Dear JOR,

Hamazazpi urte bete ziren atzo ETAk Gregorio Ordóñez, Donostiako zinegotzi popularra, erail zuela. Orduan ere, aurten bezala, astelehena zen. Aurten bezala, Sansebastianetako ajea pasa berritan geunden. Aurten ez bezala, orduan ETAk hil egiten zuen.

La Cepa jatetxean izan zen eta bertan egon ginen afaltzen egun batean Josemari, zu eta hirurok. Biekin afaldu nuen azken aldia izan zen. Gero, Artesana kafetegira joan ginen eta argazkia egin zigun Josemarik.

Izan ere, Ordóñez aipatu eta La Cepa etortzen zait gogora. Eta zu ere bai, noski. Oker ez banago, Egin Irratian egona zinen Ordóñezekin hainbat eztabaidatan, ezta?

64 urte, tio! Ez dakit Jamaikara iritsi ote zaizun Público gaizki dabilenaren albistea. Ikusteko dago ea zer gertatzen den, baina itxura txarra dauka auziak.

La Tuerkan egin zuten aurreko batean Público-ri buruzko saio berezia eta gauza interesgarriak entzuteko balio izan zuen. Aurretik Bilbon izandako euskal presoen aldeko manifestazioaz ere aritu ziren eta Juan Carlos Monederok ederki bota zuen ezin diogula terrorismo biktimen auzia eskuinari soilik utzi.

Ez nuen Ordóñez ezagutu. Bere alderditik oso urrun nago, baina bera erail zutenean demokratikoki aukeratutako zinegotzia akabatu zutela ezin dut burutik kendu.

Haren hilketak, eta beste askorenak, gorrotoaren gurpila ederki koipeztatu zuten. Eta nire galdera da zertarako?

Alde horretatik, behintzat, panorama argitu da. Baina uste dut, berriro ere, elastikoa soinean eramateko garaiak bizi ditugula eta ni ez naiz inoiz gustura sentitu kamiseta jantzita. Are gutxiago, jantzi arazten nautenean.

Ah! Fraga ere hil da. 1976ko martxoaren 3koa ere ezin burutik kendu. Hori eta beste hainbat injustizia. Estatu-gizon gisa saldu digute. Demokrazia Espainiaratu zuena. Lotsa pizarra izango balute bederen.

Besarkada handia, Javiertxo.

P. S.: 64 urte beteko zenituzkeen gaur; Ordóñezek 54 uztailean.

Ordóñez (54) y Ortiz (64), este apunte en castellano.

Iltzatuta geratu zitzaidan hilketa hau eta atzo periodiko batean, Noticias de Gipuzkoan hain zuzen ere, ikusi nuenean 14 urte bete direla, berriro gogoratu ditut hainbat gauza.

Komunikabideek zabaldutako bertsioaren arabera, Donostiako gizon honek saldu omen zizkion bi txirrindu Balentin Lasarte etakideari. Egun horretan bertan, poliziak atxilotu zuen Lasarte. 1996ko martxoaren 25ean gertatu zen. 1997ko urtarrilaren 30ean hil zuten Olaziregi. Lasartek 32 urte zituen atxilotua izan zenean. Olaziregik, berriz, 39 akabatu zutenean.

Lasarte sasira pasa aurretik Donostiako taberna ezagun batean aritzen zen zerbitzari lanetan. Hau da, pertsona ezaguna zen. Ulertezina da poliziatik ihesi zebilen tipo batek bere hiritik hamar bat kilometrora egotea erosketak egiten hipermerkatu batean. Bizikleta saltzaileak salatu zuen? Ez dakit berak deitu zuen edo ez zuen deitu. Berdin zait.

Esan bezala, urteak pasa dira eta Balentin atera edo bota egin zuten iaz EPPK kolektibotik eta egun hauetan zabaldu da Lasarte Euskal Herriko presondegi batera ekarria izan dela.

Infernu honen amaiera gertu dagoela dirudi, baina kostatutako da sufrimendu guzti hau gainditzea. Alde bateko zein besteko biktimek asko jarri beharko dute hori gerta dadin eta guk ere lagundu beharko dugu.

P.S.: Eugenio Olaziregi jarri google bilatzailean eta begiratu emaitzak. Ultraeskuindar gehiegi, tamalez. Ezin dugu Eugenio bezalako pertsonen memoria horrelakoen esku utzi.

