Maiatzaren 6a da gaur, jada 12 bat ordu igaro dira Patxi Lehendakari denetik eta mundua ez da amaitu. Urduri zeundeten guztiok, lasai !!! Ez da ezer gertatzen-eta.

Aldaketa nabarmenen bat igarriko ote dugu bada gure eguneroko bizitzan? Patxik ordainduko ote du zure etxearen hipoteka? Edo ganorazko alokairuko etxe bat zure ordez aurkitu? BBK bankarrotara eramango al du hipoteka dutenen pozerako? Ez. EAJ, EA eta EBk hori egin ez duten bezala.

Orain arte gisa, agian PPren influentzia gehiagorekin, hitzaldi potoloagoekin "libertad" hitza gehiagotan esanez, baina gauzak ez dira egunerokoan aldatuko. ETB1etik ez da euskara desagertuko, ikastola/eskola publikoetan euskaraz ikasten jarraitu ahalko da. Agian ETBko eguraldiaren mapa desagertu egingo da, ez ditugu Osasunaren partiduen laburpenak ikusiko eta Otegi ez dute EiTBn gehiago elkarrizketatuko.

ETA ere ez da aldatuko. Berean jarraituko du.

Baina hau guzti hau esateko ez da Rappel izan behar ala?

No hay palabras.

Foto Carlos García de El Mundo

Ayer estuve un poco out. ETA volvía a hacer de las suyas y asesinaba un empresario. Es algo inaceptable. Desde hace un tiempo me propuse escribir en el blog cuando ETA hiciera alguna de las suyas y es lo que he venido haciendo de vez en cuando. Creí que era la hora de levantar la voz y hacer algo.

Ayer escuché por casualidad el comentario de Iñaki Gabilondo al comenzar su informativo en Cuatro. Y me sentí identificado de cierta forma con algunas de sus frases, como estas:

Bastaría que los vascos despertáramos del sueño y recuperáramos nuestra dignidad como pueblo

Nos fuimos enredando en discusiones bizantinas sobre soluciones políticas o soluciones policiales, y sus múltiples combinaciones en uno u otro momento de la historia. Nos trabamos también, de forma pegajosa, en las disputas de ocasión.

Y nos envenenamos. Euskadi es un pueblo que está envenenado. Desde hace unos años, lo sabemos con claridad, y nos asusta. Y queremos curarnos, y hemos empezado a curarnos. Pero todavía muchos sueñan con milagros.

¿Qué podemos hacer? ¿Qué tenemos que hacer? ¿Cómo tenemos que actuar? Lo que no podemos hacer es seguir callados y hablar sólo cada vez que ETA asesina, pone bombas o amenaza. ¿Pero qué?

Hoy, he vuelto a poner Cuatro a las 20:55 para escuchar el comentario de Iñaki Gabilondo. Hoy ha comenzado con el editorial de Gara (que casualmente he leído esta mañana). Hoy me quedo con la última frase:

Euskadi no tendrá verdadero futuro si es la policía quien acaba con ETA. Sólo lo tendrá si es la propia sociedad quien la derrota

Yo quiero tener un verdadero futuro. Y por ello quiero derrotar a ETA. Con mi voz, mis palabras, mis manos.

Honez gero ez da nobedadea ETAren azkenengo ekintxa, baina idazteko beharra sentitu dut. Azkenaldian askotan idatzi dut ETAri eta bere atentatuei buruz. Nire barnean zerbait sentitzen nuen, halako amorru bat, ezinegon bat, har bat banu bezala.

Ez dut inondik inora ulertzen ETAren jarduna. Ez dakit inork ulertzen duen, ezta eurek ere. Baina txarrena da gertatzen direnak gertatu eta egoerak berdin jarraitzen duela. Berdin da T4ko atentatua, Arrasaten zinegotzi ohi bat hiltzea, Ertzaintzaren kuartelari bonba bat jartzea Ondarroan, Caja Vitalen egoitza txikitzea, Goardia Zibil bi hiltzea, enpresari bat hiltzea. Berdin da, anestesiatuta gaudela dirudi. Benetan gogorra da hori esatea baina erreakzionatzen ez dugula dirudi.

Madrilgo egunkariek beldurra dagoela esaten dute. Nik ez dut uste beldurra denik. Nazka zela pentsatzen nuen. Jendea, gizartea, gazteok, guztiok nazkatuta geundela. Baina orain ez daukat argi. Lagun batek komodidadeaz hitz egin dit. Ditugun beste harreman batzuk ez tentsionatzeko gai hauetaz ez dugula hitz egin nahi. Gogoan dut Arrasaten Isaias Carrasco hil zuten egunean, arratsaldez klubera xakean egitera etorri zen jokalari batek zera esan zuela:

Pertsona bat hil dute nire herrian. Eta txarrena da bere alabaren aurrean hil dutela.

Ez jauna -erantzun nion- txarrena HIL EGIN DUTELA DA. Beno, badakizu... - esan zuen.

