Periferiatik, erral
euskalherria
ETA ha vuelto a asesinar
Es lo único que saben hacer y lo han vuelto a demostrar. Han matado a una persona
Ayer estuve un poco out. ETA volvía a hacer de las suyas y asesinaba un empresario. Es algo inaceptable. Desde hace un tiempo me propuse escribir en el blog cuando ETA hiciera alguna de las suyas y es lo que he venido haciendo de vez en cuando. Creí que era la hora de levantar la voz y hacer algo.
Ayer escuché por casualidad el comentario de Iñaki Gabilondo al comenzar su informativo en Cuatro. Y me sentí identificado de cierta forma con algunas de sus frases, como estas:
Bastaría que los vascos despertáramos del sueño y recuperáramos nuestra dignidad como pueblo
Nos fuimos enredando en discusiones bizantinas sobre soluciones políticas o soluciones policiales, y sus múltiples combinaciones en uno u otro momento de la historia. Nos trabamos también, de forma pegajosa, en las disputas de ocasión.
Y nos envenenamos. Euskadi es un pueblo que está envenenado. Desde hace unos años, lo sabemos con claridad, y nos asusta. Y queremos curarnos, y hemos empezado a curarnos. Pero todavía muchos sueñan con milagros.
¿Qué podemos hacer? ¿Qué tenemos que hacer? ¿Cómo tenemos que actuar? Lo que no podemos hacer es seguir callados y hablar sólo cada vez que ETA asesina, pone bombas o amenaza. ¿Pero qué?
Hoy, he vuelto a poner Cuatro a las 20:55 para escuchar el comentario de Iñaki Gabilondo. Hoy ha comenzado con el editorial de Gara (que casualmente he leído esta mañana). Hoy me quedo con la última frase:
Euskadi no tendrá verdadero futuro si es la policía quien acaba con ETA. Sólo lo tendrá si es la propia sociedad quien la derrota
Yo quiero tener un verdadero futuro. Y por ello quiero derrotar a ETA. Con mi voz, mis palabras, mis manos.
ETAk beste pertsona bat hil du
Azpeitian. Inazio Uria..
Honez gero ez da nobedadea ETAren azkenengo ekintxa, baina idazteko beharra sentitu dut. Azkenaldian askotan idatzi dut ETAri eta bere atentatuei buruz. Nire barnean zerbait sentitzen nuen, halako amorru bat, ezinegon bat, har bat banu bezala.
Ez dut inondik inora ulertzen ETAren jarduna. Ez dakit inork ulertzen duen, ezta eurek ere. Baina txarrena da gertatzen direnak gertatu eta egoerak berdin jarraitzen duela. Berdin da T4ko atentatua, Arrasaten zinegotzi ohi bat hiltzea, Ertzaintzaren kuartelari bonba bat jartzea Ondarroan, Caja Vitalen egoitza txikitzea, Goardia Zibil bi hiltzea, enpresari bat hiltzea. Berdin da, anestesiatuta gaudela dirudi. Benetan gogorra da hori esatea baina erreakzionatzen ez dugula dirudi.
Madrilgo egunkariek beldurra dagoela esaten dute. Nik ez dut uste beldurra denik. Nazka zela pentsatzen nuen. Jendea, gizartea, gazteok, guztiok nazkatuta geundela. Baina orain ez daukat argi. Lagun batek komodidadeaz hitz egin dit. Ditugun beste harreman batzuk ez tentsionatzeko gai hauetaz ez dugula hitz egin nahi. Gogoan dut Arrasaten Isaias Carrasco hil zuten egunean, arratsaldez klubera xakean egitera etorri zen jokalari batek zera esan zuela:
Pertsona bat hil dute nire herrian. Eta txarrena da bere alabaren aurrean hil dutela.
Ez jauna -erantzun nion- txarrena HIL EGIN DUTELA DA. Beno, badakizu... - esan zuen.
Beste gauza batzuk ere izan ditut buruan. Txikitan politikari guztiak hartu, Arantzazura eraman eta hantxe giltzapetzeko gogoa sentitzen nuen. Hantxe giltzapetuta arazo hau konpondu arte. Ideia hark eboluzionatu egin du eta "ETA EZ" erako alderdi politiko bat (eta hori bakarrik, besterik gabe) beharrezko genuela pentsatzera aldatu nintzen. Geroago "ETA EZ" (eta hori bakarrik, besterik gabe) erako manifestu edo deklarazio bat mugitzeko gogoa izan nuen. Baina hori ere baztertu egin dut.
Zein da bidea? Zein da soluzioa? Ezin gara hiru hilabetean behin edo ETAko iluminatuei okurritzen zaien maiztasunarekin, hilketak salatzen, lamentatzen eta hau bezalako mezuak idazten ibili. Hau ez da inoiz bukatuko. Eta horrek beldurra ematen dit.