Eugenio Olaziregi, este apunte en castellano.

Astelehenean, ETAren agiriaren ostean, 1001 medios-ekoak harremanetan jarri ziren nirekin gatazkari buruzko galdera batzuk erantzun nahi ote nituen galdezka. Pixkat pentsatu eta baiezkoa eman ondoren, Juanjo Ibáñez (aka Bomarzo) jaunak hamalau galdera helarazi zizkidan e-mail bidez.

Galdera zuzenak ziren eta, ondo pentsatuta, astelehen gauean bertan erantzun eta astearte goizean bidali nituen hamalau erantzunak. Gaztelaniazko blogean jaso nituen denak División de opiniones apuntean.

Ez dakit zerbaiterako balioko ote duten horrelako ekimenek. Ez da egon komentario askorik eta, alde horretatik, adierazgarria da ere, baina, ni behintzat, gustura geratu naiz. Allakuidaos!

Ines Gallastegi eta Xabier Txokarroren erantzunak.

Javier Vizcaíno eta Hasier Etxeberriaren erantzunak.

Samantha Koziner, Ana Saiz eta Vicente Hernándezen erantzunak.

Gorka Julio eta Mikel Iturriaren erantzunak.

1001 medios-ekoen balorazioa.

Eta hona hemen zer den 1001 medios laborategia. Bi datu gehiago: 1143 jarraitzaile dituzte facebook-en eta 4575 jarraitzaile twitter-en.

P. S.: Teketenek ere ostegunetan Berrian argitaratzen duen Irlen Sarea zutabean sarelari batzuen adierazpenak jaso zituen. Su-etena: saretik paperera.

Está tardando, algo parecido a este apunte en castellano.

Gaur goizean Internet sarean barna toki batetik bestera ibili naizenean, ezker abertzalearen atzoko agerpena zen nagusi (Zuzeuk jaso ditu komunikabide ezberdinetan Ezker Abertzalearen agerraldiaren oihartzunak).

Eguerdian, berriz, flipatuta geratu naiz Diario Vascoren portadarekin: Olasagasti aizkolaria Igeldoko arroken artean eguneroko bainua hartzen.

Harrigarria (edo ez) Zapatero presidenteak Espainiako enpresari nagusiekin eginiko bileraren argazkia: bi emakume-enpresari soilik El Paísek publikatutako irudietan. Periodiko honek dioenaren arabera, protokoloak aginduta agertzen dira mahaiaren izkinetan emakume horiek. Hau da, enpresa potoloenak presidentzia-mahaitik gertu jarri zituztelako eta bi enpresari hauenak txikienak zirelako.

Kataluniako hauteskundeen emaitzei begira geundela iluntzean, Wikileaks paperen sorta berri bat agertu da. AEBetako agiri hauek jaso dituztenen artean dago El País espainiarra. Akabo, beraz, pake santua. Non zeuden gaur hauteskundeak? galdetzen zuten erredakzioan, txantxetan.

Orain bakarrik falta zaigu Veleia auzia berpiztea edota Azkue Fundazioa agertzea Wakaleaks paperetan.

P.S.: azkenean DVren azala itsatsi dut. Baina begiratu ere beste argazki hau.

Hoy manda Wikileaks, pero el campeón es Olasagasti. Este apunte en castellano.

Argazkia: Argia.

"Batetik, nire lana da. Batzuk iturginak dira, beste batzuk kazetariak eta beste batzuk sendagileak. Ni abokatua naiz, baina lan hau egiten dut. Duela sei urte eskatu zidaten Euskal Herriko auzian parte hartzeko, presoen arloan nuen esperientziagatik. Izan ere, Ipar Irlandan preso politikoen auziari buruzko batzordeburu nintzen. Geroztik, nire esku-hartzea handituz joan da. Alderdietako batek, ezker abertzaleak, uste izan zuen nik lagundu nezakeela (...) Argitu behar dut ez didala ezker abertzaleak ordaintzen. Inoiz ez dit ordaindu ezker abertzaleak. Aspaldi honetan Joseph Rowntree Charitable Trustek ordaindu dit. Kit Kat eta beste txokolate batzuk ekoizten dituen konpainiako buruak sortua da. Sortzailea, Joseph Rowntree, kuakeroa zen, oso gizon eskuzabala. Gatazka politikoen konponbidean laguntzea da fundazioaren egitekoa eta, hain zuzen, Hego Afrikan eta Ipar Irlandan lagundu zuen, dirua emanez eta denbora eskainiz. Nire lana diruz lagundu zuen Ipar Irlandan, eta hemen egiten ari naizen lana ere laguntzen du".

