Aitatasun-baja hilabetekoa izango da 2011an.- Diputatuen Kongresuak aitatasun-baja bi astetik lau astetara luzatzea onartu du. Eitb.com, 09-6-19.

Ni jaio nintzenean langileek zapatu ingelesa zeukaten. Pedagogia piska bat, gazteek ulertze aldera: zapatu ingelesa joan zen mendearen erdialdeko konkista sozial bat izan zen. Hau da, langileek zapatuan egun erdia baino lan ez egitea lortu zutenekoa. Bost egun t’erdiko astea.

Esan nahi dut honekin ni jaio nintzenean, eta gero ere ume nintzen bitartean, gure aitak, langile guztien moduan, astean berrogeitamar ordu egiten zituela tailerrean (fabrikan, esaten duzue Debagoienean. Eibarren, tallarrian). Nire jaiotzagaitik egunen bat ere emango zioten, maternitateko itxaron gelan egon zelako (pentsatu ere ez erditze-gelara sartzerik!). Amak etxean lanean full time aritzen ziren sasoia zen.

Garai horretxek bizi izatea tokatuta ere, aita garaiz kanpoko gizona izan genuen. Lanak lagatzen zion denbora guztia nebarekin eta biokin pasa zituen. Egunero oheratu gintuen, jaiero atera gintuen kalera, ni oinez, neba lepoan eramanda. Eta hitz egin zigun, ipuinak kontatu eta mundua esplikatu zigun, umeei gauzak azaldu behar zaizkien bezala, behin eta berriro, ikaragarrizko pazientziarekin. Hori guztia aitak umeekin kalean bakarrik ikusten ez ziren garaian.

Ostera, garaiak aldatu egiten dira, baita hobera ere. Ohitura ez zelako gure aitarekin kalean ibili ez ziren gizon haiek, lagunartea edo taberna-zuloa hobetsi zutenak, orain txora-txora dabiltza iloben orgatxoei bultzaka. Bestalde, 2006an aitek bi asteko lan baimena eskuratu zuten umea jaiotzean; bi urte barru lau astekoa izango dute. Baimen berriko aitak gureak zapatu ingelesaren garaian egindakoaren parera iristen badira, konkista sozial berria ez da alperrikoa izango.

Joan zen Aste Santuko oporretan Oierrek sekulako matraka eman zigun Ronaldoren kamiseta bat erosteko. "Zer Ronaldo?", esaten nion nik, "hori ez da aspaldikoa, Ronaldiño ala zer?" "Ez ama, Ronaldo Manchesterrekoa, Cristiano Ronaldo".

Oporretako herri osoa miatu genuen kamiseta bila. Ni ez nengoen gertu 40 euro ordaintzeko etxean sartzen den futboleko enegarren kamisetarengaitik. Bueltak ematen aspertuta, azkenean, txinodenda batean topatu genuen guretako moduko bat: Manchesterreko kamiseta bat atzean Cristiano Ronaldoren izenarekin, frakak eta galtzerdiak, dena prezio majo baten truke.

Umea poz-pozik egunak pasa zituen Ronaldo jantzita, nahiz eta konturatu zen eskudoan ez zuela jartzen Manchester United, Manchester Sporting baino. Gurasoek garrantzia kendu genion: gure garaian ere eraman arazten ziguten Levisa frakak.

Atzo badatorkit mutikoa esanez Ronaldo Real Madridera doala. Atentzioa ipini albistean eta fitxajearen kopuruari erreparatu nion lehen aldiz: 93 milioi euro. “Hori diru asko da”, esan nion umeari, nahiz eta nik zehatz-mehatz ere ez jakin zenbat. “Ama, zenbat? Zenbat txokolatina erosi leizke diru horrekin?”. Esan nion nik 300 urtetan lan eginda ere ez nuela hori irabaziko (segituan konturatu nintzen, beste behin, zelako txarra naizen bapateko kalkulu matematikoan). Umeak orduan begiratu zidan bere ama langile txiro miserable bat baino izango ez balitz bezala, baina ezer ez esateko tentu ona izan zuen.

Segundu batzuetara baina erantzun zuen: “orain ezingo dut Manchesterreko kamiseta erabili, ze Ronaldo ya Madriden dago”. Ez da zaila hurrengo zer etorriko den asmatzen: Ronaldoren Madrideko kamiseta erosteko kaparrada.