Nik ez nekien zer zen vexilologia, baina Pako lagunak kontatu zidan behin. Bueno, ez dakit niri kontatu ote zidan edo berak Patera posta zerrendara idatzitako mezu batean irakurri ote nuen.

Gaur arratsaldean topo egin dut Vexilología doméstica izeneko artikuluarekin, La Vanguardia periodikoan Màrius Serra idazleak sinaturikoa. Zera dio hasieran: "Vexilologia banderak, zutoihalak (militarrak) eta estandarteak aztertzen dituen diziplina da". Eta ondoren: "Duela urte batzuk, udaran egoten ziren "banderen gerra" izenekoak. Normalki, Euskadin gertatzen ziren, baina gure inguru cuatribarratu honetan ere eman ziren batzuk".

Anekdota honek egin dit grazia: "Gogoan dut, garai urrun horietan, parlamentuz kanpo ez zeuden independentistak armairutik ateratzen zituzten komunikatuak. Joera markatu zuten horietako bat Ramon Llumà i Guitart izan zen, Solsonako alkate convergentea 1979tik 2003 bitartean, politika utzi zuen arte. Bere men ez egite vexilologikoa zuritzeko, Llumàk argudiatu zuen behin bandera española garbitzera eraman zuela (eta ez zuela ordezkorik)".

Gero, Màrius Serrak aipatzen du zenbat bandera ikusten diren egun hauetan Bartzelonan: espainiarrak, katalanak, Barçarenak... "Ea orain zein den lehena haiek kentzerako orduan".

Màriusek idatzia amaitzen du irakurleei gomendio bat luzatuz: Sanlucar la Mayor eskolako haurren bideo famatua ikusteko. "Hain da kuttuna ezen negarrez hasteko gogoak pizten baititu".

Dena den, badirudi norbait lotsatu dela eta youtuben eskegitako bideoa bertatik erretiratu egin duela. Hala ere, Dale al play plataforman badago ikusterik: Polémica en fin de curso.

Pasa den larunbatean Donostiara iritsi nintzen Paraguay-Espainia partida amaitu berritan. Antiguatik sartu, Kontxako pasealekua zeharkatu eta San Martin kalera iritsi bezain pronto Espainiako selekzioaren zale mordoxka zeuden Molly Malone tabernaren kanpoaldean, batzuk errepidean, talde gorriaren banderak eta abar astintzen eta garaipena ospatzen.

Asteazkenean ere makina bat jendek gozatu zuen Donostian espainiarrek alemanei sartutako golarekin eta finalerako sailkapenarekin. Gaurko egunez pantaila handiak eta txikiak egongo dira Euskal Herriko hainbat tokitan.

Espainiaren presentzia nabarmena da gure inguruan eta hori ikusi nahi ez duenak ez dakit non bizi den.

Aste honetan bertan, Gipuzkoako prentsa idatzian ikusitako beste bi adibide:

Albako dukesak aspaldiko ohitura du uztailean Donostian duen jauregian egun batzuk pasatzearena. Aurten, baina, uste dut ohikoa baino gehiago azaldu dela Gipuzkoako prentsan (DVk kontrazala eskaini zion).

Ostiralean Nadal egon zen Galarretan eta Getarian. Mundu mailako izarra da bai, eta Noticias de Gipuzkoak eta DVk azala eskaini zioten.

Ona da española izan nahi duenak nahi hori libre-libre agertzea Euskal Herrian, hobe kanporatzea barrualdean lehertzea baino.

Gauzak horrela, horra hor nire galdera: non daude Los españoles que dejaron de serlo?

Rachid Taha & Gaetan Roussel, Bonjour. Klip ofiziala.

Badut lagun bat epaile lanetan aritutakoa laurogeita hamargarren hamarkadaren hasieran. Orain, jada ez da epaile, baina hori beste kontu bat da.

Lanean hasi berritan, Guardia Zibila etorri zitzaion pertsona bati telefono entzuketak egiteko baimen-eske. Gauzak esaten zituzten bezain garbi izanez gero, beren kabuz Corcuera legea (atean ostikoa emateko aukera errazten zuena) aplikatzeko aholkatu omen zien. Dena den, azkenik, baimena eman eta bidali zituen bulegotik. Ustez. Handik bi egunetara etorri zitzaion pikoletoa barkamen eske. Akatsa egin zutela: pisu berean, ezker-eskubi, bi etxebizitza zeudela eta albokoari ari zitzaizkiola entzuketak egiten.

Kontu horrekin gogoratu naiz Benemeritako zuzendari izandako Luis Roldán presondegitik atera den egun berean. Komunikabide askok hankasartze itzela egin duten egunean, Frantziako polizia indarrek botatako amua irensteagatik (Kataluniako bost suhiltzaileen auziaz ari naiz, noski). Aurreko egunetan, ez da atzean geratu Efe albiste agentzia: Joseba Fernández bakarra izango balitz bezala jokatzeagatik. Eta zer nahi duzue esatea Jon Anza auziaz.

Lotsagarria izan da komunikabideek nola zabaldu duten lau haizetara suhiltzaileen gaia. Bertsio ofizialari men eginez. Eskerrak suhiltzaileak ez zirela euskaldunak eta, gainera, jende ezaguna zela bere komunitatean. Bestelakoan, agian ziega batean egongo lirateke auskalo zer egoeratan.

Javier Ortizen En el nombre del padre apuntea irakurri berri dut, 2004koa, eta oso aproposa hona ekartzeko. Bertan, Javierrek Ainara Gorostiaga eta beste hiru kideri gertatutakoa kontatzen du. Kasu honetan, euskaldunak izateaz gain, ezker abertzalekoak izaki, bi urte eman zituzten kartzelan egin ez zuten erailketagatik.

Zenbat gauza galdu ditugun bidean azken urte hauetan dermokrazia honetan. Eta hemen jende gutxiri axola zaio. Tamalez.

¿Versiones oficiales? No, gracias. Este apunte en castellano

Karrera polita dago sarean Espainiako komunikabideen artean Manifiesto por una lengua común horren alde. Hau da une honetan gure irakurleei eman diezaiekegun hamaikakoa:

1.- El País.

2.- UPyD.

3.- El Mundo.

4.- El Mundo bis.

5.- La Vanguardia.

6.- Europa Press.

7.- Libertad Digital.

8.- El boomeran(g).

9.- Terrako foro bat.

10.- El Manifiesto.com.

11.- ABC.

Dena den, edozer gauza gerta daiteke, Telecincok El Mundo erabili baitu manifestu honen alde egiteko.

Informazio gehiago izanez gero, ematen jarraituko dugu.

En castellano