Ez nuen Annie eta Daviden hiletetara joateko kemenik izan. Nire Annie maitearen galera gainditu ezina da niretzat. orain dela denbora gutxi poliziaren deia jao dut, hildakoen ama atxilotu zutela eta ni testigu gisa agertzea komeni dela esanez. Nik gauza asko ez dakidala ihardetsi diot baina hala ere joango naizela esan diot.

Atxilotuta egon nintzen leku berean, annieren ama ikusi dut. Galdeketa luze bat egin digute bioi. Hasieran bezala gelditu naiz ni, eta uste dut poliziak ere horrela gelditu direla. Ekintzek behintzat hori diote: Ama zeldan sartu dute berriro.

Paddingtongo hillerrira joan nahi dut nire lagunen hilarrietan lore sorta pare bat uzteko asmoz. Lore sortak erosi ondoren, taxiz abiatu naiz hilerrirantz.

Ate beltz bat dago sarreran eta lore mordoa hilarrien inguruan. Nire lagunen hilarrien aurrean nago. Loreak lurrean utzi ditut beste lore sorta askoren artean. Kolore desberdinetako larrosak daude: zuriak, larrosak, gorriak eta beltzak. Malkoak irteten ari zaizkit begietatik.

NESKA gazte bat hurbildu da atzo bertan lurperatu zitzuten gorpuen hilarrietara. Lore sorta bana utzi du hilarrietan. Oso xarmanta da. Ile beltza du eta begi marroi-marroiak. Negarrez hasi da oraintxe bertan. Ze pena hain masaila fin eta politak malkoz bustitzea.

I am suddenly alone, because the sky is blue, the trees green, the street quiet, and because a dog, who is as alone as I am, is walking in front of me. I am moving slowly but with a firm step.
I think it is nighttime.
Jean Genet - Funeral Rites.

-- BUKAERA --

Oharra: ipuin hau Eibarko Udalak aurkeztutako lehiaketa batera aurkeztu nuen eta suposatzen dut "Eskubide guztiak erreserbatu"ko zituela, ondorioz ez dira aplikagarriak ipuin honentzat Creative Commons lizentziak zehazten dituen puntuak.

Aurrekoak:

Loreak malko artean (I)

Loreak malko artean (II)

Loreak malko artean (III)

Loreak malko artean (IV)

Loreak malko artean (V)

Loreak malko artean (VI)

Loreak malko artean (VII)

Ordu erdi bat daramat hemen barruan ezer egin gabe. Orain dela bost minutu deklarazioa hartu didate, baina ez didate ezer gehiago esan. Polizia bat nigana dator. Nire aurkako frogarik ez dagoela eta libre uzten nautela esan dit. Pozez kabitu ezinda nago.

Behin etxean nagoela Annieren amari deitu diot.

• Ba al dakizu zure alaba hil egin dutela?
• David ere bai, poliziak esan dit.
• Nola? David ere hil egin dutela?
• Bai, baina itxaron. Zu al zara? Ez dut zutaz ezer jakin nahi. Zer ez ote zuten esango zuetaz zuen lagunek. Nire senarrak burua jasoko balu! onena gertatu da. Horrela pekatutik urruti egongo zara.

Eskegi egin dut, gehiago ez diot deituko txatxu alen horri. Alaba hain jatorra izanda nola izan daiteke ama hain ezatsegina? ingeles hauek ulertuko dituen amaren semerik ez dago. Triiiin-triiin-triiiin. Berehala hartu dut telefonoa. Ez da David eta Annieren ama barkamen eske. Polizia da. Hildako bat aurkitu dutela eta berak zeukan dokumentazioaren artean nire telefono zenbakia aurkitu dutela esanez. Berehala joango naizela esan diot. Taxi bat hartu dut eta ziztu bizian abiatu naiz poliziak esandako lekura.

Poliziari nire burua aurkeztu eta berehala eraman naute gorpua dagoen lekura. David da. Poliziei esan diet, haren amak eman didala heriotzaren berri. Erantzuna zera izan da, inori ezer esan ez diotela. Bai, arraroa. "Eskerrik asko informazioagatik". Alde egin dut malkoak begietan ditudala.