Brian Currinek Imanol Murua Uriaren galderei emandako bi erantzun bildu ditut goiko zati honetan. Behin baino gehiagotan agertu da kontu hau. Ea nork pagatzen dion Hegoafrikako abokatuari eta ondo da haren bertsioa ezagutzea.

Bertsio horren ifrentzua, berriz, besteen artean, ETBko Politika buruak mantentzen du. Juan Carlos Viloriaren ustez ezker abertzaleak ordaintzen dio. Ez du garbi esaten. Balizkotzat jotzen du.

Nik ez dakit nork ordaintzen dion, baina Viloriak dioen bezala Currinek dirua gustuko badu, nola demontre izan daiteke ezker abertzalea faktura horien pagatzailea?

¿Quién le paga a Brian Currin?, este apunte en castellano.

Larunbat arratsaldean jakin genuen Gara eta Berria egunkariek igandean ETAren komunikatu berri bat publikatuko zutela. Igande arratsaldean baina, Madrilgo lagun bat galdezka zebilen ea non zegoen komunikatu horren gaztelaniazko bertsioa, agiria bere osotasunean irakurri nahi zuelako. Saiatu nintzen aurkitzen, baina ez nuen inon topatu.

Gauerdian, berriz, Izaskun Pérez-ek twitter bidez adierazi zuen gaztelaniazko itzulpenarekin hastekoa zela bera. Nik esku bat botako niola esan eta bion artean itzuli genuen komunikatua: Traducción del nuevo comunicado de ETA (Alderrai); Una traducción del nuevo comunicado de ETA (Pedradas). Astelehen goizean, berriz, jakin genuen El Periódicok bezperan, iluntzean, zintzilikatuta zuela gaztelaniazko bertsio bat.

Hasiera batetik harritu nau inon ez (El Periódicorena kenduta) agertzea agiri hori gaztelaniaz. Garak euskarazko bertsioa jarri zuen eta beste komunikabideak ez dakit hari begira geratu ziren edo zer kristo. Kazetari batek komentatu dit pribatuan bere periodikoan eguerdirako egina zutela itzulpena, baina edizio-politika tarteko, ez omen dute horrelako dokumenturik argitaratzen. Ez dakit, ulergarria egiten zait medio batekin, baina inork ez argitaratzea?

Ez al dute Espainiako irakurleek komunikatu hori gaztelaniaz irakurtzeko eskubiderik? Eta hori horrela bada, nork publikatu beharko luke?

Hamabost egun eman ditugu etxetik kanpo, Kroazia aldean, Montenegron eta Bosnia-Herzegovinan sartu-irten bat eginez: Cavtat, Dubrovnik, Kotor (Montenegro), Mostar (Bosnia-Herzegovina), Podstrana, Split...

Dubrovnik-eko aireportua erabili genuen herrialdean sartzeko eta ateratzeko. Azken egunean, ostiralean, hiri eder horretako kaleen barna geundela, Emilio Morenatti argazkilariaren Tribal regions erakusketaren berri ematen zuen kartel batekin egin genuen topo. Horrela deskubritu genuen War Photo Limited ekimena. Laburbilduz, gerra-argazkilaritza ezagutzera eman nahi duen galeria.

Argazki izugarriak ikusi genituen. Tartean, Yugoslavia ohiko 90. hamarkadako gerraren berri ematen zuten erretratuek. Ron Haviv-en hau geratu zitzaidan iltzatuta. Serie bateko azkena da eta lurrean dauden zerraldo horren lehenari batek nola laguntzen dion ageri da lehenengoan. Hurrengoan, laguntzailea ageri da lurrean, tirokatua. Azkenak, berriz, soldadu bat hildakoei ostikoa ematen erakusten du.

Zorionez, gurean gauzak ez daude hain gaizki eta aretoaren sarreran dagoen Clausewitz-en esaldiari buelta emateko modua topatu behar dugu. Hau da, "Politika da gudaren jarraipena, beste baliabideen bitartez".

