zirt edo zart egin behar minutu batzuetan”. Orduan ekarri zidan gogora.

Egia esateko, erabaki bat hartu dudanean damua ez zait agertu. Askoz jota pentsatu izan dut erabaki okerra zela, baina beste barik. Erabakia hartuta dago, eta kitto! Ona ala txarra izan etorkizunak esango dit. Neure erabakia da, une honetan egokiena begitantzen zaidana. Gero gerokoak!

Dena den, damutu aditza nor-nori da, norberari gertatzen zaiona. Ikasleek ez diote zentzurik hartzen laguntzaile horri, baina esanahi osoa dauka, guri gertatzen zaigulako. Berez.

Damua sentimendu ilun eta zatarra da. Tripetan sortu, eta bihotzean bizitzen jartzen dena, luzaroan, “okupa” deseroso eta desatsegina.

Erabakiez ez naiz damutzen, baina bai sarri beste pertsonekiko harremanetan izan dudan hutsekin, gutxitan egin dudanaz, maizago esan dudanaz. Karakter gogorra, takarra askotan, jenio txarra eta mihi arina izanda, behin baino gehiagotan damutu zait berotan hainbat gauza bota izana, baita gozoagoa ez izatea ere.

Gorago esan dudan moduan, pertsona bati ez egitea damutu izan zait: ez deitzea, gutuna ez idaztea, ez geratzea kafe bat hartzera, ez besarkatzea, e-maila ez idaztea, eskutik ez oratzea, musu ez ematea…

Damuak damu, horrela egin izan ditut gauzak, nahiz eta orain tripak jaten egon. Baina haserre eta oso nekatuta egonda, nor da gai jakiteko bere bizitzako aukera onenetakoa eskuetatik joaten ari zaiola? Ni ez, behintzat. Eta orain horrela nago, damututa, a posteriori hausnarketak egiten, ihes egin didanaren falta sentitzen.

Mezu kriptikoegia izango da, beharbada. Baina hala gertatu zait, xehetasun barik, huts-hutsean. Internet eta komunikazioaren munduan bizi gara; hala ere, aurrez aurrekoa lehen bezain inportantea da, edo gehiago agian. Eta horretarako giza harremanetan trebatuago egon behar. Guatemalan esaten duten moduan estate vivo. Horrelakoa izateko, ostera, berriro jaio behar! Aurretik pasatzen den trena identifikatzeko kapaz izango naiz hurrengoan? Hala izatea espero dut.