Miguel Martini entzun nion pasa den igandean MQPn babesleak behar-beharrezkoak direla horrelako jaialdi bat aurrera eramateko. Javier Vizcaínok hasieran galdetu zion: kirolaren munduan erabat onartuta dagoela enpresen presentzia, baina ez dela gauza bera gertatzen kulturaren eremuan.

Eta horrela da, baina niri gogorra egiten zait jendea Gipuzkoako saskibaloi talde nagusiaren izena goratu beharrean, babeslearena behin eta berriro goraipatzen egotea. Egia da ere Gipuzkoa Basket taldeak ez duela Gasteizko Baskoniaren tradizioa (oker ez banago, Gasteizen jendeak Baskonia animatzen du).

Ez dakigu zer bide jorratuko dituen musika munduan hurrengo urteetan, baina Kepa Junkera bada eredu, ederki goaz (diru publikoa barra-barra, babesle pribatuen diruari uko egin gabe).

Argi dago aurtengo Jazzaldiaren edizioa aurrera eramateko ezinbestekoa izan dela Heineken garagardo markaren diru ekarpena. Ez dakit zenbatekoa den enpresak mahai gainean jartzen duena, baina Udalaren aportazioa dezente jaitsi ei da.

Ez naiz jazzalea. Beraz, nahiago pop eta rock izenak kartelean ikustea. Gainera, Martin defendatzen da esanez berak daramatzan urteetan jazz izenen kopurua ez dela jaitsi eta beste musiketako izenek Jazzaldiaren barruko beste festibal txikiagoa osatzen dutela.

Jazza gehiegi jarraitzen ez badut, bihar ikusiko dudan lehen kontzertua jazz pianista batena izango da. Brad Mehldau, hain zuzen. Gustatzen zait bere musika, baina gertu badut jendea kilometro mordoa egin duena haren atzetik. Ni bizikletan joango naiz ikustera.

Joan den astean pentsatu nuen Donostiako Jazzaldiari buruz idatzi behar nuela eta ez dut lerrorik idatzi oraindik. Atzo hasi zen eta ez nintzen joan. Teledonostin ikusi nuen zerbait, Toto, Bona, Kanza hirukotea taula gainera igo aurretik.

Azken hiruzpalau urte hauetan apenas egon naizen hirian data hauetan. Normalean, uztailaren 20aren bueltan hartzen nituen oporrak eta ez nuen Jazzaldia bertan bizitzen. Gaur afaritxoa dugu eta, agian, horren ondotik ikusiko dugu Zurriola ingurua nola dagoen. Ez diot gehiegi erreparatu egitarauari, baina badut asmoa Bertsoa & Jazza izeneko ikuskizunera joateko, baita John Hiatt ikusteko ere.

Miguel Martín zuzendariak bloga zabaldu du jaialdiaren webgunean eta urtean zehar jarraitzeko asmo tinkoa duela idatzi ere. Espero dezagun horrela izatea, kontu interesgarriak bota baititzake Martínek.

Bestalde, Love of 74 lagunak aipatu bezala, Yosigo argazkilariak jarraipen berezia egingo dio festibalari Jazzaldiaren flickr.com kontuan. Ziur naiz erretratu diferenteak egingo dituela.

Ez du Jazzaldiaren zera izango, baina Daniel Mordzinski fotografoak Okendo Kultur Etxean paratu dituen argazkiak ere merezi dute bisita bat. Irailaren 6ra arte egongo da Literaturaren aurpegiak izeneko argazki sorta ikusgai. Argentinan 1960. urtearen bueltan jaiotako artista honek 30 urte daramatza literatura hispanoamerikarraren giza atlasa egin nahian. Izen handien erretratuak daude bertan. Euskaldunen artean, Bernardo Atxaga, Fernando Aramburu, Francisco Javier Irazoki eta Gijongo hondartzan paretaren kontra erretrataturiko Jon Kortazar kritikaria.

Ayer comenzó el Jazzaldia donostiarra