Dagoeneko erreakzio asko irakurriko zenituzten sarean eta ez dizuet txapa gehiago sartuko, baina bai dela esanguratsua Argentinako periodiko progresista, ezkerrekoa, den Página 12-k moldatu duen azala (Página 12 egunkariari buruzko sarrera wikipedian). Samuel lagunak dio estilo horretako azalak egiten dituztela normalean.

Ea zer gertatzen den datozen egunetan, baina luze joko du honek guztiak.

Twitter pikutara joan zen igande goizean eta, aspaldiko partez, periodikoen webguneetara joan nintzen informazio bila. Hau da, zuzenean twitter-etik edota nire RSS jarioetatik pasa gabe.

Berria-ren webgunean egin nuen topo Asier Aranguren Urroz preso ohiari Apurtu telebistak eginiko hamabi minutuko elkarrizketarekin. Aranguren kartzelatik atera berria da pasa den uztailaren 3an. 2003 urtetik zegoen preso.

Euskal Herriak, ETAk, ezker abertzaleak, familiak (“gure familian gatazka besterik ez dugu bizi”) eta berak azken urte hauetan egindako bideari buruz hausnartzen du kamera aurrean Arangurenek.

9 minutu 30 segunduren bueltan zera dio estrategia berriari buruz.

“Tresna guztiak hor dira eta nik argi dut estatuen kontra, hau da, Espainia eta Frantziaren kontra, tresna guztiak gutxi direla, baina bistan da ere ez direla lehen bezain eraginkorrak, orain ikusi beharra dugu nola moldatu behar garen. Ezker Abertzaleak estrategia berri bat hautatu du. Erakundeak bere erantzuna eman zuen eta esan zuen: Ezker Abertzaleak hitz egin du eta Erakundeak hartutako erabakiarekin bat egiten du".

“Baditugu iritzi desberdinak. Beti Ezker Abertzalearen barnean egon diren bezalaxe. ETA bertan ere bai, noski. Orduan, zalantza handiak dauzkagu... Baita kezkak, ea benetan hartu dugun bidea eraginkorra izango ote den, ea bide zuzena izango ote den edo ez, baina bueno... iritsi da garaia, erabaki bat hartu da, erabaki dugu, orain egokitu beharko gara estrategia berrira eta buru-belarri estrategia berri horretan sartu beharra dugu”.

Bruselasko adierazpenari ETAren erantzuna:

“Hor badago eskakizun bat eta eskakizun horri, nik argi dut jendea agian urduri egonen dela Erakundeak ea nola erantzungo dion. Are gehiago, jendea are urduriago dago ea erakundeak noiz erantzungo duen eta ez dago horren kezkatua ea Estatu Espainolak noiz erantzungo duen. Ulergarria izan daiteke... Baina jendeak jakin beharra du erabaki oso-oso garrantzitsua dela, eztabaida handikoa, bere denbora hartu beharra duena, eta erabakia hartuko duela. Hori argi dago, baina ikusiko da noiz eta denbora emango du... eta listo. Azken finean, kide askok osatzen dute, edo kide asko daude hor barrenean, eta eztabaida luzeak daude eta gauzak kontu handiz eztabaidatu behar dira. Ez da kontu bat bai edo ez. Ez da hori, baizik eta horren ondorioak, nola eman, noiz eman... Suposatzen dut, ni elukubratzen ari naiz... Baina kontua ez da bueno bai edo ez, bueno emango diogu Bruselako deialdi horri... zer erabaki hartuko dugu, baiezkoa, ezezkoa... ez da hori. Eztabaida luze eta sakonagoa da”.

Gaur goizean, berriz, Paul Riosi esker, irakurri dut Mari Jose Etxaburu Amutxastegik Noticias de Gipuzkoan sinaturiko beste gutun interesgarri bat. Etxaburu ere preso ohia da. Gutunaren izenburua: El hacha y la serpiente. 2009ko urrian Berrian behintzat argitaratu zioten beste gutun bat. Orduan Gisasola, Urrusolo eta gainerakoan alde agertu zen. Errespetua, ala...

Bi ikuspuntu guztiz kontrajarriak dira. Gehiago izango dira, noski, baina nik hauei erreparatu diet gaurkoan.