Beste gauza batzuk ere izan ditut buruan. Txikitan politikari guztiak hartu, Arantzazura eraman eta hantxe giltzapetzeko gogoa sentitzen nuen. Hantxe giltzapetuta arazo hau konpondu arte. Ideia hark eboluzionatu egin du eta "ETA EZ" erako alderdi politiko bat (eta hori bakarrik, besterik gabe) beharrezko genuela pentsatzera aldatu nintzen. Geroago "ETA EZ" (eta hori bakarrik, besterik gabe) erako manifestu edo deklarazio bat mugitzeko gogoa izan nuen. Baina hori ere baztertu egin dut.

Zein da bidea? Zein da soluzioa? Ezin gara hiru hilabetean behin edo ETAko iluminatuei okurritzen zaien maiztasunarekin, hilketak salatzen, lamentatzen eta hau bezalako mezuak idazten ibili. Hau ez da inoiz bukatuko. Eta horrek beldurra ematen dit.

Atzo Antena 3 telebista katean, Miguel Ángel Blanco Ermuko PPren zinegotziaren hilketaren inguruko pelikula bat eman zuten. Bigarren atala zen, lehenengoa joan zen astean eman zuten, ondoren eztabaida batez jarraituta. Ez nituen atal biak ikusi, ezta eztabaida ere, baina orain dela hamaika urteko momentuak gogoratzeko balio izan zidan. Eta ez hori bakarrik, orduan jazotakoak nola ahaztu ditugun konturatzeko ere.

Ostegun hartan Eibarren nengoen. Ez dakit igerilekutik bueltan edo nola, etxera heltzean amamak "zeozer pasatu da ez?" esan zidan, eta telebistan entzun nuen albistea.

Ostiraleko gauza bat dut gogoan. Deporretik irten egin behar izan genuen taberna itxi egin zelako manifestazioaren orduan. Eibar erdialdeko dendak itxita zeuden.

Larunbatean, bazkalostea dut gogoan. Etxean orduan jarrita egoten zen Arrate Irratiak, programazio guztia eten eta musika bakarrik jarri zuen, eta noizean behin "EuskoTrenek Bilbon egingo den manifestaziorako tren bereziak jarriko ditu" zioen Bernardok. Eta han joan ginen. Trena hartu eta Bilbora. Atxurin jeitsi, eta Arenaleko zubitik barrena Moya plazaraino jende artean joan ginen. Gogoan dut hango jendetza eta nola politikari bat baino gehiago gure ondotik pasatu zen konzentrazioaren erdialdera.

Igandean Garaiora joan ginen. Jendearen aurpegietan irakurtzen zen ez zela igande arrunt bat. Jende asko zegoen irratia eskuan, azken albisteak entzuten. Kotxean bueltan gentozela entzun genuen azken berria. Gauean, ohean, malkoa ere irten zitzaidan begitik.

Atzokoak eta joan zen astekoak, honetarako balio izan didate. Memoria historikoa berreskuratzeko, eta gaur egungo gauzei eta egoerei beste era batera begiratzeko.

Citando a Javier Vizcaíno:

Esa foto de Efe no nos lleva a Bagdad ni a Beirut; ni siquiera a la Euskadi de los setenta, los ochenta o los noventa. Es Legutio, apenas hace unas horas. ETA, anclada en el tiempo, eternamente añeja, carcamal y reaccionaria, además de asesina, ha acabado con la vida de un guardia civil y ha herido a otros tres agentes. ¿Habrá aún quien lo vea como un acto heroico de la resistencia vasca o sabemos todos ya que se trata de un repugnante crimen que, para más inri, es otra memez desde el punto de vista táctico y estratégico? Y esos que se rebelan por todo, ¿cuándo se van a rebelar contra los secuestradores de su fuerza transformadora? ¿O es que tienen asumido que su auténtico y único papel posible es decir beeeee?
Pues yo sí lo grito bien alto junto a otros muchos: ETA, no me salves.

Alguien, probablemente un activista de ETA, ha matado hoy a tiros al ex-concejal del PSE-EE Isaias Carrasco, mientras salía de casa con su mujer y su hija. Se supone que Euskal Herria es un poco más libre ahora.

Si esa es la forma de salvar Euskal Herria y hacerla libre e independiente, por favor, no me salven. Gracias.

Do not save me, thanks

Someone, probably an ETA activist, has shot former PSE-EE councilman Isaias Carrasco dead, when he was leaving home with his wife and his daughter. Euskal Herria (Basque Country) is supposed to be a little more free after that.

If that is the way to save Euskal Herria, to make it free and independant, just please do not save me, thanks.

Salbatzailerik ez, eskerrik asko

Norbaitek, ETAkideren batek seguruenez, PSE-EEko zinegotzi izandako Isaias Carrasco tiroz hil du gaurkoan, etxetik irteten ari zela, emaztea eta alaba ondoan zituela. Euskal Herria libreago omen da orain.

Hori bada Euskal Herria salbatzeko, libre eta independente egiteko bidea, mesedez, ez nazala inork salba. Eskerrik asko.