Gustuko edo ez, gauzak diren bezalaxe dira, eta aldatzen ez diren artean behintzat nik ez diot ezein euskal kirolariri munduko txapelduna izateko aupadarik ukatuko. Bai, seguru gero guzti honetan erabilpen politikorik ez dela falta eta jakin badakit hainbat jarrera zeharo lotsarri direna baina, zer gerta ere, gehiegikeria horiek ez onartzea –eta salatzea— gauza bat da eta darizkien probokazioetan jaustea beste bat. Gehiegikeriez beraiek galtzen dute; probokaziotan eroritzen naizen neurrian, aldiz, beraiek irabazten dute.

Edozein modutan, ez gero ahaztu zein elastikoz irabazi zituzten Indurainek eta Olanok euren urrezko dominak, batere espanturik gabe irabazi ere; eta gogoan izan gero beira-arasetan Generalísimo Francoren koparik gehien duten klubetakoa gure Athletic bera dela zalantza izpirik gabe.

Hiru xemaiko alukeriak esateari ekin aurretik, bakoitzak pentsa dezala zer egingo ote lukeen Del Bosquek dei egingo balio edo, hobeto esan --are nabarmenago-- deitua semea balitzaio.

Kontua ez da onenak irabazi dezala. Nik geureek irabazi dezaten nahi dut, onenak izan ez arren,  Herbehereetan ez zait-eta ezertxo ere galdu.