(Jarraituko du)

Oharra: ipuin hau Eibarko Udalak aurkeztutako lehiaketa batera aurkeztu nuen eta suposatzen dut "Eskubide guztiak erreserbatu"ko zituela, ondorioz ez dira aplikagarriak ipuin honentzat Creative Commons lizentziak zehazten dituen puntuak.

. 171-568-4937. Pi-pi. Pi-pi. Pi-pi

• David? Zurekin hitz egin nahi dut. Londonera itzuli naiz eta lagun zaharrak ikusi nahi ditut.
• Nik, ordea, ez zaitut ikusi nahi.
• Tira, ez zaitez horrelakoa izan.
• Ongi da. Bihar goizeko hamaiketan Victoria Stationen.
• Bihar arte.

Metroz iritsi naiz Victgoria geltokira eta Daviden zain nago. urrunera ikus dit, eta berarengana hurbildu naiz. Egun onak eman dizkit eta hizketan hasi gara geltokitik iretearekin batera. Urduri ikusi dut eta lasai dadin eskatu diot. Ea bere neskalagunarekin bizi den dakidan galdetu dit eta nik baietz. Amak neska hori uzteko esaten omen dio baina Davidek ez du nahi (uste dut egoera hau ezagutzen dudala). Normala. Ama edadetua dela eta berehala hilko dela dakien arren, herentzian ezer utziko ez dion beldurra du, eta ez du bizitza arriskatu nahi. Gainera mehatsuak jaso dituela esan dit. Ez larritzeko esanez, pub batera joan gara garagardo bana edatera. Berriz elkar ikusteak garagardo bat merezi du!

Telebistaren aurrean pasatuko dut arratsaldea. Annierengana bihar joango naiz, Dabidekin izandako elkarrizketaren berri ematera.

Goizean goiz jaiki eta gosari aparta prestatu eta jan ondoren, Annie ikustera abiatu naiz. Txirrina jo dut baina erantzunik ez. Auzoko batek atzo iluntzetik ez duela ikusten esan dit eta kezkatu egin naiz. Pixkat buruari bueltak eragin ondoren, laster itzuliko dela pentsatuz, berriz ere etxeranz joatea erabaki dut.

Polizia dago nire etxeko atarian. Atxilotu egin nahi naut "Annie Johnson andrearen hilketagatik". Hori ezinezkoa dela esan diot. Annie nire laguna dela eta elkarrekin gabiltzala ere esan dito. Barre algarak izan dira erantzuna. Lotsagarri airuditu zait poliziaren aterladia, eta ni herrialde moderno batean nengoelakoan! Ja!

Komisaldegiko zeldan nago. Metro karratu bi izango ditu gutxi gora behera. Barrotez jositako sarrea, horma ondoan ohe antzeko bat eta urez beteriko pitxar bat edalontzi batekin. Hezetasuna igartzen da horman. Toki iluna da benetan.

(Jarraituko du)

Oharra: ipuin hau Eibarko Udalak aurkeztutako lehiaketa batera aurkeztu nuen eta suposatzen dut "Eskubide guztiak erreserbatu"ko zituela, ondorioz ez dira aplikagarriak ipuin honentzat Creative Commons lizentziak zehazten dituen puntuak.

Asko ibili gara eta zertxobai deskantsatzeko asmoz te bi eskatu eta belarretan eseri gara iraileko eguzkipean kontu-kontari. Baina badirudi bat-batean zerbai gertatu zaiola eta aurpegi triste bezail ilunarekin zera esan dit: "I have to tell you something important". Ez da batere atsegina horrelako hitzak entzutea aurpegi iluna duen baten ahotik. Entzuteko prest nagoela esan diot. Luzatu ditu hitzak astiro-astiro eta ondo ahoskaatuz. Nire ingelesa ona den arren, pare bat "Eh?" esan behar izan ditut eta beti poltsikoan daramadan hiztegira begirada bat bota behar izan dut. Mehatxatu egin omen dute gutun bidez. Norbaitek nire bihotzeko Annie hilda ikusi nahi du. Nor izan daitekeen galdetu diot baina ez daki (nola jakingo du nork mehatxatzen duen?).

Arratsaldea ezer esanguratsurik gabe igaro da eta berriz errepikatu dit bere amak ez duela gure arteko harremana onartzen, ni euskalduna izaki, bonba jartzaile horietako bat naizela uste baitu. "Joan dadila poatik hartzera". "Bai, baina nik bihotzez maite dut ama", dio berak. Lehengo arazoaz, berririk ez. Autobusa hartuta bere etxeranz abiatu gara. Han hartuko dut metroa nire etxera heltzeko.

Irratia piztu dut afaria prestatzen hasi aurretik.

"LBC newstalk, 97.3 FM" dio irratiak

Triiin-triiin-triiin. Telefonoa da. "Nor ote da ordu hauetan?" pentsatu dut nirekiko. Annie da. Beste mehtasu bat jaso omen du eta beldurturik dago. David bere anaiaren gauza izango delakoan dago, gazteago zirenean arazoak eduki zituzte3lako mendekatu nahian. Jorrenbesterainokoa ez dela izango esan tio, baina badaezpada Davidekin hitz egingo dudala esan diot.

(Jarraituko du)

Oharra: ipuin hau Eibarko Udalak aurkeztutako lehiaketa batera aurkeztu nuen eta suposatzen dut "Eskubide guztiak erreserbatu"ko zituela, ondorioz ez dira aplikagarriak ipuin honentzat Creative Commons lizentziak zehazten dituen puntuak.

Pi-pi-pi-pi-pi-pi-pi! Ordenagaila da. E-mail bat jaso berri dut. Annie da! Bazekin atzo etorriko nintzela eta gaur tea hartzera joan nahi du nirekin. Zein originalak diren ingeles hauek! Erantzuna bidaliko diot: "Zer moduz lau eta erdietan Kensal Green geltokian? Hantxe izango naiz. Muxu bat."

Lau eta erdiak dira eta Annieren zain nago. Eskuineko aldetik dator eta abiada bizian joan naiz berarengana besarkada bat ematera. Hilabetez elkar ikusi gabe dauden bi pertsonek egiten dituzten galdera guztien ondoan, hiri erdirantz abiatu gara ditxosozko te hori hartzera. Hyde Park ingurura joatea erabaki dugu, horretarako metroa hartuko dugu Oxford Circus-eraino.

Jendea erosketetatik datorrela ikus dezakegu trenean, poltsa bete jaki. Gogorra izan behar du bi pertsona baino gehiagoko familietako etxeko andreentzat erosketak egitea, etxeko lanak egitea, bakaria prestatzea, ... Zein ongi bizi naizen bakarrik !! Baina ez nintzateke hain gaizki biziko Annie nirekin balego. Geltokitik irten eta dendaz betetako kale zabal honetan zehar abiatu gara Annie eta biok. Pozik gaude berriz elkarrekin gaudelako baina laster utziko diogu hainbeste aldiz elkar ikusteari, etzi bertan hasiko baikara lanean. Orduan itzuliko gara monotoniara. Hyde Park-era iritsi baino lehenxeago, saltzaile batzuk daude kalean, margolan poli askoak dituzte salgai. Txakurrak, paisaiak, lorak, karikaturak eta Londongo monumentu eta eraikin ikusgarriak beste gauza batzuen artan. Anniek Big-Ben-a agertzen duen koadro bat erosi du bere gelan jartzeko.

Parkeko zelaietan zehar paseatzeko asmoa daukagu eta hor gaoz belarretan zehar, negakuko bagina lurrean esertzeko asmoarekin. gure gazuez hitz egiten hasi gara eta oporrak nola pasatu ditudan galdetu dit. Nire erantzuna horrelako kasuetan ematen dena izan da, "Ondo, badakizu, familiaren nagoenean ondo ibiltzen naiz". Bera ere ondo ibili omen da. Eskozian zehar ibili dela esan dit, besteak beste Ness lakuko munstroa ikusteng. Ikaragarri handia omen da. Galesen ere egon da hango herrixka polit xarmantak ikusten eta mendian zehar bizikletaz ibiltzen. Datorren urtean euskal Herrira nirekin eramango dudala agindu diot. Ea biok batera ditugun oporrak eta betetzen den!

(Jarraituko du)

Oharra: ipuin hau Eibarko Udalak aurkeztutako lehiaketa batera aurkeztu nuen eta suposatzen dut "Eskubide guztiak erreserbatu"ko zituela, ondorioz ez dira aplikagarriak ipuin honentzat Creative Commons lizentziak zehazten dituen puntuak.

Nire pentsamenduetan murgilduta konturatu ere ez naiz egin North Wembleyko geltokira iritsi naizela. Ez da batere aldatu. Iragarkiak nik utzi nituenean bezala daude, zakarrontziak zakarrez gainezka, metroko mapa estaltzen duen beira apurtuta eta hormal pintadas josita (horma horiek Eusal Herrikoen antz handia daukate. Zergatik ote da?). Irten naiz geltokitik eta orain dela hilabete utzitako paisaia berreskuratu dute nire begiek. Etxe txikia, kotxean nonai, Bobby bat trafikoa zuzentzen, taxiren bat edo beste bezeroen zain, eta ikus daitekeen azken lekuan, zelai berde-berde bat. Hori parkea da. Baina ez Euskal Herrian dauden parkeen modukoa, hau benetako parke bat da. Belarra, zuhaitak, eskerlekuak, eta belarretan esertzen bazara zaindari bat etorriko ez zaizun ziurtasuna.

Bost minutura dago nire etxea. Ez dira 500 metro baino gehiago izango. Etxe zuria da nirea. Parkera heldu baino lehenago eskuinetara dagoena. Ez zait bide erdia baino gehiago falta eta jada hasia niaz bizilagunak ikusten. Heldu naiz, Etxeko atarian nago. Giltza atera dut eta lorategiko egurrezko atetxotik barrena pasa ondoren sarrailan sartu dut giltza. Ezkerrerantz bi bira t'erdi eman dizkiot eta atea ireki egin da.

Home sweet home, ingelesek esangoluketen bezala. Etxea utzi nuen bezala dago (lapurrik sartu ez den seinale). Egin behar dudan lehenengo gauza, maleta hustu, dutxa bat hartu eta hozkailua betetzeko erostekatk egitera joan.

Supermerkatuan sartzeaz bat, txikitako oroitzapen bat etorri zait burura: garai hartan, Eroskin dena 99an izeneko eskaintza bat jartzen zuten. Horrelako eskaintza dago hemen ere, bakarrik dena 99 peniketan dagoela. 30 bat bat libra gastatu ditut erosketetan, batez ere garagardoa eta fruta erosi dut, bakoitzak bere gustukoa. Etxera heltzean, frutaren bat jan eta ohean sartzeko asmoa dut leher eginda bainago.

(Jarraituko du)

Oharra: ipuin hau Eibarko Udalak aurkeztutako lehiaketa batera aurkeztu nuen eta suposatzen dut "Eskubide guztiak erreserbatu"ko zituela, ondorioz ez dira aplikagarriak ipuin honentzat Creative Commons lizentziak zehazten dituen puntuak.

Ate automatikotik irtetean, dena jendez beteta ikusten dut. Karteltxo bat daramate gehienek bertan izen batzuk ageri direlarik. Begira egon naiz ea inor nire zain ote dagoen baina zoritxarrez ez da horrela. Bakarrik nago hemen. Jende artetik irten eta Londongo Metroaren bulegora abiatu naiz. Han urtebeteko txartela esaktu dut metroko lehenengo lau zonetarako. Ongi ezagutzen dut Metroa eta nire maleta hartuta geltokirantz abiatu naiz. Leihatilan North Wembley geltokirako txartel osagarria eskatu dut. Prezio esan didan arren ez diot kasurik egin eta £ 1.50 hizki gorritan ikusi dudan arte ez naiz ohartu ordaindu beharrezkoaz. Ikusi orduko luzatu dizkiot libra eta erdiak eta Thank you lehor batez erantzun dit hitzekin batera txartela itzuliz. Bidai luezea dut, pentsatu dut nirekiko eta nire inguruan gertatzen ari denaz ohartu ere egin gabe, maleta eskuan dudala, geltokirantz abiatu naiz. Uniformez jantzitako emakume batek ikuskatu dit txartela eta aurrera segitzeko baimena eman dit. Eskailera mekanikoetan behera jjaitsi ondoren trenera heldu eta bertan sartu naiz. Itxuraz tren berri-berria da eta ahal bezain laster eserlekua hartzera abiatu naiz. Atetik gertu eseri naiz gero lehenago irteteko. Badakit bidaia luzea dela eta Sondikan erosi nuen komiki bat irakurtzen ari niaz. Barregarria da oso.

This is Acton Town, change here to Discrict line

Kar, kar, kar, kar !!!

This is Hammersmith, change here to District and Hammersmith & City lines

Hauxe da gogokoen dudan geltokia, hemendik aurrera sartzen baikara Londongo lurpean. Poliki-poliki geltokiak pasatzen doaz eta gero eta jende gehiago sartzen da trenean, oraindik bost bat geltoki falta dira ni irten eta beste linea bat hartzeko, gero joan behar dudan geltokira heltzeko.

Barre algaren artean heldu naiz Piccadilly Circus-eko geltokira. Berehala jaitsi gara trenetik nire maleta eta biok. Nasa hustu arte itxaron dut eskaileretan gora joateko. Gezi handi batetan ikusi dut "Bakerloo line. Platforms 3&4". Hortik noa poliki baina pausu irmoz. Jendea korrika dabil trenak ihes egingo dion beldurrez, baina nik ez dut inongo presarik etxera heltzeko. Berriz ere bi adarretan banatzen da pasiloa, mapa begiratu ondoren eskuineko bidea hartu behar dudala jakin dut eta bertatik abiatu naiz.

Nasara heldu bezain laster agertu da trena, gidariaren leiho gainean nora doan jartzen du eta han Marylebone irakur daiteke. Kaka zaharra pentsatu dut neurekiko orain ere beste tren bati itxaron behar. Horrela da. Kartel elektronikoak Harro & Wealdstone. 2min jartzen du. Hori da nik hartu behar dudan trena, ibilbidearen azkeneraino baitoa, eta ni geltoki hori baino hiru lehenago gelditu behar bainiaz. Itxaron beharreko bi minutuak ordubete baino luzeagoak egin zaizkit baina azkenean etorri da trena. Ateak ireki bezain laster sartu naiz maleta eskuan dudala. Trena jendez beteta dago eta ezin naiz eseri, zuriz margotutako burdinazko barran ipini beharko dut eskua eror ez nadin.

Ingeles hauek harrigarriak dira. Beti daude zerbait irakurtzen: goizetan lanera doazenean egunkaria, albisteak ezagutu nahi ez dituztenek liburua, horrelakorik aldean ez daramatenean postontzian atzo jasotako gutuna eta ezer ez badute, trenean dauden iragarkiak. Iaz lanera joaten nintzenean, beti pertsona ezagunak joaten ginen trenean, eta bereziki pertsona batekin harreman oso estua nuen. Annie du izena. Bere sorbaldarainoko ile hori luzeak, bere begi urdinek eta bere metro bat eta hirurogeita hamazapi zentimetrotako garaierak, nire ile beltz, begi marroi eta metro eta erdiko altuerarekin topo egiten dute. Nire etxetik irten bezain laster The Daily Telegraph egunkaria erosten nuen, eta etxetik metro geltokira arteko bidean zehar irakurtzen nuen gainetik. Trenean sartu ostean kirol albisteak irakurtzen nizkion, eta Annie Kensal Green geltokian trenera sartzen zenena egunkariak trukatzen genituen. Nik berari lehen aipatutakoa enateb buib eta berak niri The Times. Trenean elkarrekin egiten genuen bidaia ez zen luzea, ni Baker Streeten gelditzen bainintzen bera lehengo tren berean Waterloo nazioarteko geltokiraino joaten zen artean, hantxe egitem baitzuen lan. Bereziki gogoangarria izan zen Galesko Printzesa hil zen egunean zeraman aurpegia: benetan penagarria. Oraindik gogoan daukat egun hura, beste gauza batzuen artean, eguneroko ohitura hautsi, eta okerreko egunkaria ekarri zidalako. Behin bakarrik egin zuen hori.

(Jarraituko du)

Oharra: ipuin hau Eibarko Udalak aurkeztutako lehiaketa batera aurkeztu nuen eta suposatzen dut "Eskubide guztiak erreserbatu"ko zituela, ondorioz ez dira aplikagarriak ipuin honentzat Creative Commons lizentziak zehazten dituen puntuak.

"Bizitza bonboi kaxa bat bezalakoa da,
inoiz ez dakizu zer aurkituko duzun"
Tom Hanks (Forrest Gump)

Udako oporraldia nire etxean eta familiaren batera pasatu ondoren Londonera itzuli berria naiz hegazkinez. Bilbon hartu dut hegazkina goizeko hamarretan eta orde bata aldera iritsi naiz Londongo Heathrow aireportura. Nire ondoan etorri den ingelesak zioen bezala: bagoaz poliki-poliki eguneroko monotoniara. Hala da. Gaur irailak 28 dirtu eta berriz lanera itzultzeko garaia da.

Hegazkinean nentorrela ikusi ditudan gauzak gogoratzearekin, azaldu ezineko zirrara bat pasatzen zait gorputzean zehar. Izaro irla Bermeo aurrean, Udaibai, Euskal Herriko hondartzak, kostalde malkartsua, gas naturala ateratzen duen burdinazko egitura, itsaso urdina, ura, ... Komandanteak hogeita hamar mila oineko altueran geundela esan duen arte, aipatu ditudan gauzez pentsatzen ari nintzen.

Coffee or tea? Coffee please Neska atsegin batek zerbitzatu dit kafea. Jateko modukoa zegoen (kafea ez, neska). Aitzitik, bazkaltzeko eman diguten plastikoan bildutako "janaria" ez zegoen nondik hasi. Hura bai zerrikeria! Izokinaren antzeko zerbait uhaza hosto pare baten bildua eta maionesa gainetik zuela, eta dena izotza baino hotzagoa. Edateko, berriz, gabrikako laranja ura. Etxean nik egiten dudanarekin ere ezin konpara daiteke hori. Margarina pixka bat ere eman digute ogitan zabalduta jateko eta bukatzeko txokolatezko pastel zati txiki bat (hain txikia zen, ezen horzkada baten jan baitut). Dena hotza.

Katilu bete kafe edan dut (ez noa honi buruz ezertxo ere esatera, bestea Mantxako Quijote baino liburu sendoaga irtengo zait eta) eta konturatzerako Britainia Handiko laino artean murgilduta geunden. Minutu erdi igaro ostean, segurtasun uhalak lotzeko agindua eman du pilotuak eta berehala aldendu dira azafatak. Ordu erdiren buruan lur hartu dugu. Hori bai dela aireportua eta ez Sondikan dagoena. Inolako exageraziorik egin gabe ordu laurden batez ibili gara Heathrowko pistetan zehar dagokigun atera heldu arte. Ondoren hegazkinetik irten eta bos bat minutu egin tigutu pasiloetan barna maletak hartzeko lekura iritsi arte, eta leku horretan nago orain "Bilbao" non jarriko, hara joan eta maletak hartzeko. Badirudi Israeldik etorritako bidaiari batzuk daudela, beltzez jantzitako eta bizar luzea duten batzuk ikuksten ditudalako.

Bozgorailuetatik esan berri dute Bilbotik datozenen maletak D postuan hartu behar ditugula. Hartu dut beraz karrotxoa eta abiatu naiz aipatutako D punturantz. Han hasi dira maletak agertzen. Nire maleta urdina ez da ageri oraindik. Koadrodun maletak, pegatin ahdiak dituztenak, eskuko poltsak, bizikleta bat, ... Bizikleta bat! esan dut ozenki. Agian Olano etorriko duk oporrak pasatzera esan dut nirekiko. Ez diot arreta gehiago jarri. Nire pentsamenduetatik itzuli eta nire maltea urdina nire aurretik pasea dela ikusi dut eta bere atzetik abiatu naiz korrika. Bidaiariren bat edo beste kendu behar izan dut erditik baina harrapatu dut. Pozik nago, maleta eta biok ondo gaudelako London bezalako hiri handi honetan. Korrikaliarekin ahaztu egin dut karrotxoa eta beste baten bila noa oraintxe bertan.

(Jarraituko du)

Oharra: ipuin hau Eibarko Udalak aurkeztutako lehiaketa batera aurkeztu nuen eta suposatzen dut "Eskubide guztiak erreserbatu"ko zituela, ondorioz ez dira aplikagarriak ipuin honentzat Creative Commons lizentziak zehazten dituen puntuak.